Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. Ś. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" z dnia "[...]", sygn. "[...]", orzekającej wymeldowanie ww. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr "[...]" przy ul. "[...]" w "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja Wojewody została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z 21 maja 2012 r. A. Ś. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" o wymeldowanie syna L. Ś. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. "[...]" w "[...]".
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz na podstawie uzupełnionego w sprawie materiału dowodowego, Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" w dniu "[...]" wydał decyzję, którą orzekł o wymeldowaniu L. Ś. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy "[...]" w "[...]". W uzasadnieniu podniósł, iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że L. Ś. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, a w świetle ustalonych faktów opuszczenie miejsca pobytu stałego przez ww. nastąpiło kilkanaście lat temu i należy je uznać za dobrowolne i trwałe. Organ podkreślił, że wymeldowywanemu zależy na dostępie do budynku gospodarczego znajdującego się na tej samej posesji, gdyż prowadzi w nim działalność gospodarczą, co jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej obowiązku meldunkowego.
W odwołaniu od powyższej decyzji L. Ś. wniósł o jej zmianę poprzez orzeczenie odmowy wymeldowania bądź jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podniósł, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji nie wykonał zaleceń Wojewody zawartych w rozstrzygnięciu z "[...]", ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" przytacza jedynie w sposób wybiórczy zeznania poszczególnych świadków, czy też oświadczenia stron, które według niego niejednokrotnie się różnią, nie zajmując przy tym stanowiska dlaczego jednym dał wiarę, a innym odmówił wiarygodności, co w konsekwencji wskazuje, iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony. Równocześnie odniósł się do zeznań świadków przesłuchanych w sprawie, m. in. Z. K. i T. D. podkreślając, że dowód z ich przesłuchania został przeprowadzony z urzędu i nie potwierdził wysuniętej przez organ tezy, że faktycznie nie zamieszkuje on w budynku nr "[...]" przy "[...]" w "[...]", do czego organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Ponadto L. Ś. zarzucił organowi I instancji powołanie się na dowód z przesłuchania świadka, tj. M. K., który został przeprowadzony z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 79 § 2 k.p.a., w związku z czym nie powinien być uznany za miarodajny - strona nie została bowiem zawiadomiona o przesłuchaniu świadka, co spowodowało uniemożliwienie jej czynnego uczestnictwa w przeprowadzeniu tego dowodu, m. in. zadawania pytań oraz wskazywania przeciwdowodów. Dodatkowo podniósł, że szereg zapytań skierowanych przez organ gminy do różnego rodzaju instytucji, np. PGE SA, Cyfrowego Polsatu, ewidencji działalności gospodarczej czy urzędu skarbowego nie potwierdziły powiązania strony z adresem "[...]" w "[...]". Wyjątek stanowi informacja uzyskana z Zakładu Usług Komunalnych w "[...]", skąd organ uzyskał informację, że umowa na zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków z budynku przy "[...]" w "[...]" została zawarta z L.Ś.
Stwierdził, że skoro z innych umów świadczonych na dom przy "[...]" w "[...]" nazwisko odwołującego się nie występuje, to wyklucza to jego zamieszkiwanie w tym budynku. Nadto, L. Ś. zakwestionował wiarygodność zeznań rodzeństwa, twierdząc, iż nie mogą być one bezstronne, ponieważ rodzeństwo czuje się pokrzywdzone testamentem matki. Niezrozumiałym dla odwołującego się pozostaje pouczenie organu o możliwości wystąpienia do Sądu Rejonowego z powództwem o przywrócenie posiadania, skoro nie czuje się on pozbawiony posiadania lokalu, o czym świadczy fakt posiadania kluczy do mieszkania, przebywania, spożywania posiłków i odbierania korespondencji właśnie w spornym budynku.
W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Wojewoda, przytaczając treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazał, że w toku postępowania organ I instancji niejednokrotnie przesłuchał strony postępowania, a więc A. Ś., M. Ś. oraz L. Ś., a także świadków m.in.: B. Ś. (brat strony), Z. K. (mieszkaniec "[...]"), T. D. (mieszkaniec "[...]"), E. C., T. S. (policjant), I. Ż. (policjantka), M. K. (szwagier wymeldowywanego). Wyjaśnienia na piśmie złożyły również M. Ś. (bratowa wymeldowywanego) i B. Ś. (siostra wymeldowywanego). Z zeznań przesłuchanych w sprawie stron i świadków wynika, że L. Ś. nie zamieszkuje w spornym budynku od wielu lat, choć de facto stale od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w budynku gospodarczym znajdującym się na posesji spornej nieruchomości. Wynik postępowania dowodowego wskazuje, że owszem L. Ś. przebywa na posesji spornej nieruchomości, bywa u matki M. Ś. w budynku przy "[...]" w "[...]", ale od wielu lat nie jest to już jego miejsce pobytu stałego w świetle definicji zawartej w art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach, osobistych.
Organ argumentował, że L. Ś. wykazuje pewne nieliczne związki z ww. lokalem - wizyty w lokalu w celu odwiedzin lub udzielenia pomocy M. Ś. - jednakże nie są one wystarczające do przyjęcia, iż jest to jego miejsce pobytu stałego. W żadnym innym zakresie L. Ś. nie przebywa w spornym lokalu i nie wykonuje w nim minimum elementów niezbędnych do potwierdzenia stałego pobytu. Odnosząc się do faktu odbioru korespondencji należy zauważyć, że jej odbiór nie następuje rzeczywiście w budynku mieszkalnym oznaczonym numer "[...]" przy "[...]" w "[...]", ale w miejscu pracy L. Ś., tj. w budynku gospodarczym mieszczącym się na terenie posesji przedmiotowej nieruchomości. Nie jest to tożsame z doręczeniem korespondencji bezpośrednio pod adresem zameldowania, co mogłoby potwierdzać fakt zamieszkiwania w budynku.
Dalej Wojewoda argumentował, iż nie można dać wiary, że L. Ś. faktycznie nie zamieszkuje w budynku przy "[...]" w "[...]", który stanowi jego współwłasność i na który zawarł umowę o dostarczanie wody i wywóz nieczystości. Nie można przyjąć za wiarygodny argument odwołującego się, że faktury na ww. usługi są wystawiane na jego nazwisko bez jego wiedzy i zgody, gdyż dostarczanie usług mogło nastąpić dopiero po stosownym uregulowaniu zakresu i miejsca świadczenia usług w stosownej umowie. Podniósł, że wszystkie dowody wskazują, że L. Ś. większość czasu spędza w budynku gospodarczym gdzie pracuje, jak również właśnie w tym budynku zdarza się stronie nocować czy przyrządzać sobie posiłki. Pobytu L. Ś. w tym budynku nie można jednak traktować na równi z pobytem stałym w nieruchomości oznaczonej nr "[...]" przy "[...]" w "[...]", względem której toczy się niniejsze postępowanie administracyjne.
Budynek gospodarczy stanowi bowiem odrębną nieruchomość, która nie wchodzi w skład nieruchomości oznaczonej nr "[...]" przy "[...]" choć znajduje się na tej samej posesji. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia art. 79 § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie uczestniczenia w dowodzie z przesłuchania w dniu 5 lutego 2014 r. świadka M. K., Wojewoda podkreślił, iż naruszenie to nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jednocześnie należy zauważyć, iż L. Ś. przez okres trzech miesięcy nie odbierał korespondencji organu w niniejszej sprawie, co oznacza, że przy niezachowaniu przez stronę obowiązku poinformowania organu o zmianie swojego adresu próba doręczenia przez organ zawiadomienia o terminie i miejscu przesłuchania świadka pod inny adres nie powinna być w tym przypadku oceniana na niekorzyść organu. Konkludując wskazał, że trwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego przez L. Ś. miało miejsce wiele lat temu, kiedy to wymeldowywany wraz z partnerką i dzieckiem zamieszkał na "[...]" w "[...]".
Wymeldowywany mając jednak możliwości dostępu do lokalu oraz stwarzania pozorów zamieszkiwania poprzez przeniesienie części swoich rzeczy podejmował próby wprowadzenia organu w błąd co do faktycznego miejsca pobytu stałego, które rzeczywiście opuścił kilkanaście lat temu. Jednak zarówno organ meldunkowy, jak i organ odwoławczy nie daje wiary wyjaśnieniom stron, tj. M. Ś., jak i L. Ś. w niniejszej sprawie, gdyż ich zeznania w toku postępowania wyjaśniającego są sprzeczne nie tylko w zakresie dotyczącym remontu parteru spornego domu ale również w innych kwestiach kolidują z pozostałą częścią zgromadzonego materiału dowodowego.
W skardze wniesionej do tut. Sądu na decyzję Wojewody z dnia "[...]" L. Ś. wniósł o jej uchylenie, jak też o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz naruszenie art. 7, 8, 10, 70 § 1 i 2, 107 k.p.a. Skarżący zarzucił Wojewodzie, że nie uwzględnił zarzutów odwołania, m. in. tego, że Burmistrz "[...]" nie wykonał zaleceń poprzedniego rozstrzygnięcia Wojewody w niniejszej sprawie oraz nie uzasadnił swojego rozstrzygnięcia w sposób należyty, gdyż nie powołał w uzasadnieniu decyzji dowodów, którym dał wiarę, a którym odmówił mocy dowodowej. Powołując liczne orzeczenia sądowe dotyczące spraw o wymeldowanie skarżący podniósł, że trwające już kilka lat postępowanie w sprawie, nie może stanowić podstawy do jego zakończenia z uwagi na zaistniałe naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentacje zawarta w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2015 r. skarżący podtrzymał skargę. Wskazał, że na stałe jest zameldowany przy "[...]" i stale tam przebywa. Dodał, że matka doceniła jego dotychczasowe starania o zapewnienie jej spokojnej egzystencji, czego dowodem jest sporządzona w dniu "[...]" w formie aktu notarialnego umowa dożywocia, przenosząca na jego rzecz ½ własności ww. nieruchomości przy "[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W rozpatrywanej sprawie kluczową kwestią było zbadanie przez Sąd zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję.
Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., sygn. III AZP 11/86, PIP 1989, z. 8, s. 147). Decyzja administracyjna I instancji nie obowiązuje ("upada") z chwilą kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi się zakończyć nową decyzją (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 186).
W orzecznictwie podkreśla się, że rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji, a zatem organ odwoławczy powinien przystąpić do ponownego rozpatrzenia sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. I SA/Wa 1232/10, publ. LEX nr 821181). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.
W sprawie organ II instancji ponownie dokonując oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego uznał, iż daje on podstawy do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego.
Materialną podstawę prawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (również jako: ustawa). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do tego, uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek tj.: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych.
Zwrócić należy uwagę, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie, jest aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, charakteru tego pobytu, bądź jego ustania w dotychczasowym miejscu, służącym zbieraniu i aktualizowaniu danych o miejscu pobytu osób fizycznych, zgodnie z rzeczywistym i aktualnym stanem faktycznym. Fakt zameldowania lub wymeldowania nie ma natomiast wpływu na stosunki cywilnoprawne, w tym na prawo do lokalu mieszkalnego. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Analogicznie zatem przyjąć należy, że wymeldowanie służy potwierdzeniu faktu opuszczenia miejsca pobytu stałego. Dokonywane jest ono zazwyczaj w drodze czynności materialno – technicznej, która to nie ma cech aktu administracyjnego i nie kończy postępowania w konkretnej sprawie. Wydanie aktu administracyjnego w tym zakresie ustawodawca przewidział jedynie w przypadku wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Podstawę prawną wymeldowania osoby z pobytu stałego bez jej wyraźnego oświadczenia woli o dokonaniu wymeldowania stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do powołanej regulacji, jedyną przesłanką wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca, w którym była zameldowana na pobyt stały. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 ustawy, rozumiane jest jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i wyprowadzenie się do innego miejsca pobytu.
Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu może przy tym nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie odpowiedniego w tym zakresie oświadczenia, jak również poprzez odpowiednie zachowanie, które wyraża wolę danej osoby.
W świetle powyższego, postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania, w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia stanu faktycznego związanego z fizycznym opuszczeniem przez wymeldowywanego miejsca pobytu stałego. Przy czym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały. W takim rozumieniu opuszczeniem lokalu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i jednoczesne zerwanie związków z dotychczasowym lokalem. Jakkolwiek jednak zamiar ten, rozumiany jako przejaw woli osoby opuszczającej lokal, ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie faktycznych okoliczności, a nie tylko treści ujętych w oświadczeniach zainteresowanej osoby. Przy jego ustaleniu nie można opierać się wyłącznie na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać, czy oświadczenie to znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu.
Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że rozpoznanie sprawy dotyczącej wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego wymagało ustalenia przez organ odwoławczy, czy opuścił on miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu uznać należało, że postępowanie wyjaśniające w tym zakresie przeprowadzone zostało przez Wojewodę zgodnie z przepisami prawa. Stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ zgromadził materiał dowodowy w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia wystąpienia przesłanek wymeldowania, a następnie dokonał jego oceny zgodnie z art. 80 k.p.a. i dał wyraz tej ocenie w uzasadnieniu swojej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.
Zauważyć trzeba, że w postępowaniu przeprowadzony został dowód z przesłuchania świadka. B. Ś. (brat skarżącego) zeznał do protokołu w dniu 27 stycznia 2014 r., że jego brat nie mieszka przy "[...]" od prawie 20 lat. Widuje go codziennie ponieważ prowadzi on warsztat samochodowy znajdujący się w budynku gospodarczym za budynkiem mieszkalnym przy "[...]" na tej samej posesji. Odwiedza również matkę w budynku mieszkalnym przy "[...]", lecz sam w nim nie mieszka. Ś. B. zeznał również, że jego brat – Ś. L. - mieszka obecnie w swoim domu w "[...]" przy "[...]". Wielokrotnie był w mieszkaniu swojego brata przy "[...]" i mieszkanie to stanowi bez wątpienia jego centrum życiowe: tam, śpi, mieszka, prowadzi swoje życie towarzyskie i osobiste. W mieszkaniu przy "[...]" nie ma żadnych jego rzeczy osobistych.
Natomiast Ś. B. (siostra Ś. L.) oświadczyła przy piśmie z dnia 25 lutego 2014 r., że pokój, który był przedmiotem oględzin dnia 24 lutego 2014 r., został w dużej mierze wyremontowany przez nią, dla matki, by ta nie musiała korzystać z pokoju na piętrze, ponieważ ma kłopoty z kolanem. Po dniu 27 sierpnia 2013 r., czyli po rozprawie administracyjnej w Urzędzie Miasta i Gminy w "[...]", remontem pokoju zajął się Ś. L., po to, by stworzyć pozory zamieszkania w nim. Dodała, że jej brat manipuluje ich matkę. Mieszka w budynku przy "[...]", a zależy mu na utrzymaniu fikcji meldunkowej w lokalu przy "[...]", by mieć dostęp do swojego miejsca pracy - warsztatu samochodowego. Świadek K. M. oświadczył, że Ś. L. nie mieszka w budynku przy "[...]" od kilkunastu lat. Od 2001 r., kiedy zaczął spotykać się ze Ś. B. odwiedzał Ś. L. najpierw w lokalu mieszkalnym przy "[...]", a następnie w domu przy "[...]", w którym to mieszka do chwili obecnej.
W budynku przy "[...]" jest jego centrum życiowe tam nocuje, przechowuje swój dobytek: samochody, łodzie. dobrowolnie się tam wyprowadził. Z kolei Ś. L. w trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w Urzędzie Miasta i Gminy w "[...]" dnia 27 sierpnia 2013 r., potwierdził, że przez jakiś czas mieszkał z rodziną przy "[...]", ale ze względu na trudną sytuację rodzinną wyprowadził się. Oznajmił również, że wyprowadzi się z ww. adresu tylko wówczas, gdy zostanie spłacony.
Zatem zgodzić należy się z Wojewodą, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, bowiem skarżący opuścił wskazany lokal w sposób trwały i przeniósł centrum życiowe poza miejsce dotychczasowego zameldowania. Można przy tym wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych (v. wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1097/12) utrwalony został pogląd, że przez opuszczenie lokalu należy rozumieć wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Jeżeli jednak strona twierdzi, że została usunięta z dotychczasowego miejsca pobytu w drodze przymusu fizycznego lub psychicznego, a nie wystąpiła na drogę sądową o ochronę swoich uprawnień do zamieszkiwania w miejscu pobytu, to taka sytuacja daje podstawy do przyjęcia, że osoba dotychczasowe miejsce pobytu stałego opuściła dobrowolnie. Niewątpliwie skarżący nie dochodził swoich praw do lokalu przed sądem powszechnym.
Mając na względzie przedstawiony stan faktyczny i prawny Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda zasadnie stwierdził, że w sprawie została spełniona przesłanka opuszczenia lokalu, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem zaskarżona decyzja w niczym nie narusza prawa, bowiem została wydana zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz k.p.a. – organ odwoławczy poczynił prawidłowe ustalenia w sprawie w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy i w oparciu o te ustalenia wydał trafne rozstrzygnięcie. Wskazać również należy, że decyzje Wojewody w pełni zrealizowała wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zawierała szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne.
Reasumując, orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego, uznając, że skarżący opuścił lokal, co w konsekwencji musiało, w świetle art. 15 ust. 2 ustawy, prowadzić do jego wymeldowania z pobytu stałego w tym lokalu. Należy zaznaczyć, iż z przepisów ustawy o ewidencji ludności nie wynika aby konieczne było badanie przy orzekaniu o wymeldowaniu faktycznych przyczyn opuszczenia lokalu, które skłoniły osobę do opuszczenia miejsca pobytu, a ustala się wyłącznie fakt opuszczenia lokalu, jako jedynej przesłanki warunkującej wymeldowanie, a taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie.
Z podanych wyżej względów - skoro podniesione w skardze zarzuty są niezasadne, a zaskarżona decyzja nie uchybia prawu - skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu
Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 28 kwietnia 2015 r. należy stwierdzić, że decyzja o jego wymeldowaniu została wydana przez organ odwoławczy w dniu "[...]", natomiast tytuł prawny do ½ części nieruchomości przy "[...]" skarżący uzyskał dopiero na podstawie aktu notarialnego z dnia "[...]". Niemniej jednak okoliczność uzyskania przez skarżącego tytułu prawnego do ww. nieruchomości nie miała znaczenia dla oceny legalności rozstrzygnięcia Wojewody. Zgodne z prawem jest bowiem wymeldowanie osoby z lokalu faktycznie w nim nieprzebywającej, nawet jeśli posiada ona tytuł prawny do tego lokalu.