Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 21 października 2014r., oddalił skargę W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
Pismem z dnia 6 listopada 2014r. W. W. wniósł (zachowując 7 –dniowy termin) o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia ww. wyroku. Skarżący podniósł, że nie był w stanie złożyć wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, ponieważ musiał sprawować całodobową opiekę nad swoim ojcem. Jego stałym opiekunem jest wprawdzie matka skarżącego, jednak wyjechała ona w dniu 25 października 2014r. do rodziny na Litwę w celu odwiedzenia grobów zmarłych i wróciła dopiero 3 listopada 2014r. Jednocześnie pismem z dnia 6 listopada 2014r. W. W. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej ppsa (Dz. U. z 2012r., poz. 270) w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku.
Natomiast zgodnie z art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (na mocy art. 87 § 1 i § 2 ustawy ppsa). Równocześnie ze złożeniem wniosku strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa).
Natomiast odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy wskazać, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można się domagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 20 maja 1998r., I S.A./Ka 1718/96, niepubl.).
W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002r., IISA/Ka 1977/00, niepubl.) Tak więc osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna.
W sprawie należało więc dokonać oceny, czy skarżący uchybił terminowi bez własnej winy, przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, którego można wymagać od każdej należycie dbającej o swoje interesy osoby. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby niezachowanie terminu, nastąpiło bez jego winy. Okoliczność, na którą powołuje się strona nie stanowi w ocenie Sądu przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Skarżący został prawidłowo poinformowany o terminie rozprawy (akta sądowe, k. – 125), która odbyła się 21 października 2014r., a na której się nie stawił. Trzeba przy tym zauważyć, że skarżący wskazał na konieczność stałej opieki na swoim ojcem od 25 października 2014r. Strona miała zatem aż 4 dni na to, żeby dowiedzieć się, jaki wyrok zapadł w interesującej ją sprawie i ewentualnie złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Tego jednak nie uczyniła, a nie sposób zakładać, że wyjazd matki skarżącego nie był planowany.
Strona musiał zatem już jakiś czas przed wyjazdem matki wiedzieć, że będzie opiekowała się ojcem. Poza tym sporządzenie i wysłanie wniosku o uzasadnienie wyroku jest czynnością tak odformalizowaną i zabierającą niewiele czasu, że skarżący mógł to uczynić nawet podczas sprawowania opieki nad ojcem. Trudno bowiem wyobrazić sobie, że nie wychodził on z domu, choćby po zakupy. Ewentualnie w celu wysłania rzeczonego wniosku można przecież było posłużyć się pomocą osób trzecich.
Ponadto warto dodać, że bez wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność nieobecności strony skarżącej (pomimo prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy) przy ogłaszaniu wyroku. Udział skarżących na rozprawie jest bowiem ich prawem, a nie obowiązkiem. Nieobowiązkowe stawiennictwo na rozprawie nie oznacza zaś, że strony nie mogą uzyskać informacji co do stanu sprawy. W tym zakresie zaś strona skarżąca nie wykazała wystarczającej staranności. Będąc zatem zainteresowaną udziałem w rozprawie powinna kontrolować napływającą do niej korespondencję sądową, ewentualnie mogła w każdym momencie powziąć w Sądzie informację co do stanu jej sprawy. Dochowanie zatem stosownej staranności w dbałości o swoje sprawy sądowe pozwoliłoby skarżącemu na terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia.
Reasumując, według Sądu przedstawiona przez skarżącego okoliczność w niewystarczającym stopniu uprawdopodabnia brak jego winy w uchybieniu terminu odnośnie do wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.