Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2017 r., przyznano stronie radcę prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu – radcę prawnego P. S. Pełnomocnik w dniu 7 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) złożył zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 16 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej J. M. wniesionej osobiście od postanowienia tut. Sądu z dnia 20 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi skarżących, z powodu uznania jej za tzw. skargę powszechną, której rozpoznanie nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Pełnomocnik złożył wówczas również wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
W dniu 12 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik z urzędu złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tut. Sądu z dnia 20 marca 2017 r. oraz wniosek o zasądzenie kosztów adwokackich według norm przepisanych, wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Oświadczył także, że zawiadomienie o wyznaczeniu go pełnomocnikiem w sprawie otrzymał w dniu 12 maja 2017 r.
W dniu 26 czerwca 2017 r. skarżącej J. M. doręczono, na podstawie art. 177 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która została uznana przez Sąd za sporządzoną z zachowaniem zasad należytej staranności.
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1242/17, wydanym na posiedzeniu niejawnym, NSA uchyliło postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej J. M., jako przedwczesne, stwierdzając, iż do dnia upływu terminu do jej wniesienia przysługującego pełnomocnikowi z urzędu, należało czekać na ewentualne podpisanie tej skargi przez tego pełnomocnika.
Wyznaczony z urzędu radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 P.p.s.a.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) – zwanego dalej "rozporządzeniem", opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Według do § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie natomiast do ust. 2 tego przepisu, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150 % opłat określonych określona w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:
- 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, referendarz sądowy ocenił działanie pełnomocnika strony z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia i przyznał mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w kwocie 369 zł, na którą składa się:
- - opłata 120 zł za postępowanie zażaleniowe, przyznana na podstawie § 4 ust. 1 w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia,
- - opłata 180 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przyznana na podstawie § 4 ust. 1 w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia, jako 75 % opłaty określonej w pkt 1, czyli kwoty 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit c), należnej w tej wysokości, jeżeli sprawy w drugiej instancji nie prowadził ten sam radca prawny, co miało miejsce w niniejszej sprawie,
- - podatek od towarów i usług wynoszący 69 zł, doliczony na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia według aktualnej stawki 23 %.
Referendarz sądowy przyznając pełnomocnikowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu, uznał, że należy je przyznać w wysokości stawek podstawowych.
W związku z powyższym na postawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.