Uzasadnienie
W dniu 21 października 2013 r. J. B. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o pomoc finansową w formie zasiłku celowego na opłacenie zaległości czynszowych w kwocie 364,57 zł oraz zasiłku celowego na zapłatę czynszu za listopad i grudzień 2013 r. w wysokości 158,66 zł.
Decyzją z dnia 14 listopada 2013 r., na podstawie art. 106 ust. 1 i 4 i art. 39 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2 i 3, art. 7 pkt 5 i 6 i art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zmianami) w związku z § 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), działający z upoważnienia Prezydenta O. – Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, odmówił J. B. przyznania zasiłku celowego w miesiącu październiku 2013 r. na spłatę zaległości za zajmowany lokal w kwocie 364,57 zł (odszkodowanie, świadczenia, odsetki), oraz opłatę należności za zajmowane pomieszczenie za miesiąc listopad 2013 r. i grudzień 2013 r. w kwocie 158,66 zł miesięcznie.
W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca utrzymuje się z pomocy finansowej MOPS. Otrzymuje zasiłek stały w kwocie 529 zł oraz otrzymuje bony obiadowe o wartości 226,80 zł. Podano, że we wrześniu 2013 r. przyznano stronie zasiłek celowy w kwocie 329,33 zł tytułem uregulowania zaległości czynszowych oraz zaznaczono, że od tego czasu J. B. nie uregulował żadnej opłaty za zajmowany lokal, chociaż posiada stały dochód. Wskazano, że pomoc społeczna jest instytucją, która ma za zadanie wspierać osoby znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej i pomagać w przezwyciężeniu ich trudności, nie zaś w pełni zaspokajać ich potrzeby i spełniać wszystkie oczekiwania.
Organ pierwszej instancji wskazał, że dokładnie ocenił sytuację finansową i osobistą J. B. Stwierdził, że jest on w stanie, biorąc pod uwagę jego dochód, opłacać należności za zajmowany lokal. Zaznaczył również, że wzięto pod uwagę możliwości finansowe Ośrodka oraz ilość osób ubiegających się o świadczenia. Podano wskazał, że potrzeby J. B. w miarę możliwości Ośrodka zabezpieczone są prawidłowo, a środki finansowe muszą być zabezpieczone przede wszystkim na potrzeby rodzin, gdzie na utrzymaniu są dzieci, a dochody rodziny są znacznie niższe od minimum socjalnego.
Odwołanie od powyższej decyzji, wniósł J. B. Wskazał, że organ pierwszej instancji wydając decyzję odmawiającą przyznania zasiłku celowego dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 107 K.p.a. Stwierdził, że MOPS zna jego sytuację materialną i zdrowotną, a mimo to swoim działaniem doprowadza do pogorszenia jego sytuacji mieszkaniowej, przede wszystkim zagrożenia eksmisją. Podał, że inne osoby będące w lepszej sytuacji majątkowej otrzymują większą pomoc w różnej formie. Zaznaczył, iż działania MOPS naruszają dobra człowieka, między innymi jego godność, poprzez doprowadzenie do bezdomności. Nadmienił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w identycznej sprawie uwzględniło jego odwołanie uchylając decyzję organu pierwszej instancji, natomiast MOPS ignoruje orzecznictwo Kolegium. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie przez Kolegium postępowania dowodowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 stycznia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej wskazywanej jako: K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Kolegium wskazało, że z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wynika, że pomoc w postaci zasiłku celowego może zostać przyznana w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.
Stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 tej ustawy, może zostać przyznane osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł.
Z akt sprawy wynika, że J. B. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym orzeczonym do dnia 31 lipca 2015 r. Utrzymuje się z pomocy finansowej z MOPS. Jego dochód stanowi zasiłek stały w kwocie 529 zł miesięcznie. Wspierany jest również dodatkową pomocą w formie bonów obiadowych o wartości 226,80 zł miesięcznie. Wnioskodawca zamieszkuje w pomieszczeniu tymczasowym, które zajmował na mocy umowy najmu obowiązującej do dnia 28 lutego 2013 r. Po upływie okresu najmu Zakład Lokali i Budynków Komunalnych wezwał stronę do opuszczenia pomieszczenia. Aktualnie J. B. w dalszym ciągu zajmuje pomieszczenie tymczasowe bez tytułu prawnego i jest obowiązany do uiszczania za nie opłaty - odszkodowania za bezumowne korzystanie z tego pomieszczenia. Wysokość odszkodowania jest równa kwocie wcześniej wymaganego czynszu, tj. 158,66 zł miesięcznie. Z informacji uzyskanej z Zakładu Lokali i Budynków Komunalnych wynika, że wg stanu na dzień 31 października 2013 r. zaległości za pomieszczenie tymczasowe wynoszą 364,57 zł, natomiast sprawa została skierowana na drogę postępowania sądowego celem orzeczenia eksmisji.
Organ odwoławczy wskazał, że spełnienie przez wnioskodawcę określonych przesłanek nie zobowiązuje organu pomocy społecznej do przyznania świadczenia. Zasiłek celowy jest bowiem świadczeniem nieobowiązkowym, a jego przyznanie pozostawione jest uznaniu organu administracji publicznej. Tym samym, spełnienie przez stronę kryteriów przyznania zasiłku celowego nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia.
Kolegium stwierdziło, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej mają na celu jedynie wsparcie, dofinansowanie określonej potrzeby wymagającej zaspokojenia i pomoc w przezwyciężaniu trudności. Celem pomocy społecznej nie jest natomiast całkowite utrzymywanie wnioskodawcy i spełnianie wszystkich jego oczekiwań (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 638/07). Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy).
Skarżący musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są bowiem od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 393/12). Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej skarżącego, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy.
Środki na pomoc społeczną muszą zabezpieczyć potrzeby związane z całym rokiem i uwzględniać potrzeby wszystkich podopiecznych, w tym tych gospodarstw domowych, gdzie na utrzymaniu są uczące się dzieci, a dochody rodziny są znacznie poniżej minimum socjalnego (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA.OI 42/13).
Organ odwoławczy wskazał, że, zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że właściwy organ może, lecz nie musi, go przyznać w przypadku zaistnienia wymaganych przesłanek. Decyzja ma charakter uznaniowy, a więc to organ administracji decyduje czy przyzna i w jakiej wysokości świadczenie, o które wnioskodawca się ubiega. Niemniej jednak decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego nie może być rozstrzygnięciem dowolnym. Uznanie administracyjne nie oznacza bowiem całkowitej swobody działania organu administracji publicznej. Swobodne uznanie jest ograniczone zarówno przepisami prawa materialnego, jak i przepisami procedury administracyjnej. Te ostatnie zaś, wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego (zawarte m. in. w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80), nakładają na organ administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu okoliczności sprawy.
Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zrealizował wszystkie omówione wyżej wymagania. Dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a jej rozpatrzenia dokonał w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy.
Oceniając sytuację finansową i osobistą strony Organ stwierdził, że dochód jakim dysponuje J. B. pozwala mu na opłacanie należności za zajmowany lokal. Po opłaceniu miesięcznych zobowiązań pozostaje mu kwota około 370 zł oraz wspomniane wyżej bony obiadowe.
Kolegium stwierdziło, że J. B. nie dokonał żadnych starań mających na celu poprawę jego trudnej sytuacji. W maju 2013 r. odwołujący się złożył w MOPS wniosek o uregulowanie zaległości związanych z zapłatą czynszu. Decyzją z dnia 3 września 2013 r. przyznano mu zasiłek celowy w kwocie 329,33 zł, tj. należność za czynsz do dnia 31 lipca 2013 r. oraz został pouczony przez pracownika socjalnego, że powinien samodzielnie dokonywać opłat za mieszkanie zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem. Z informacji ZLiBK wynika natomiast, że J. B. od 1 sierpnia 2013 r. nie dokonał żadnej wpłaty, przez co nie wywiązuje się nawet w minimalnym stopniu z obowiązku comiesięcznego uiszczania czynszu.
Nadto, Organ podniósł, że wnioskodawca jest w posiadaniu samochodu marki "[...]", którego użytkowanie generuje koszty w postaci zakupu paliwa, opłat (ubezpieczenie, przegląd techniczny) czy też ewentualnych napraw. Pracownik socjalny podał, iż wielokrotnie widział wnioskodawcę kierującego tym samochodem. Przytoczone okoliczności wskazują jednoznacznie, że J. B. nie poczuwa się do obowiązku uiszczania czynszu, a z pewnością środki jakie przeznacza na utrzymanie samochodu, czy też środki z jego sprzedaży dałyby mu możliwość uregulowania zaległości i regularnego uiszczania opłat za czynsz.
W ocenie Kolegium wnioskodawca wykazuje postawę roszczeniową wobec organu pomocy społecznej, nie starając się w żaden sposób realizować obowiązku wobec ZLiBK. W tym zakresie liczy wyłącznie na pomoc państwa.
Organ odwoławczy stwierdził, że stan zdrowia J. B. (dyskopatia, nadciśnienie, prostata) również nie wyklucza podjęcia przez niego zatrudnienia, co w znacznym stopniu poprawiłoby jego sytuację finansową. Z orzeczenia o niepełnosprawności wynika, że może on pracować w warunkach chronionych.
Kolegium podkreśliło, że świadczenia z pomocy społecznej nie mają być podstawowym źródłem utrzymania, gdyż przeczy temu istota i charakter świadczeń udzielanych w ramach pomocy społecznej. J. B. otrzymuje zasiłek stały w wysokości 529 zł oraz ma zapewniony ciepły posiłek. Zatem mógłby sam wygospodarować fundusze na opłatę czynszu, przyjmując za priorytet dalsze przebywanie w zajmowanym lokalu. Tym bardziej, że jest systematycznie wspierany przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej.
Ponadto, Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji wnikliwie zbadał sytuację finansową i osobistą J. B. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że MOPS rozpoznając wniosek o zasiłek celowy musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Poza wyznacznikami takimi jak sytuacja materialna, rodzinna oraz cel na jaki ma być przeznaczony zasiłek celowy, podczas rozpatrywania wniosku brane są pod uwagę możliwości finansowe Ośrodka. Zaznaczono, że sytuacja rodzin ubiegających się o pomoc często jest bardzo trudna, są to osoby bez żadnego dochodu, obłożnie chore, matki samotnie wychowujące dzieci, czy też rodziny wielodzietne. MOPS zaznaczył, że budżet na realizację świadczeń w 2013 r. był niższy niż w roku poprzedzającym, w związku z tym świadczenia muszą być zaplanowane i realizowane w miarę możliwości. Wskazano, że należy uwzględniać ilość osób i rodzin ubiegających i kwalifikujących się do pomocy.
Wyjaśniono, iż w październiku 2013 r. wydatkowano na pomoc kwotę 196.239,13 zł, a pomocą objęto 919 osób. Zaznaczono również, że od października 2012 r. wzrosła ilość osób kwalifikujących się do pomocy ze względu na podniesienie kwot kryteriów dochodowych.
Skargę na powyższą decyzję do Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył J. B. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał, że uzasadnienie skargi zostanie dołączone do akt sprawy po " przyznaniu mu pełnomocnika z urzędu."
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r, poz. 270), dalej wskazywanej jako: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził takich wad, czy uchybień w prowadzonym postępowaniu, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362 ze zm.), dalej wskazywanej jako: u.p.s.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W myśl art. 3 ust. 4 i art. 4 cyt. ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, a osoby korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. A zatem pomoc pochodząca ze środków publicznych powinna być przeznaczana jedynie na przezwyciężanie trudnej sytuacji życiowej, natomiast nie może być postrzegana jako stałe dostarczanie środków utrzymania.
Jednym ze świadczeń, które może być przyznane w ramach pomocy społecznej jest zasiłek celowy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., zasiłek celowy może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może zostać przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Podkreślić należy, że zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że w odróżnieniu od form obowiązkowych właściwy organ może, lecz nie musi go przyznać w przypadku ustalenia, że występują przesłanki wymienione w art. 39 ust. 1 tej ustawy. Rozpatrując wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, organ powinien brać pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia pomocy.
Organ powinien uwzględnić sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej mu ze środków publicznych pomocy (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. Akt II SA/Gd 797/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy wskazał, że spełnienie przez wnioskodawcę określonych przesłanek nie zobowiązuje organu pomocy społecznej do przyznania świadczenia. Zasiłek celowy jest bowiem świadczeniem nieobowiązkowym, a jego przyznanie pozostawione jest uznaniu organu administracji publicznej. Tym samym, spełnienie przez stronę kryteriów przyznania zasiłku celowego nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia.
W niniejszej sprawie organy ustaliły, że J. B. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym orzeczonym na czas określony, do dnia 31 lipca 2015 r. Dochód skarżącego stanowi zasiłek stały w wysokości 529 zł miesięcznie. Otrzymuje także dodatkową pomoc z MOPS w formie bonów obiadowych o wartości 226,80 zł miesięcznie. Zamieszkuje w tymczasowym pomieszczeniu, które zajmował na podstawie umowy najmu do dnia 28 lutego 2013 r. Mimo wygaśnięcia tejże umowy, skarżący w dalszym ciągu zajmuje wskazane pomieszczenie bez tytułu prawnego i jest obowiązany do uiszczania za nie opłaty – odszkodowania za bezumowne korzystanie w wysokości wcześniej wymaganego czynszu – 158,66 zł miesięcznie. Zaległości skarżącego za korzystanie z tego pomieszczenia na dzień 31 października 2013 r. wynoszą 364,57 zł.
Słuszna jest ocena Kolegium, że sytuacja finansowa i osobista, przede wszystkim dochód jakim dysponuje skarżący, pozwala mu na opłacanie należności za zajmowany lokal. Po opłaceniu miesięcznych zobowiązań pozostaje mu kwota około 370 zł oraz wspomniane wyżej bony obiadowe. Tymczasem skarżący nie dokonał jakichkolwiek starań mających na celu poprawę jego trudnej sytuacji. W maju 2013 r. skarżący złożył w MOPS wniosek o uregulowanie zaległości związanych z zapłatą czynszu. Przyznano mu wówczas na powyższy cel zasiłek w kwocie 329,33 zł, tj. należność za czynsz do dnia 31 lipca 2013 r. Z informacji ZLiBK wynika, że J. B. od dnia 1 sierpnia 2013 r. nie dokonał żadnej wpłaty.
Przytoczone okoliczności, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, świadczą jednoznacznie, że skarżący nie poczuwa się do obowiązku regularnego uiszczania czynszu i spłaty jego zaległości. Natomiast wykazuje postawę roszczeniową wobec organu pomocy społecznej, nie starając się w żaden sposób rozwiązywać swoich problemów i liczy wyłącznie na pomoc państwa.
Jak najbardziej prawidłowe jest również stwierdzenie, że stan zdrowia skarżącego (dyskopatia, nadciśnienie, prostata) nie wyklucza podjęcia przez niego zatrudnienia, co w znacznym stopniu poprawiłoby jego sytuację finansową.
Z orzeczenia o niepełnosprawności skarżącego wynika, że może on pracować w warunkach chronionych.
Także prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że świadczenia z pomocy społecznej nie mają być podstawowym źródłem utrzymania, gdyż przeczy temu istota i charakter świadczeń udzielanych w ramach pomocy społecznej. Jak już wskazano, skarżący otrzymuje zasiłek stały w wysokości 529 zł oraz ma zapewniony ciepły posiłek. Zatem mógłby sam wygospodarować fundusze na opłatę czynszu, przyjmując za priorytet dalsze przebywanie w zajmowanym lokalu. Tym bardziej, że jest systematycznie wspierany przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej.
Niewątpliwie osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony. Bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009 r., VIII SA/Wa 793/08, dostępne CBOSA).
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji w ramach posiadanych środków finansowych nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób pozostających w trudnej sytuacji materialnej.
W niniejszej sprawie organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że udzielając pomocy wziął pod uwagę ograniczone środki finansowe którymi dysponuje, dużą liczbę składanych wniosków oraz konieczność zapewnienia opieki dla najbardziej potrzebujących rodzin. Fundusze którymi dysponuje organ pierwszej instancji nie są nieograniczonymi i nie ma on możliwości udzielania pomocy każdemu w zgłoszonej przez niego wysokości. Z przedstawionego zestawienia wynika, że budżet MOPS-u na realizację świadczeń w 2013 r. był niższy niż w roku poprzedzającym, w związku z tym świadczenia muszą być zaplanowane i realizowane w miarę możliwości. Wskazano, że uwzględniono ilość osób i rodzin ubiegających i kwalifikujących się do pomocy. Wyjaśniono, że w październiku 2013 r. wydatkowano na pomoc kwotę 196.239,13 zł, a pomocą objęto 919 osób. Zaznaczono również, że od października 2012 r. wzrosła ilość osób kwalifikujących się do pomocy ze względu na podniesienie kwot kryteriów dochodowych.
Reasumując, Sąd uznał, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie, działając na podstawie wskazanych powyżej przepisów ustawy o pomocy społecznej, dokonały pełnej oceny zarówno sytuacji życiowej skarżącego jak i pozostałych okoliczności, które mogły stanowić przesłanki przyznania świadczenia, zaś dokonana przez nie negatywna ocena w żadnym przypadku nie mogła zostać uznana za dokonaną z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.
Stanowisko organów odpowiada prawu i było, w ocenie Sądu, w pełni zasadne.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 p.p.s.a.. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).