Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 9 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 63/16

Uzasadnienie

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 marca 2016 r., skarżącemu M. B. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 63/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania.

Wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką adwokat K. K. przedstawiła opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę.

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną sporządzoną przez L. B.- brata skarżącego, będącego również jego pełnomocnikiem.

W piśmie z 9 lipca 2016 r. (k. 157 akt) skarżący wniósł "o przyznanie prawa pomocy w pełnym wymiarze do wniesienia skargi kasacyjnej", zarzucając profesjonalnemu pełnomocnikowi błędne stanowisko.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie z ponownego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, uznając ten wniosek za bezprzedmiotowy, wobec przyznania już prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wskazał, że w razie zbędności rozpoznawania wniosku postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się, stosownie do art. 249 a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako: "p.p.s.a.". Zauważył też, że wskazanie konkretnego pełnomocnika jest rolą samorządu zawodowego.

W ustawowym terminie L. B. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, domagając się ustanowienia dla brata adwokata z innego województwa.

Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. tutejszy Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 sierpnia 2016 r. Wyjaśniono stronie, że w myśl art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Pouczono skarżącego, że od niniejszego postanowienia nie przysługuje zażalenie

W dniu 6 października 2016 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis tego postanowienia. Tego samego dnia pełnomocnik skarżącego wywiódł zażalenie na to postanowienie, podnosząc zarzuty przeciwko wyznaczonemu z urzędu adwokatowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:

1. 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;

1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania;

1. 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
2. 3) (uchylony);
3. 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
4. 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;

5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;

1. 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
2. 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
3. 8) odrzucenie zażalenia;
4. 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
5. 10) ukaranie grzywną.

Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia (zarządzenia) referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II FZ 657/16, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to jednoznacznie z treści art. 260 § 2 p.p.s.a., który stanowi wyraźnie, że wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Skoro zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu, wniesione zażalenie jako niedopuszczalne, należało odrzucić, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i art. 260 § 2 p.p.s.a