Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]"r. Starosta S na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r. poz. 1332 ze zm. – tekst jednolity obowiązujący w dacie wydania decyzji - dalej jako: P.b.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania dla A Sp. z o.o. z siedzibą w W pozwolenia na budowę "Stacji bazowej Telefonii komórkowej A, wieża typu "[...]" o całkowitej wysokości "[...]"m n.p.t.", na działce nr "[...]" położonej w obrębie geodezyjnym D, gmina D. W uzasadnieniu wskazano, iż postanowieniem z dnia "[...]"r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o szereg dokumentów, w tym m.in. o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, gdyż po analizie parametrów technicznych i użytkowych planowanej inwestycji zawartych w projekcie budowlanym organ powziął uzasadnione wątpliwości, czy realizacja stacji bazowej jest możliwa bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także o ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na wykonanie inwestycji, uwzględniającą decyzję środowiskową, zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008r., o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.
Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.) oraz uwagi zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O z dnia "[...]"r. Pełnomocnik inwestora złożył wyjaśnienia oraz przedłożył część wymaganych dokumentów. Wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O decyzją z dnia "[...]"r. stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy D z dnia "[...]"r. ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A - wieża antenowa wraz z szafkami aparaturowymi posadowionymi u podstawy masztu została wydana z naruszeniem prawa, przy czym odstąpiono od stwierdzenia jej nieważności z uwagi na upływ 12 miesięcy od jej doręczenia. Podano, że z decyzji jednoznacznie wynika, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ pominięto wyposażenie wieży antenowej w anteny nadawcze. Decyzja lokalizacyjna jest zaś wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę i tym samym powinna rozstrzygać o dopuszczalności wnioskowanego zamierzenia, w tym wnioskowanej ilości anten, ich mocy oraz kierunku. W rozpatrywanej sprawie decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa tych parametrów, a w związku z tym zachodzi konieczność uzyskania nowej decyzji, określającej te parametry.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła Spółka A wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie przez organ odwoławczy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem Spółki. Podniesiono, iż inwestor wypełnił obowiązek nałożony przez organ postanowieniem. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O ma wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji, bowiem decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, pomimo rozstrzygnięcia Kolegium, pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca dla organu. Podkreślono, iż konsekwencją związania organu decyzją jest obowiązek sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem zachowania wymogów wynikających z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy decyzji o warunkach zabudowy. Organ nie może jednak kwestionować tych decyzji, ani też zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków w nich zawartych.
Podano, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także decyzja o warunkach zabudowy stanowią potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ich ustalenia nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia "[...]"r. Wojewoda W utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż jednym z podstawowych obowiązków organu jest ocena zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego Podkreślono przy tym, iż wskazana decyzja, niezależnie od ostateczności rozstrzygnięcia Kolegium, pozostaje w obrocie prawnym i zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) jest dla organu wiążąca. Organ odwoławczy podkreślił, że związanie organu oznacza nie tylko obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymaganiom wynikającym z decyzji ustalającej warunki zabudowy, zaś ustalenie tych warunków polega nie tylko na określeniu parametrów samego obiektu kubaturowego, ale na ustaleniu innych warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja.
Ponadto organ nie może zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków w niej zawartych. Wskazano, iż w rozpoznawanej sprawie decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - wieża antenowa wraz z szafkami aparaturowymi posadowionymi u podstawy masztu. Z zapisu tego wynika, że decyzja nie obejmuje instalacji anten sektorowych, radiolinii, dróg kablowych, przyłączy itp., a obejmuje jedynie budowę masztu i skrzynki aparaturowej u podstawy masztu, co stanowiło podstawę wydania przez Kolegium decyzji, w której stwierdzono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji bazowej została wydana z naruszeniem prawa. Wskazano, że we wniosku o pozwolenie na budowę nazwę inwestycji określono jako: "Stacja bazowa Telefonii komórkowej A Wieża typu B, o całkowitej wysokości "[...]" m n.p.t.", przy czym z załączonego do wniosku projektu budowlanego wynika, iż zakresem inwestycji objęto również montaż anten.
W przypadku, gdy decyzja lokalizacyjna nie określa ilości oraz mocy anten, nie jest możliwe sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z decyzją w tym zakresie. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie występuje również etapowanie inwestycji, gdyż zgodnie z art. 33 ust. 1 P.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Ponadto organ odwoławczy uznał, iż w sposób nieprawidłowy ustalono, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla potrzeb kwalifikacji przedsięwzięcia inwestor przyjął moc pojedynczej anteny EIRP mniejszą niż "[...]" W. Przy takiej mocy wymagane jest, aby miejsca dostępne dla ludności nie znajdowały się w odległości mniejszej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W analizie wykazano, że w odległości mniejszej niż 70m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.
Analizę przeprowadzono dla różnych skrajnych odchyleń, tiltów. W ocenie organu przyjęcie mocy pojedynczej anteny, która wynosi mniej niż "[...]" W jest nieprawidłowe, a moc anten (emiterów) skierowanych w jednym kierunku należy zsumować (skumulować). Stwierdzono również, że załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia w branży konstrukcyjno-budowlanej oraz instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, jednakże wskazane uprawnienia swym zakresem nie obejmują całości materiału zawartego w projekcie budowlanym, gdyż dotyczą jedynie konstrukcji masztu oraz jego zasilania. Brak jest natomiast uprawnień obejmujących swym zakresem część telekomunikacyjną, tj. anteny, szafy sterujące, drogi kablowe oraz analizy oddziaływania pól elektromagnetycznych.
Jednocześnie organ odwoławczy podzielił stanowisko inwestora, iż budowa przyłączy może być realizowana na zgłoszenie i nie wymaga uzyskania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Wskazano ponadto, że brak jest podstawy prawnej do nakładania obowiązku uzyskania uzgodnienia ZUDP, a zarządzenia wewnętrzne wydawane w starostwach nie stanowią przepisów powszechnie obowiązującego prawa.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka A, żądając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. ze względu na brak podpisu z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania decyzji, co skutkuje brakiem możliwości uznania wskazanej decyzji za decyzję w świetle przepisów postępowania administracyjnego;
- 2) art. 71 ust 1 i 2 u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71, dalej jako: rozporządzenie z 2010r.) w zw. z art. 122a ust. 1 w zw. z art. 122 i w zw. z art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów poprzez bezzasadne przyjęcie przez organy, że postanowienia rozporządzenia z 2010r. mogą stanowić podstawę sumowania parametrów planowanej inwestycji, co jest niezgodne z jednoznacznymi przepisami § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, które nakładają obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny;
- 3) art. 55 i 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez uznanie przez organy, że treść decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony środowiska nie wiąże organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i uprawnia organ do nałożenia na Spółkę obowiązku dokonania dokumentacji niezgodnie z jednoznacznym przepisem rozporządzenia z 2010r., co w przedmiotowej sprawie skutkuje odmówieniem zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu podkreślono, iż decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego posiada przymiot ostateczności, dlatego też wywody organu II instancji w zakresie możliwości uchylenia, bądź unieważnienia wskazanej decyzji nie mogą mieć wpływu na wydanie decyzji odmawiającej lub zatwierdzającej projekt budowlany. Zaznaczono, iż oddziaływania na środowisko została ustalona przez organ w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, a zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, jeżeli w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ rozważał, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to organy w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę są tym stanowiskiem związane z mocy art. 55 u.p.z.p. Spółka odniosła się także merytorycznie zjawiska tzw. kumulacji oddziaływania wszystkich anten sektorowych.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny. Podano, że teoretyczne założenia dokumentacji załączonej do projektu budowlanego zostaną zweryfikowane przez rzeczywiste pomiary oraz następnie ich rzeczywiste sprawdzenie przez właściwe organy, a wątpliwości organu II instancji dotyczą tylko teoretycznych założeń związanych z oddziaływaniem środowiskowym. Wskazano, że § 2 ust 1 pkt 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010r. jednoznacznie odnosi się do wiązki związanej z pojedynczą anteną i wiązki promieniowania w osi głównej tej anteny, a w związku z tym przepisy nie przewidują innego rodzaju pomiarów, w szczególności kumulowania sąsiadujących ze sobą anten na tym etapie postępowania. Strona skarżąca podniosła, iż stacja bazowa, wraz z antenami jest elementem sieci telekomunikacyjnych zgodnie z ustawą Prawo telekomunikacyjne, zaś przepis art. 29 ust. 1 pkt. 19a lit. e) P.b. zwalnia z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę sieci telekomunikacyjnych w określonych sytuacjach.
Natomiast organ odwoławczy przyjął taką interpretację przepisów, która wyklucza stację bazową jako element sieci telekomunikacyjnej. Podkreślono, że dokumentacja kwestionowanej inwestycji została wykonana w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, co potwierdza także stanowisko Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Wskazano, że w decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Co prawda, wskazanym jest, aby w decyzji o lokalizacji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej określić moc lokalizowanych anten, jednakże brak tego parametru nie dyskwalifikuje decyzji, gdyż jest to kwestia i tak podlegająca szczegółowemu badaniu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odniesiono się do zarzutu braku podpisu z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania decyzji wskazując, że zgodnie z wola pełnomocnika inwestora decyzja została doręczona pocztą elektroniczną przez platformę epuap i w związku z tym egzemplarz tej decyzji został podpisany cyfrowo podpisem kwalifikowanym przez osobę upoważnioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Zważyć należy, że każdy wniosek o pozwolenie na budowę jest oceniany pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 P.b. Jednym z warunków udzielenia pozwolenia na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., jest ustalenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. Przy czym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3).
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Wskazać przy tym należy, że analiza w zakresie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
W niniejszej sprawie należało zatem ocenić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi z decyzji Wójta Gminy Dźwierzuty z dnia 19 kwietnia 2010r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej – wieża antenowa wraz z szafkami aparaturowymi posadowionymi u podstawy masztu. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O decyzją z dnia "[...]"r. stwierdziło, że została ona wydana z naruszeniem prawa, ale skoro nie stwierdziło jej nieważności, to słusznie organ odwoławczy uznał, że pozostaje ona w obrocie prawnym. Podnieść zatem należy, że projekt budowlany dołączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej – wieży typu B m o wysokości całkowitej "[...]" m, ale z zwartego w nim opisu wynika, że przedsięwzięcie polega na instalacji "[...]" anten sektorowych oraz "[...]" anten radioliniowych na jednej wieży kratowej typu B o wysokości trzonu "[...]"m i wysokości całkowitej "[...]" m. Zasadne jest zatem twierdzenie organu odwoławczego, że planowana inwestycja wykracza poza zakres inwestycji określonej w decyzji lokalizacyjnej.
Przy czym podkreślić należy, że okoliczność iż decyzja lokalizacyjna nie obejmuje instalacji anten wynika nie tylko z treści tej decyzji, ale także z powołanego wyżej rozstrzygnięcia Kolegium o stwierdzeniu wydania tej decyzji z naruszeniem prawa. Zasadne zatem było nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji lokalizacyjnej zgodnie z projektem budowlanym, czego inwestor nie wykonał.
Na marginesie należy wskazać, że także wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie jest tożsamy z projektem budowlanym, skoro we wniosku o decyzję lokalizacyjną inwestor podał, że zamierza zainstalować "[...]" anten sektorowych, a w przedłożonym projekcie budowlanym zaplanowano budowę "[...]" anten sektorowych. Ponadto należy zauważyć, że inwestor nie kwestionował decyzji lokalizacyjnej pomimo, że nie rozstrzygała ona o całej inwestycji określonej we wniosku. W związku z tym nie może powoływać się na okoliczność, że to organ wydający decyzję lokalizacyjną określa warunki realizacji inwestycji pod kątem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w zakresie tych uprawnień nie mieści się modyfikacja, czy też zmiana zakresu inwestycji określonego przez wnioskodawcę. Wyjaśnić także należy, że nieadekwatne jest powoływanie się w tym względzie na wyrok NSA o sygn. akt II OSK 2041/13, gdyż dotyczył on skargi na decyzję wydaną w jednym z trybów nadzwyczajnych (trybie nieważnościowym).
Ponadto w przywołanym przez stronę skarżącą wyroku Sąd odnosił się wyłącznie do kwestii ewentualnego ustalenia w decyzji lokalizacyjnej mocy instalowanych anten, a przedmiotem decyzji lokalizacyjnej kontrolowanej w tamtym postępowaniu była także instalacja anten.
Należy natomiast podnieść, że skoro organ wydający decyzję lokalizacyjną rozstrzygał jedynie o lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej – wieży antenowej wraz z szafkami aparaturowymi posadowionymi u podstawy masztu, to także jego ocena co do kwalifikacji przedsięwzięcia jako nienależącego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ograniczała się wyłącznie do budowy wieży bez instalacji anten. Nawet jednak gdyby uznać, że ocena organu wydającego decyzję lokalizacyjną dotyczyła całego przedsięwzięcia (łącznie z antenami), to odniesienie się przez organy architektoniczno-budowlane do kwestii kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia nie stanowi naruszenia art. 55 u.p.z.p. Wyjaśnić bowiem należy, że organ architektoniczno-budowlany, sprawdzający zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, musi mieć na uwadze charakter tej decyzji, wydawanej na podstawie przepisów służących zachowaniu ładu przestrzennego.
Zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, ale regulację tą odnosić należy jedynie do tych parametrów zagospodarowania działki lub terenu, które mogą być władczo rozstrzygane w decyzji lokalizacyjnej. Natomiast na etapie procedowania w sprawie pozwolenia na budowę, zgodnie z przywołanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., organ bada również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.i.ś.
Zatem do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę należy, zwłaszcza w przypadkach wątpliwych, ocena czy inwestor ma, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż oceny z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska organy właściwe dokonują na każdym z etapów procesu inwestycyjnego. Należy bowiem podkreślić, że wynikające z art. 55 u.p.z.p. związanie decyzją lokalizacyjną należy rozumieć wyłącznie jako zakaz modyfikowania, bądź zmieniania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zapisów zawartych w rozstrzygnięciu decyzji lokalizacyjnej, co służyć ma zapewnieniu ładu przestrzennego, ale nie jako nakaz pierwszeństwa zapisów decyzji lokalizacyjnej przed przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami szeroko rozumianego Prawa ochrony środowiska. Z tego powodu określenie w decyzji lokalizacyjnej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia nie jest wiążące dla organów orzekających na dalszych etapach procesu inwestycyjnego.
Oznacza to, że organy architektoniczno-budowlane zobowiązane są do oceny kwestii środowiskowych, w tym do kwalifikacji projektowanej inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia z 2010r. Przy czym oceny przedsięwzięć w postaci anten nadawczych telefonii komórkowej dokonuje się w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010r., które określają przesłanki decydujące o ich kwalifikacji odpowiednio jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Wskazać należy, że projektowana inwestycja polega na zainstalowaniu "[...]" anten sektorowych oraz "[...]" anten radioliniowych na jednej wieży kratowej. Z przedłożonej wraz z projektem budowlanym kwalifikacji przedsięwzięcia dokonanej w świetle przepisów rozporządzenia z 2010r. wynika, że ocenę oddziaływania w zakresie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczono dla pojedynczych anten. W tej sytuacji - w ocenie Sądu - organ odwoławczy prawidłowo zakwestionował dokonaną kwalifikację uznając, że dla oceny, do jakich przedsięwzięć zalicza się sporny obiekt, należało uwzględnić łączną wartość parametrów charakterystycznych dla urządzeń tego samego rodzaju.
W ocenie Sądu takie stanowisko znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Z przepisów rozporządzenia z 2010r. wynika bowiem, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne;
- 2) liczba anten;
- 3) moc promieniowania poszczególnych anten;
- 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny;
- 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyroki NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, dostępne w Internecie). Wskazać należy, że jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej, jest ilość i moc anten. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.o.i.ś., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2010r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Taki pogląd wyraził również NSA m.in. w wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, oraz w wyroku z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15 (dostępne w Internecie).
Natomiast zupełnie niezasadny jest zarzut dotyczący braku podpisu na egzemplarzu decyzji doręczonej pełnomocnikowi strony skarżącej z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania decyzji. Jak wynika z akt sprawy oraz z wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę, z uwagi na tryb doręczenia decyzji (drogą elektroniczną) egzemplarz ten został podpisany cyfrowo, co jest zgodne z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.p. skargę należało oddalić.