Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez L. L. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], którym uznano zażalenie A. i L. L., na niezałatwienie przez Burmistrza Prudnika w terminie sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 28 marca 2011 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, za nieuzasadnione. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W pierwszym rzędzie Sąd zatem ocenił, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej postanowienie takiej kontroli sądowej nie podlega. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z powyższej regulacji wynika, że ustawodawca wyraźnie określił, jaki rodzaj postanowień podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a tym samym wyznaczył zakres kognicji Sądu.
W niniejszej sprawie L. L. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...]. wydane na podstawie art. 37 K.p.a. Stosownie do § 1 powołanego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przeważa pogląd, że rozpoznanie omawianego zażalenia następuje w formie postanowienia, o którym mowa w art. 123 K.p.a. Jednakże jest to postanowienie incydentalne, które nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 K.p.a. Strona nie ma zatem uprawnień podważenia tego postanowienia w trybie procesowym.
Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11; postanowienie z dnia 4 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1877/07, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego należało uznać, że na zaskarżone przez L. L. postanowienie, którym Kolegium uznało za nieuzasadnione zażalenie na niezałatwienie przez Burmistrza Prudnika sprawy nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Należy również podkreślić, że o braku możliwości wniesienia na powyższe rozstrzygnięcie zażalenia skarżący został pouczony przez organ w treści kwestionowanego postanowienia. Natomiast złożenie przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na drodze postępowania administracyjnego (art. 52 § 1 P.p.s.a.), a tym samym skarżący może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Prudnika w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 28 marca 2011 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, za pośrednictwem tegoż organu.
W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.