Uzasadnienie
W.O. i A.O. (dalej jako: Skarżący) wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z "[...]" r., wydaną w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Postanowieniem z 21 sierpnia 2020 r. Sąd odrzucił skargę, gdyż nie uzupełniono jej braków w terminie.
Następnie, po rozpoznaniu wniosku Skarżącego, postanowieniem z 15 września 2020 r. Sąd przywrócił termin do uzupełnienia braków skargi.
Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, wywodząc, że z uwagi na uiszczenie przez Skarżącego wpisu solidarnie, przed aktualizacją obowiązku uzupełnienia barku formalnego wobec Skarżącej, brak było podstaw do odrzucenia skargi. Skarżąca wniosła o uchylenie zakażonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: p.p.s.a., jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w szczególności wówczas, kiedy w toku postępowania przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że ewentualne postanowienie sądu o przywróceniu terminu znosi skutki postanowienia o odrzuceniu środka prawnego, bez potrzeby uchylania tego orzeczenia (zob. np. postanowienia NSA z: 14 listopada 2018 r., II OZ 1100/18; 8 czerwca 2018 r., II OZ 563/18; 29 maja 2018 r., II OZ 532/18; 29 listopada 2017 r., II OZ 1462/17; 27 października 2017 r., II OZ 1269/17; 6 czerwca 2017 r., II OZ 581/17; 24 stycznia 2017 r., II OZ 1482/16; 24 sierpnia 2016 r., II OSK 1973/16; 13 stycznia 2016 r., II GSK 2346/15).
W związku z powyższym, mając na uwadze, że postanowienie o przywróceniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z 15 września 2020 r. uchyliło skutki związane z wydaniem postanowienia o odrzuceniu tego środka zaskarżenia, bezprzedmiotowe stało się rozpatrywanie zażalenia na postanowienie Sądu z 21 sierpnia 2020 r.
W konsekwencji, Sąd, na mocy art. 195 § 3 p.p.s.a., w pkt. 1 sentencji postanowienia umorzył postępowanie zażaleniowe.
Sąd w pkt. 2 sentencji postanowienia oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Wniosek ten nie znajdował bowiem podstaw prawnych.
Przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów bezpośrednio w postępowaniu zażaleniowym (zob. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42). Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Sąd nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.), może zostać zasądzony w przedmiotowej sprawie dopiero w razie wydania jednego z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Dodać należy, że art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).