Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 j.t. ze zm. – dalej jako k.p.a.) i art. 18, art. 33 § 1 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2014., poz. 1619 j.t.- dalej jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia E. B., utrzymał w mocy postanowienie Nr "[...]" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" (dalej jako PINB) z dnia "[...]" nie uwzględniające zarzutów żalącej się.
Postanowienie zapadło na tle poniższego stanu faktycznego i prawnego.
Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]" PINB, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm. – dalej jako Prawo budowlane) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w "[...]" usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym dwóch przewodów kominowych, o wymiarach 40x96 cm i 40x140 cm, budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy "[...]" w "[...]", działka nr "[...]" zgodnie z ekspertyzą techniczną z kwietnia 2014 r. autorstwa M. O. poprzez wykonanie określonych w tejże decyzji robót budowlanych, innych względem każdego z kominów.
PINB w dniu "[...]" wystawił tytuł wykonawczy nr ‘[...]" wraz z klauzulą o skierowaniu tytułu do egzekucji wobec E. B., zaś upomnieniem Nr "[...]" z dnia "[...]" wezwał E. B. do wykonania obowiązku wynikającego z w/w decyzji.
W dniu ‘[...]" E. B. wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego podajać, że prace naprawcze zostały częściowo wykonane, tj. komin użytkowany przez lokatorów mieszkań nr "[...]" został ukończony, a ponadto podniosła błąd co do osoby zobowiązanego wskazując, że decyzja nr "[...]" z dnia "[...]" zobowiązywała do wykonania zdefiniowanych w niej robót budowlanych Wspólnotę Mieszkaniową "[...]", nie zaś osoby fizyczne, tj. właścicieli samodzielnych lokali mieszkalnych.
Postanowieniem z dnia "[...]" PINB, działając na podstawie art. 34 § 1 i § 5 i art. 18 u.p.e.a., nie uwzględnił zarzutu E. B. Podał, że prawidłowe jest uznanie członków Wspólnoty za osoby zobowiązane do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Nr ‘[...]" z dnia "[...]", którym – jak dodał - rzeczona decyzja została doręczona. Organ dodatkowo poczynił rozważania co do wykonalności przedmiotowego obowiązku.
W zażaleniu E. B. podniosła mi, in, że PINB nie odniósł się do jej zarzutu częściowego wykonania obowiązku.
Skarżonym postanowieniem z dnia ‘[...]" WINB utrzymał w mocy postanowienie PINB z dnia ‘[...]" nie uwzględniające zarzutów E. B. Podał, że przepisy prawa nie przewidują częściowego wykonania obowiązków. Zaś w kwestii błędu co do osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku egzekucyjnego przypomniał, że decyzja nr "[...]" z dnia "[...]" została doręczona wszystkim członkom wspólnoty mieszkaniowej. Nadmienił, że do tzw. małych wspólnot mieszkaniowych (nie więcej niż siedem samodzielnych lokali mieszkalnych) do zarządu nieruchomością mają zastosowanie przepisu kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego przewidujące, że zarządcami nieruchomości są wszyscy jej współwłaściciele.
Zatem – w ocenie WINB – decyzja nakładająca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości winna być skierowana do wszystkich współwłaścicieli, którzy jednocześnie są zarządcami tejże nieruchomości wspólnej, zaś wykonanie rzeczonego obowiązku przez któregokolwiek z nich zwolni z odpowiedzialności pozostałych. W rezultacie uznał, że obowiązek wynikający z przywołanej powyżej decyzji zastał nałożony solidarnie na wszystkich współwłaścicieli budynku wielorodzinnego przy "[...]", a zatem również na żalącą się.
W skardze E. B. rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 33 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie w okolicznościach, które uzasadniały jego zastosowanie. Podnosząc zarzuty wniosła o uchylenie obu skarżonych postanowień. Uzasadniając podała, że błędna wykładnia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przejawia się w uznaniu, że częściowe wykonanie obowiązku nie mieści się w hipotezie przywołanego przepisu. Przypomniała, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego PINB wiedział o częściowym wykonaniu obowiązku wynikającego z decyzji Nr "[...]", tj. o usunięciu wszystkich nieprawidłowości odnośnie jednego komina wykorzystywanego przez lokatorów mieszkań nr "[...]" w wspominanej Wspólnocie. Podtrzymała wcześniejszy zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego do wykonania obowiązku nałożonego w/w decyzją. W tej mierze podała, że niezależnie, czy mamy do czynienia z tzw. małą czy też duża wspólnotą ma ona zdolność prawną i może zaciągać zobowiązania oraz mogą być na nią nakładane obowiązki.
Zatem obowiązek obciąża wspólnotę, którego realizatorami są wszyscy jej członkowie. Przywołując art. 17 ustawy o własności lokali wywiodła, że przepis ów nie konstruuje odpowiedzialności wspólnoty i jej członków in solidum, czy też odpowiedzialności o charakterze subsydiarnym, a zatem nie można kierować egzekucji bezpośrednio do jej członka. To że są oni jej reprezentantami nie oznacza, że egzekucja ma być kierowana do poszczególnych jej członków.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podnosząc, że obowiązek wynikający z decyzji Nr ‘[...]" PINB z dnia ‘[...]" został nałożony solidarnie na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, w tym również na skarżącą. Podtrzymał tezę o niemożności umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji częściowego wykonania obowiązku.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie, zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem.
Jednocześnie wskazać należy, że w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd obligatoryjnie stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach (także nadzwyczajnych) prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przepis ten nakazuje wyjście poza granice skargi oraz zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy.
Przedmiotem skargi jest postanowienie WINB z dnia "[...]" utrzymujące w mocy postanowienie Nr "[...]" PINB z dnia "[...]" o nieuwzględnieniu zarzutów E. B. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 33 § 1 pkt 1 (także pkt 4, choć nie przywołany) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiący, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być wykonanie w części obowiązku (pkt 1) i błąd co do osoby zobowiązanego (pkt 4).
W świetle przywołanych kryteriów oceny legalności aktu administracyjnego Sąd w składzie orzekającym nie uznaje za zasadny zarzut niewykonalności obowiązków nałożonych decyzją nr ‘[...]" z dnia "[...]". W tej mierze Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że brak u adresatów nałożonego obowiązku woli jego zadośćuczynienia, względnie spór co do sposobu jego wykonania, jak i rozłożenia kosztów finansowych jego realizacji nie jest przejawem niewykonalności zobowiązania niepieniężnego w rozumieniu art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Pogląd taki znajduje swoje odzwierciedlenie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przede wszystkim został on wyraźnie wyartykułowany w wyroku z 20 grudnia 1984 r. (ISA 804/84, ONSA 1984/2/123), w którym stwierdza się, że: "Względy ekonomiczne i finansowe, utrudniające wykonanie zaskarżonej decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji." Powołany wyrok odnosi się co prawda do zagadnienia niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., jednakże uwagi w nim zawarte można odnieść bezpośrednio do rozważanej tu kwestii niewykonalności egzekwowanego obowiązku.
Podobnie w wyroku z 4 stycznia 1999 r. (IVA 1239/97, LEX nr 48176) wskazano, że: "Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. tylko wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie (obiektywnie) niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Nie uzasadnia natomiast twierdzenia o niewykonalności decyzji jej wysoki koszt lub nieopłacalność ekonomiczna." "O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze.
Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku" - wyrok NSA z 13 listopada 2008 r. (II OSK 1365/07, LEX nr 532603). Prezentowane powyżej poglądy co do rozumienia niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnych Sąd w pełni podziela. Uznaje, że w realiach niniejszej sprawy usunięcie ujawnionych nieprawidłowości przy dwóch przewodach kominowych z założenia nie może być rozpatrywane w kategorii ich niewykonalności, skoro doprowadzenie ich (kominów) do stanu zgodnego z prawem wymaga wykonania - wyszczególnionych w decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego - robot budowlanych o względnie nieskomplikowanych charakterze.
Natomiast zasadny okazał się zarzut wykonania obowiązku określonego w pkt 1 decyzji nr "[...]" PINB z dnia "[...]" poprzez zrealizowanie wszystkich zdefiniowanych tamże robót budowlanych w celu doprowadzenia rzeczonego przewodu kominowego do stanu zgodnego z prawem. Jak powyżej podano, art. 33 pkt 1 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Wykonanie obowiązku w całości lub w części stanowi również podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego zawartą w treści art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W myśl tego przepisu postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wskazane przepisy nie są zatem tożsame. Dopuszczalność umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na wykonanie obowiązku (wspomniany art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) ustawodawca obwarował koniecznością wykonania obowiązku przed wszczęciem tego postępowania.
Takiego ograniczenia nie przewiduje natomiast art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Dokonując zatem gramatycznej wykładni spornego przepisu należy wskazać, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie w całości lub w części obowiązku, jeżeli nastąpiło ono przed podjęciem przez organ pierwszej czynności egzekucyjnej zmierzającej do wyegzekwowania tego obowiązku. W literaturze wskazuje się, że częściowe wykonanie obowiązku w czasie prowadzonej egzekucji powoduje częściowe wygaśnięcie obowiązku, a w konsekwencji powoduje konieczność częściowego umorzenia egzekucji (Z. Leoński w: "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz.", s. 161). Podstawę częściowego umorzenia egzekucji stanowić może zatem zarówno częściowe wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania, jak i w jego toku. Wbrew stanowisku organów częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku stanowi podstawę częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 §1 pkt 1 u.p.e.a.).
Pogląd ten jest zbieżny ze stanowiskiem zawartym w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 750/07, WSA w Lublinie z dnia z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 164/08 oraz z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 509/08, z dnia 14 marca 2012 r., I SA/GI 174/12 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2011 r., I SA/Wr 105/11, w których składy orzekające wskazywały na dopuszczalność częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Prezentowane poglądy Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. W rezultacie zarzut częściowego (w zakresie pkt 1 w/w decyzji) wykonania obowiązku jest w pełni uzasadniony i po myśli art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. winien skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego w tym zakresie. Dodać wypada, że usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym obu przewodów kominowych jest względem siebie niezależne, gdyż każdy z rzeczonych przewodów kominowych funkcjonalnie jest związany z różnymi samodzielnymi lokalami mieszkalnymi, stanowi ich części składowe. W piśmie z dnia 30 listopada 2014 r. A. B. poinformował PINB, że prace naprawcze przewodu kominowego użytkowanego przez właścicieli lokali nr "[...]" Wspólnoty Mieszkaniowej przy "[...]" w "[...]" zostały ukończone w dniu 2 września 2014 r. szczegółowo opisując rodzaj wykonanych robót budowlanych. Organ nie kwestionował faktu ich dokonania, uznał tylko, że częściowe wykonanie obowiązku nałożonego decyzją nr ‘[..]" PINB z dnia "[...]" nie skutkuje uwzględnieniem zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
W tej sytuacji wystawienie tytułu wykonawczego nr "[...]" w dniu ‘[..]" zobowiązującego E. B. do wykonania pkt 1 z decyzji nr "[...]" PINB z dnia "[...]" pozbawione było podstaw prawnych, skoro zarzut w tej mierze był uzasadniony (wykonanie w części obowiązku po myśli art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), co winno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego w tej części (art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Już ta okoliczność samoistnie czyni zarzut skargi uzasadnionym.
Nadto za uzasadniony Sąd uznaje zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, co w realiach niniejszej sprawy oznacza, że zobowiązaną do wykonania obowiązków wynikających z decyzji Nr "[...]" PINB z dnia "[...]" winna być Wspólnota Mieszkaniowa przy "[...]", a nie jej poszczególni (w przedmiotowej sprawie wszyscy) członkowie, właściciele samodzielnych lokali mieszkalnych w tejże Wspólnocie, w tym także skarżąca.
W postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty. Wynika to z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U.2015. poz.1892 j.t.- dalej jako u.w.l) wskazującego, że wspólnota może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPK 19/01, publ. ONSA 2002 r. Nr 2, poz. 68 oraz wyroki NSA z dnia: 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2047/10; z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1059/12, z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 583/12, z dnia z dnia 21 października 2015 r., II OSK 3064/14). Koresponduje z tym art. 17 u.w.l. wprowadzający zasadę, że za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota mieszkaniowa bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu - w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości.
Wprawdzie ustawodawca w przywołanym art. 6 u.w.l. nie wyposażył wspólnotę mieszkaniową w osobowość prawną, nie zmienia to jednak sytuacji, że stosownie do art. 33 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2016, poz. 380 j.t. – dalej jako kc) do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 10 grudnia 2004 r. (III CK 55/2004, LexPolonica nr 371402, OSNC 2005, nr 12, poz. 212): "Wspólnota mieszkaniowa może nabywać majątek". Ma więc nie tylko zdolność sądową, ale również zdolność prawną.
Z kolei w uchwale z dnia 21 grudnia 2007 r., III CZP 65/07, OSNC 2008, nr 7-8, poz. 69, uznał, że wspólnota mieszkaniowa, działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku (uznał więc wspólnotę mieszkaniową za osobę ustawową w rozumieniu art. 331 k.c.) i nadał tej uchwale moc zasady prawnej. Wspólnota mieszkaniowa jest zatem bytem prawnym odrębnym od ogółu właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości i w realiach niniejszej sprawy to ona winna być osobą zobowiązaną do wykonania obowiązków wynikających z decyzji Nr "[...]" PINB z dnia "[...]" i na nią winien być wystawiony tytuł wykonawczy, a nie pięć odrębnych (jednakich w treści) tytułów wykonawczych względem każdego z właścicieli samodzielnych lokali mieszkalnych.
Przypomnieć należy, że decyzja Nr "[...]" PINB z dnia ‘[...]" nakładała (w części dyspozytywnej) wskazane w niej obowiązki właśnie na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]". Ma to niezmiernie istotne znaczenie w sprawie, jako, że organ prowadzący egzekucję nie może natomiast sam "na nowo" przeprowadzać postępowania mającego na celu ustalenie osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku wynikającego z orzeczenia objętego tytułem wykonawczym. Zgodnie bowiem z treścią art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1104/96, Lex nr 47780).
Dopóki więc w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków. Ewentualna wadliwość decyzji nakazującej czynności może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest wyłącznie ocena legalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Uznać zatem należy, że przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. nie obliguje, ani też nie uprawnia, organu do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż oznaczałoby to niedopuszczalne w postępowaniu egzekucyjnym wkraczanie w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się zatem sprawy od strony merytorycznej, gdyż powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję.
Do tego celu służą środki dostępne w toku postępowania jurysdykcyjnego zwykłego (odwołanie, zażalenie) bądź nadzwyczajnego - w razie wystąpienia kwalifikowanych wad aktu (m.in. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego lub o stwierdzenie nieważności decyzji). Stanowiące obowiązek organu egzekucyjnego badanie istnienia obowiązku oznacza zatem sprawdzenie, czy istnieje (czy został wykonany) obowiązek wskazany w tytule wykonawczym. Powołany przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. nie przewiduje natomiast badania zasadności obowiązku podlegającego egzekucji, tj. czy decyzja na mocy której nałożono ten obowiązek, była zgodna z prawem (vide: wyrok Naczelnego NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1508/10, Lex nr 745053). Na niedopuszczalność badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym zwracał uwagę NSA m.in. w wyroku z dnia 2 października 2009 r. sygn. II FSK 689/08 (niepubl.), z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. II FSK 1762/06 (niepubl), z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. II FSK 1480/05 (niepubl.), z dnia 18 października 2006 r. sygn. II FSK 1302/05 (niepubl.).
Powyższe oznacza, że w postępowaniu egzekucyjnym podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku winien być tożsamy z podmiotem określonym w podstawie prawnej tego obowiązku (art. 27§ 1 pkt 3 u.p.e.a.), co w praktyce oznacza wierną transkrypcję jego nazwy (firmy zobowiązanego – art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) z podstawy obowiązku egzekucyjnego, tj. decyzji Nr 46/2014 PINB z dnia 27 czerwca 2014 r. do tytułu wykonawczego.
Prezentowanej tezie w niczym nie przeczy fakt doręczenia decyzji Nr "[...]" PINB z dnia "[...]" poszczególnym właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych Wspólnoty Mieszkaniowej przy "[...]". W tej mierze przypomnieć należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 u.w.l. określenie sposobu zarządu nieruchomością wspólną należy do właścicieli lokali, którzy w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lub w innej, później zawartej umowie mogą unormować wszystkie kwestie związane z podejmowaniem decyzji oraz dokonywaniem czynności faktycznych i prawnych, dotyczących wspólnego prawa. Poniechanie określenia sposobu zarządu przez współwłaścicieli sprawia, że - w myśl art. 18 ust. 3 powołanej ustawy - obowiązują ich zasady ustawowe, przewidziane w art. 19 i nast. u.w.l. Ten zaś stanowi, że jeżeli liczba lokali (wyodrębnionych i niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela) nie jest większa niż 7, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności, czyli odpowiednie zastosowanie znajdą art.199-205 k.c. oraz art. 208-209 k.c. 239, a ponadto art. 611-616 k.p.c., a zatem w takowej sytuacji mamy do czynienia z tzw. zarządem bezpośrednim właścicielskim.
Ta też okoliczność, tj. sposób reprezentacji tzw. małej wspólnoty mieszkaniowej wyjaśnia kwestię trybu doręczenia decyzji nr "[...]" PINB poszczególnym (wszystkim) właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych Wspólnoty Mieszkaniowej przy "[...]". Czym innym jest bowiem określenie strony zobowiązanej do wykonania obowiązku (w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 28 k.p.a., art. 29 k.p.a. w zw. z art. 6 i u.w.l. i art. 17 u.w.l.), a czym innym sposób doręczenia aktu statuującego ów obowiązek organowi reprezentującemu dany podmiot, którym w przedmiotowej sprawie z mocy ustawy są wszyscy właściciele samodzielnych lokali mieszkalnych w danej wspólnocie z uwagi na sprawowanie ustawowego, bezpośredniego zarządu właścicielskiego (art. 19 u.w.l.).
Mając powyższe na uwadze uznać zatem należało, że tytuł wykonawczy Nr "[...]" z dnia "[..]" zobowiązujący E. B. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Nr "[...]" PINB z dnia ‘[...]" obarczony jest błędem co do osoby zobowiązanego w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdzając naruszenia prawa materialnego, tj. art. 33 § 1 pkt 1 (wykonanie w części obowiązku) i pkt 4 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię, która miała wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.