Uzasadnienie
Decyzją z "[...]" r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "[...]" (dalej: "organ pierwszej instancji", "PINB") nałożył na Gminę "[...]" (dalej: "Gmina") i Nadleśnictwo "[...]" (dalej: "Nadleśnictwo") obowiązek natychmiastowej rozbiórki samowolnie wybudowanej drogi gruntowej (wewnętrznej) położonej na działkach o numerach: "[...]".
PINB podał m.in., że w wyniku kontroli przeprowadzonej 11 maja 2011 r. ustalono, że na mocy porozumienia z Gminą i Nadleśnictwem, działki o numerach: "[...]" wykorzystywane są jako dojazd do żwirowni przez "[...]" (dalej: "przedsiębiorca"). Przedstawił ponadto przebieg postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego obu instancji, opisując wydane przez organy obu instancji postanowienia i decyzje, a także postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, wskazując m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2019 r., w uzasadnieniu którego sąd ten wywiódł, że sporne roboty budowlane, polegające na utwardzeniu przedmiotowej drogi, wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, w konsekwencji czego stosownym rygorem winna zostać objęta cała samowolna inwestycja.
W złożonym od tej decyzji odwołaniu Nadleśnictwo zakwestionowało stanowisko, że sporne roboty stanowiły rozbudowę drogi, a nie służyły jej bieżącemu utrzymaniu. Zarzuciło, że z decyzji nie wynika, w jaki sposób PINB ustalił charakter wykonanych robót.
Gmina w odwołaniu zarzuciła natomiast, że nie na wszystkich wymienionych w decyzji PINB działkach zlokalizowana jest sporna droga. Ponadto PINB nie wskazał, w jakim zakresie Gmina ma wykonać roboty budowlane, gdyż Gmina tylko na istniejącej drodze wewnętrznej, w jej pierwotnych granicach, wykonała prace polegające na zasypaniu istniejących nierówności i utwardzeniu powierzchni warstwą gruzu betonowego i warstwą pospółki. Prace te wykonano przed 9 laty i obecnie nie ma już obiektu, do usunięcia którego ją zobowiązano. Podniosła też, że nie jest właścicielem, inwestorem ani zarządcą działek o numerach "[...]", wobec czego nie powinna być obciążana obowiązkiem rozbiórki drogi położonej na tych działkach.
Decyzją z "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB", "organ odwoławczy") w pkt. 1 sentencji uchylił zaskarżoną decyzję w całości; w pkt. 2 sentencji nałożył na Gminę obowiązek rozbiórki odcinka drogi wybudowanej na działkach o numerach: "[...]", zaś w pkt. 3 – nałożył na Nadleśnictwo obowiązek rozbiórki odcinka drogi wybudowanej na działkach o numerach "[...]".
W uzasadnieniu decyzji WINB podkreślił, że odwołujący się nie wywiązali się z nałożonego na nich postanowieniem PINB z 12 kwietnia 2016 r., obowiązku przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji przedmiotowej drogi. Stwierdził, że kwestę właściwej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych rozstrzygnął NSA w wyroku z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2365/17, stwierdzając, że w stanie faktycznym sprawy utwardzenie przedmiotowej drogi należy uznać za budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Dopiero bowiem w wyniku wykonania utwardzenia istniejącej drogi gruntowej doszło prawnie do powstania obiektu budowlanego, który jest budowlą jako obiekt liniowy. Niezależnie zatem od wykonania utwardzenia poza granicami działek drogowych, stosownym rygorem powinna zostać objęta droga na całej długości wykonanego utwardzenia.
Odnosząc się do zarzutu skierowania nakazu do podmiotu nieposiadającego prawa do dysponowania nieruchomościami, WINB zacytował art. 52 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), dalej: "ustawa", i stwierdził, że wybór podmiotu zobligowanego do wykonania określonych obowiązków powinien być determinowany możliwością ich legalnego wykonania, co zależy od konkretnego stanu faktycznego. Stwierdził, że zasadnicza część drogi wewnętrznej zlokalizowana jest na działkach "[...]", należących do Gminy, natomiast odcinek drogi zlokalizowany na działkach "[...]" zarządzany jest przez Nadleśnictwo. Pozostałe nieruchomości, na których znajduje się droga, ustalono na podstawie operatu technicznego wykonanego pomiaru przebiegu dróg gminnych – działki nr "[...]"oraz sprawdzenia poprawności wznowienia znaków granicznych, opracowanego przez geodetę, na zlecenie Gminy.
WINB nie zgodził się ze stanowiskiem Gminy, że nakaz rozbiórki nie może dotyczyć fragmentów drogi, które wykraczają poza jej pierwotny przebieg. Stwierdził, że skoro w wyniku uzgodnionych z Gminą robót budowlanych naruszone zostały granice nieruchomości, to zasadne jest nałożenie obowiązku rozbiórki na Gminę, a nie na właściciela nieruchomości gruntowych. Obciążanie właściciela gruntu, który nie miał żadnego związku z samowolą budowlaną, kosztami rozbiórki byłoby wysoce niesprawiedliwe.
Stwierdził, że Gmina, jako właściciel drogi wewnętrznej i inwestor, ponosi odpowiedzialność za jej wybudowanie. Zatem, przy braku legalizacji wykonanych robót, należało orzec rozbiórkę utwardzenia drogi na nieruchomościach, na których pierwotnie znajdowała się droga gruntowa i na części drogi, która wykracza poza pras drogowy - granice ewidencyjne działek. Zdaniem WINB, możliwe jest usunięcie nawiezionego materiału w miejscach przekroczenia granicy nieruchomości. Jako niezrozumiałe WINB ocenił twierdzenie Gminy, że przez 9 lat od wykonania drogi jej przebieg samoczynnie uległ zmianie. Zaznaczył, że organy nadzoru budowlanego ustaliły przebieg drogi na podstawie dokumentacji geodezyjnej przedłożonej przez Gminę w 2015 r., a z akt sprawy nie wynika, że po jej wykonaniu wykonywane zostały roboty budowlane związane z jej rozbudową lub rozbiórką.
Ponadto, z załączonego przez Gminę szkicu z pomiaru wykonanego w czerwcu 2018 r. wynika, że oba pomiary praktycznie się pokrywają, a minimalne różnice dotyczące przebiegu nie zmieniły faktu, że drogę wybudowano poza granicą działki nr "[...]".
WINB ocenił, że decyzja rozbiórki jest konsekwencją dokonania samowoli i zaniechania przez inwestorów jej legalizacji. Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 52 ustawy przez nałożenie na Gminę solidarnego obowiązku rozbiórki drogi przechodzącej przez teren Lasów Państwowych. Stwierdził, że PINB prawidłowo określił przedmiot rozbiórki i jej adresatów, lecz należało sprecyzować, za rozbiórkę których fragmentów drogi odpowiadają poszczególni adresaci nakazu. Wyjaśnił, że podzielenie decyzji na części ma na celu ułatwienie przyszłej egzekucji decyzji rozbiórki w przypadku niewykonania obowiązku przez jednego z adresatów. Dodał, że rozbiórka drogi polegać powinna na usunięciu utwardzonej warstwy nawierzchni z całego obiektu liniowego.
Gmina zaskarżyła pkt. 2 ww. decyzji i wniosła o uchylenie decyzji w tej części. Wywiodła, że w świetle art. 52 ustawy nakazem rozbiórki może być obciążony podmiot, który w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub jest jej właścicielem. Gmina stwierdziła, że jest właścicielem działek o numerach "[...]", lecz nie ma prawa do władania działkami o numerach: "[...]", a zatem nie będzie w stanie wykonać nakazanych w zaskarżonej decyzji prac rozbiórkowych na tych działkach. W odniesieniu do tych działek nie była inwestorem robót budowlanych, nie wykonywała na nich remontów dróg, a także nie zlecała żadnemu podmiotowi ich wykonywania.
Nadleśnictwo zaskarżyło pkt. 3 ww. decyzji i wniosło o uchylenie decyzji w tej części. Zarzuciło, że z naruszeniem art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: k.p.a., organ nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśnienie roli przedsiębiorcy w postępowaniu administracyjnym i ustalenia osób, którym przysługuje status inwestora, a ponadto wydał decyzję bez uprzedniego poinformowania skarżącego, który nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, o odpowiedzialności inwestora za prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nadleśnictwo wywiodło, że inwestorem byli dzierżawcy drogi leśnej. Na podstawie umowy z 12 lipca 2011 r. i umów dzierżawy z 27 kwietnia 2017 r. oraz 1 kwietnia 2019 r., udostępniło "[...]" drogę leśną znajdującą się na działkach "[...]". Dzierżawcy mieli obowiązek na własny koszt i własnym staraniem wykonywać prace z zakresu bieżącego utrzymania drogi i bieżącej konserwacji, a także roboty wykraczające poza ten zakres, mające np. charakter remontu, po uzgodnieniu z Nadleśnictwem zakresu, sposobu i terminu wykonania robót oraz z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa budowlanego.
Na dzierżawcach ciąży obowiązek opracowania wymaganej prawem dokumentacji celem uzyskania wszelkich zezwoleń na przeprowadzenie prac. Nadleśnictwo nie wykonywało żadnych robót na drodze leśnej znajdującej się na ww. działkach, gdyż wszystkie prace na tej drodze wykonali dzierżawcy, nie informując przy tym Nadleśnictwa o potrzebie wykonania robót wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zdaniem Nadleśnictwa, w razie przyjęcia, że dzierżawcy wykonali budowę drogi, należałoby uznać, że roboty te zostały wykonane bez zgody skarżącego, co wprost wynika z treści umów. Dodało, że dzierżawcy mają prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które wynika z umowy dzierżawy.
Nadleśnictwo zarzuciło również, że organ nie wyjaśnił zakresu i charakteru robót prowadzonych na drodze leśnej, nie przeprowadził dowodów potwierdzających, że roboty stanowiły budowę drogi, a ponadto pominął wyjaśnienia skarżącego i przedsiębiorcy oraz opinię, które to dowody potwierdzają, że roboty wykonywane na drodze leśnej stanowiły jej bieżącą konserwację.
W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. WINB dodał, odnosząc się do zarzutów Nadleśnictwa, że skoro roboty budowlane zostały wykonane na podstawie umowy i za zgodą Nadleśnictwa, to prawidłowo zostało ono uznane za inwestora budowy drogi. Ponadto nawet gdyby hipotetycznie uznać, iż dzierżawca jest inwestorem drogi to umowa dzierżawy nie wiąże się z uzyskaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym, podmiotem na który można było nałożyć obowiązek rozbiórki określony w pkt. 3 decyzji, jest wyłącznie Nadleśnictwo.
W pismach procesowych z 25 stycznia 2021 r., do skarg ustosunkował się uczestnik postępowania, wnosząc o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Zaskarżoną decyzją WINB nałożył na Gminę i Nadleśnictwo obowiązki rozbiórki drogi wybudowanej na wymienionych w sentencji działkach, powołując się na art. 48 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, z późn.zm. – w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie na mocy art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw;
Dz. U. z 2020 r., poz. 471), dalej: "ustawa". Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W sprawie nie jest sporne, że przedmiotowa droga została wybudowana bez uprzedniego uzyskania przez inwestorów ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podnieść w tym miejscu należy, że ocena, iż roboty budowlane na ww. działkach stanowią budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a zatem wymagały uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, przesądzona została przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2365/17. Stosownie zaś do art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Nadleśnictwa dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia przez organy nadzoru budowalnego charakteru robót wykonanych na drodze leśnej, pominięcie dowodów dotyczących tej materii i niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.
Nie jest również kwestionowane, że Gmina i Nadleśnictwo nie wywiązały się z obowiązku przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej, do czego zostały zobowiązaniu postanowieniem PINB z "[...]"r. W konsekwencji, stosownie do art. 48 ust. 4 ustawy, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, zastosowanie miał ust. 1 tego artykułu.
Stosownie do art. 52 ustawy, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art.
51. Prawidłowo WINB uchylił decyzje organu pierwszej instancji, stwierdzając, że obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego powstałego w wyniku samowoli budowlanej należy nałożyć na inwestora, który ma możliwość wykonania rozbiórki. W orzecznictwie sądów administracyjnych za jednolite uznać należy stanowisko, zgodnie z którym nakaz rozbiórki powinien być w pierwszej kolejności nałożony na inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej i posiada tytuł prawny do nieruchomości. Jednak skierowanie decyzji do konkretnego podmiotu uwarunkowane musi być posiadaniem przez ten podmiot takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nałożonego obowiązku (zob. wyrok NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3054/18, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, wybór podmiotu zobligowanego do wykonania określonych obowiązków powinien być zawsze determinowany możliwością ich legalnego wykonania, co zależy od konkretnego stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1530/19, z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1585/18). Kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w art. 52 ustawy podmiotów jest zaś posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji (por. np. wyroki NSA z: 6 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 158/07; 4 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 247/10; 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 338/11).
Należy także przyznać słuszność stanowisku WINB, że skoro w wyniku samowolnych robót budowlanych naruszone zostały granice nieruchomości będących własnością osób trzecich, to zasadne jest nałożenie obowiązku rozbiórki na sprawcę samowoli, a nie na właścicieli tych nieruchomości. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 marca 2020 r., II OSK 1219/18, "przepisy prawa budowlanego (...) nie stoją na przeszkodzie, aby kto inny był właścicielem nieruchomości, a kto inny wykonawcą nakazanych czynności. Okoliczności kierowania nakazów powinny być w każdej sprawie rozpatrywane indywidualnie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym nakaz powinien być w pierwszej kolejności nałożony na inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej i posiada tytuł prawny do nieruchomości (tak wyroki NSA: z 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2723/13; z 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2146/13; z 13 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1924/13; z 6 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2100/14; z 17 grudnia 2019 r. II OSK 3190/18).
Zdarzają się jednak sytuacje, kiedy nakaz rozbiórki może zostać skierowany do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, np. zobowiązany do likwidacji samowoli będzie inwestor niebędący właścicielem gruntu, wówczas gdy pobudował obiekt budowlany na nieruchomości bez wiedzy i zgody jej właściciela. W takiej sytuacji obciążanie właściciela nieruchomości, który nie miał nic wspólnego z samowolą budowlaną kosztami rozbiórki byłby wysoce niesprawiedliwy i promowałby sprawców samowoli budowlanych, zdejmując z nich odpowiedzialność za nią".
Tym samym niezasadne jest stanowisko Gminy o niemożności wykonania nakazu rozbiórki samowoli budowlanej z uwagi na brak tytułu prawnego do działek, których granice przekroczono, budując drogę na gruntach Gminy.
Podkreślić należy, że Gmina nie kwestionuje prawidłowości orzeczonego wobec niej nakazu rozbiórki w odniesieniu do działek nr "[...]".
Nie można uwzględnić zarzutów Nadleśnictwa dotyczących nieprawidłowego uznania tego podmiotu za inwestora samowolnie wybudowanej drogi na działkach Nadleśnictwa nr "[...]". Jak wynika z akt sprawy, pismem z 25 maja 2009 r. Nadleśnictwo wyraziło zgodę "[...]" na przejazd drogą leśną na ww. działkach w zamian za udostępnienie Nadleśnictwu dojazdu przez grunt tego przedsiębiorcy oraz za bieżące utrzymanie, naprawę tej drogi i okresowe przekazywanie nieodpłatnie pospółki na naprawę sąsiadujących dróg leśnych. Z umowy z 12 lipca 2011 r., której przedmiotem jest udostępnienie drogi leśnej przebiegającej przez ww. działki, będące własnością Nadleśnictwa, wynika, że spółka cywilna, której wspólnikiem jest ww. przedsiębiorca, została zobowiązana do stałego utrzymania jej przejezdności, z wyłączeniem robót budowlanych, a ponadto zobowiązano ją do dokonywania bieżących napraw i dostarczania rocznie Nadleśnictwu określnej ilości pospółki.
Uzasadniony jest więc wniosek organów nadzoru budowlanego, że przedsiębiorca wykonał drogę na mocy porozumienia Nadleśnictwem. Wbrew stanowisku skarżącego, oceny tej nie zmienia treść załączonych do skargi umów dzierżawy z 24 kwietnia 2017 r. i 1 kwietnia 2019 r., w których zobowiązano dzierżawcę do bieżącego utrzymania i konserwacji drogi, wybudowanej w 2011 r., gdyż zawarte w ww. umowach dzierżawy zastrzeżenia dotyczące konieczności uzyskania przez dzierżawcę, np. pozwolenia na budowę nie mogą odnosić się do stanu faktycznego sprzed zawarcia tych umów.
Orzekając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy nakaz rozbiórki organ nadzoru budowlanego powinien szczegółowo i w sposób jednoznaczny określić jej przedmiot, tak aby w trakcie ewentualnego postępowania egzekucyjnego nie było żadnych wątpliwości, co do podmiotu, na którym ciąży ten obowiązek, jak i zakresu rozbiórki. Należy jednocześnie podkreślić, że powyższe organ nadzoru winien zawrzeć w rozstrzygnięciu, a nie w uzasadnieniu decyzji (por. np. wyrok NSA z 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1847/13, z 6 października 2015 r., sygn. akt II OSK 255/14). Decyzja organu administracji nakładająca na stronę postępowania obowiązek określonego zachowania powinna bowiem obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.
Tych warunków nie spełniała decyzja organu pierwszej instancji, którą nałożono nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanej drogi na dwa podmioty. WINB dostrzegł tę nieprawidłowość, lecz nie usunął jej w sposób właściwy, gdyż wadliwie zredagował podjęte rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w pkt. 2 i 3 sentencji zaskarżonej decyzji nałożył bowiem zarówno na Gminę, jak i na Nadleśnictwo obowiązek rozbiórki drogi wybudowanej na działce nr "[...]". Powyższe stwarza poważne wątpliwość co do możliwości jej przymusowego wykonania. Jak już wskazano, nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części winien być zredagowany precyzyjnie, a więc w sposób, który nie nasuwa wątpliwości, nie tylko co do zakresu obowiązku nałożonego decyzją, ale także co do osoby adresata, tj. podmiotu zobowiązanego do wykonania decyzji. Zaskarżona decyzja przez to, że wskazuje oba podmioty jako zobowiązane do wykonania orzeczonej rozbiórki na ww. działce, nie spełnia tego wymogu.
Fakt, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że działka nr "[...]"jest własnością Nadleśnictwa, nie zmienia tej oceny. Uzasadnienie decyzji nie może bowiem zastąpić rozstrzygnięcia, tym bardziej, że w razie rozbieżności pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja. Ponadto, rozstrzygnięcie (zwane także osnową lub sentencją decyzji), powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, WINB weźmie pod uwagę powyższe rozważania i zalecenia Sądu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach postępowania, obejmujących wpisy od skarg, wynagrodzenie pełnomocnika Nadleśnictwa, będącego radcą prawnym, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).
Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.).