Uzasadnienie
R.B. wraz ze skargą na decyzję o wymierzeniu mu kary za urządzanie gier hazardowych złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (analogicznie w sprawach o sygn. akt II SA/Ol 381/16 i II SA/Ol 383/16). W uzasadnieniu podał, iż z powodu złego stanu finansowego firmy oraz prywatnego nie jest w stanie zapłacić przedmiotowej kary. Boryka się także z wierzycielami, którzy aktualnie zajęli jego wszystkie nieruchomości oraz auto. Dodatkowe koszty, jakie ponosi na dzieci wynoszą ponad 2500 zł miesięcznie (w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 381/16 stwierdził w tym miejscu: "Dodatkowe koszty jakie ponoszę na dzień dzisiejszy to alimenty na dzieci wysokości 2500,- zł miesięcznie"). Bardzo kosztowne jest utrzymanie upadającej firmy. Według oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe, jego dochód miesięczny z jednoosobowej działalności gospodarczej wynosi 6865 zł netto, majątek zaś stanowią: zajęty przez komornika dom o powierzchni 216 m2, zajęte przez komornika "auto osobowe marki "[...]" o wartości 170 000 zł" ("uszkodzone, wartość naprawy przekracza wartość auta") oraz oszczędności w kwocie 15 000 zł. W rubryce 11 formularza wymienione zostały comiesięczne zobowiązania i stałe wydatki w postaci alimentów (1000 zł), czynszu najmu (2800 zł) i opłat za media (1000 zł).
Orzekający nie uznał za konieczne wyjaśnienia rozbieżności w zakresie określenia kwot alimentacji i ilości nieruchomości oraz usunięcia braku w postaci wypełnienia tudzież skreślenia rubryki 9 formularza, przeznaczonej do podania innych, dodatkowych informacji o stanie majątkowych.
Wzgląd na dochody skarżącego, a nawet same jego oszczędności, wielokrotnie przewyższające kwotę wpisu od skargi (720 zł), do którego właściwie sprowadzają się pierwszoinstancyjne koszty sądowe, nie uprawnia do stwierdzenia, iż nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Tym samym nie zachodzi przesłanka zwolnienia od całości lub części kosztów sądowych z art. 246 § 1 pkt 2 (w związku z art. 245 § 3) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przyznanie w przedstawionej sytuacji prawa pomocy stanowiłoby jego nadużycie, gdyż celem tej instytucji jest zagwarantowanie prawa do sądu podmiotom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania, a nie ochrona majątku wnioskodawcy. Wobec tego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie postanowień dotyczących prawa pomocy.