Uzasadnienie
Radca prawny P.Z. został w niniejszej sprawie wyznaczony na zasadzie prawa pomocy pełnomocnikiem skarżącego.
Oddalając skargę, Sąd przyznał mu za pomoc prawną udzieloną z urzędu wynagrodzenie w wysokości stawki minimalnej w postępowaniu w pierwszej instancji.
Wyznaczony radca prawny wniósł skargę kasacyjną, która została uwzględniona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2016 r.
Wnioskiem z 29 sierpnia 2016 r. pełnomocnik wystąpił "o przyznanie opłaty (...) w wysokości 150 % stawki minimalnej za prowadzenie sprawy w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zgodnie z treścią § 15 pkt 1) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu". Oświadczył, że opłaty za czynności w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W uzasadnieniu stwierdził, iż przyznanie opłaty we wskazanej wysokości jest uzasadnione nakładem jego pracy oraz rodzajem i stopniem zawiłości sprawy. W tym względzie powołał się na okoliczności w postaci zapoznania się z treścią uzasadnienia orzeczenia oraz sporządzenia i wniesienia w terminie ustawowym skutecznej skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zauważyć należy, iż 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Zgodnie jednak z jego przepisem przejściowym (§ 22), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie, w której Sąd I instancji wydał wyrok 8 lipca 2014 r., czyli przed wejściem w życie nowego rozporządzenia, należy więc stosować do rozpoczętego postępowania w kolejnej instancji, toczącego się od momentu wydania tego wyroku, aż do czasu zakończenia postępowania w tej kolejnej (drugiej) instancji, przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U z 2013, poz. 490 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1.
W niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynosząca 240 zł. Wobec tego w niniejszej sprawie podstawowa opłata wynosi 120 zł.
Biorąc pod uwagę, iż rezultat wywiedzionej skargi kasacyjnej stanowi wkład pracy wnioskodawcy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, uznano za zasadne przyznanie mu 130 % tej opłaty, a więc 156 zł netto, powiększonej o należny podatek VAT.
Zasądzenie wynagrodzenia w maksymalnej wysokości uznano za nieuzasadnione. We wniosku nie zostały bowiem wskazane jakiekolwiek argumenty przemawiające za jego zwiększeniem ze względu na zwiększony nakład pracy pełnomocnika, czy też charakter sprawy.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.