Uzasadnienie
Adwokat J.D., wyznaczona po wydaniu wyroku oddalającego skargę pełnomocnikiem skarżącej na zasadzie prawa pomocy, sporządziła i wniosła skargę kasacyjną.
Po zapadnięciu wyroku oddalającego skargę kasacyjną, w piśmie złożonym 27 września 2013 r., adwokat powtórzyła zawarty w niej wniosek o zasądzenie na jej rzecz "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonywanej z urzędu udzielonej przez Skarb Państwa, z uwagi na skomplikowany charakter sprawy w wysokości cztero-krotności minimalnej stawki przewidzianej stosownymi przepisami" (k. 52, 86 akt).
Stosownie do art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Regulacja ta zawiera się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
§ 20 tegoż rozporządzenia stanowi: "Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części."
Z przepisu tego wynika wyraźnie, iż oświadczenie tej treści jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi ono podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności adwokata nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Brak stosownego oświadczenia - a więc sytuacja, jaką stwierdzono w niniejszej sprawie - nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić w trybie art. 49 p.p.s.a., lecz wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie jest również dopuszczalne wyinterpretowywanie go ze sformułowań użytych w treści rozpatrywanego wniosku dla wskazania jego przedmiotu i określenia żądania (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 8/13; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.