Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 23 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 117/20

Uzasadnienie

Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] grudnia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) orzekł nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla farmy wiatrowej [...] oraz terenu górniczego kopalni kruszywa naturalnego, w gminie [...] - ze względu na istotne naruszenie prawa.

Wojewoda wskazał, że na sesji w dniu [...] października 2019 roku Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla farmy wiatrowej [...] oraz terenu górniczego kopalni kruszywa naturalnego, w gm. [...], zwaną dalej ".uchwałą".

Uchwalę podjęto na podstawie przepisów art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej "u.p.z.p.") w związku z art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm. zwanej dalej ".u.s.g.") po stwierdzeniu, że nie zostały naruszone ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] ze zmianami, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku.

Uchwalę doręczono Wojewodzie w dniu [...] listopada 2019 r.

Dokonując oceny zgodności z prawem przedmiotowej uchwały Wojewoda wskazał, że w myśl przepisów art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161, ze zm. dalej też jako u.o.g.r.l.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach u.p.z.p.. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W związku z powyższym, zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy, burmistrz, sporządzając plan miejscowy, zobowiązany jest do uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda stwierdził, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej Burmistrz), opracowując projekt planu zmieniającego przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy III b na teren lokalizacji siłowni wiatrowych i placów montażowych (oznaczony symbolem SW-3), w myśl art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, winien wystąpić do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi o zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, którego to obowiązku - jak wynika z dokumentacji prac planistycznych, nie dopełnił w przypadku części działki o numerze ewidencyjnych [...].

W toku przeprowadzonego postępowania nadzorczego Wojewoda ustalił, że w trakcie sporządzania projektu planu miejscowego Burmistrz wystąpił z wnioskiem do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klasy III b w [...] na cele nierolnicze i nieleśne (pismo z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] i pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]). Grunty objęte przedmiotowym wnioskiem zostały wskazane w zestawieniach tabelarycznych stanowiących załączniki do pism oraz zaznaczone na mapie ewidencyjnej konturem koloru niebieskiego. Zgodnie z powołanymi załącznikami, wnioskiem o zmianę przeznaczenia objęto część działki o nr. ewid.[...] o powierzchni 2275 m2. W dniu [...] października 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją znak [...] wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 1,1797 ha gruntów rolnych klasy III b, położonych na terenie gminy [...] w miejscowości [...], oznaczonych na załączniku stanowiącym integralną część wniosku Burmistrza Miasta i Gminy [...] konturami koloru niebieskiego.

Organ nadzoru stwierdził, że powyższa decyzja nie obejmuje całości gruntów rolnych klasy III b, które zgodnie z rysunkiem planu (załącznikiem nr [...] uchwały) wchodzą w skład terenu lokalizacji siłowni wiatrowych, placów montażowych i dróg dojazdowych oznaczonego symbolem [...] Organ wskazał, że przedstawione na rysunku planu linie rozgraniczające terenu SW-3 obejmują fragment działki o nr ewid. [...] (stanowiący grunty rolne klasy III b), który częściowo wykracza poza obszar terenu oznaczony na załączonej do wniosku mapie ewidencyjnej, dla którego uzyskano ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Zdaniem Wojewody brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze skutkuje istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego poprzez pominięcie wymienionych na wstępie czynności wynikających z art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p., a jednocześnie naruszeniem przepisów art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Wojewoda wskazał, że powyższe stanowisko podzielił m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 779/17 stwierdzając, że warunkiem lokalizacji elektrowni wiatrowej wraz z powiązaną infrastrukturą jest przeznaczenie miejsc, w których się znajdzie, na cele rolnicze i nieleśne, a gdy chodzi o grunty klas I-III, konieczne jest uzyskanie zgody Ministra. Postępowanie prowadzone w trybie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma charakter wnioskowy, a decyzja Ministra obejmuje tylko te grunty, które zostały wskazane we wniosku. Stąd też organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntu jest związany zakresem wniosku, a co za tym idzie nie ocenia on planu, a jedynie prowadzi postępowanie administracyjne w odniesieniu do konkretnego żądania organu wykonawczego gminy. Powyższe stanowisko poparł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 837/18 stwierdzając, że naruszenie art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p., dyskwalifikuje plan miejscowy z obrotu prawnego.

Powołując się na treść art. 28 ust. 2 u.p.z.p. Wojewoda wskazał, że [...] czerwca 2017 r. rozstrzygnięciem nadzorczym znak [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla farmy wiatrowej [...] oraz terenu górniczego kopalni kruszywa. Następnie wskazane rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 779/17, a ten wyrokiem NSA z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 837/18 w konsekwencji czego Rada Miejska w [...] podjęła badaną uchwałę Nr [...] z dnia [...] października 2019 r.

W związku z brzmieniem przepisu art. 28 ust. 2 u.p.z.p. Burmistrz Miasta i Gminy [...], w celu doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi, dokonał zmian projektu planu polegających na:

1. - zmianie przeznaczenia części gruntów z terenów lokalizacji siłowni wiatrowych i placów montażowych (SW) na tereny rolnicze związane z lokalizacją siłowni wiatrowych (R/SW);
2. - usunięciu z treści uchwały zapisów zakwestionowanych w ww. rozstrzygnięciu nadzorczym, a wykraczających poza zakres dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego;
3. - modyfikacji ustaleń planu miejscowego dla terenów rolniczych (R) poprzez wprowadzenie zakazu lokalizacji infrastruktury technicznej związanej z eksploatacją siłowni wiatrowych i innych obiektów infrastruktury technicznej związanych z prawidłowym funkcjonowaniem siłowni wiatrowych oraz z prowadzeniem upraw rolniczych, a także lokalizacji masztów pomiarowych do potrzeb badania warunków atmosferycznych lub prowadzenia monitoringu przyrodniczego na gruntach klasy Illb;
4. - ograniczeniu możliwości lokalizacji masztów pomiarowych wyłącznie do fragmentów gruntów rolnych o powierzchni do 10 m2 oraz jako tymczasowego zagospodarowania terenu na nie więcej niż dwa okresy badawcze.

W ocenie Wojewody to charakter i rozmiar dokonanych zmian jest decydujący dla ewentualnej konieczności ponawiania procedury planistycznej. W sytuacji, gdy dokonane zmiany będą miały charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, mogą one zostać wprowadzone bez konieczności ponowienia procedury planistycznej. Dopiero wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym oraz w sytuacji istnienia konfliktu interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, powtórzenie czynności planistycznych w tym zakresie należy uznać za konieczne (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1426/12).

Ponadto za istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego należy uznać brak ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, w tak ważnych i mających tak szeroki zakres zmianach jak te, w wyniku których zmodyfikowano przeznaczenie niektórych terenów (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1281/11).

Oceniając zakres czynności, jakie gmina powinna ponowić, aby doprowadzić do zgodności projekt planu z przepisami prawnymi, jako kryterium oceny w tym względzie należy przyjąć stopień modyfikacji treści projektu uchwały w stosunku do projektu uchwały sprzed dokonania zmian.

Ze względu na zakres i charakter zmian wprowadzonych do projektu w tym: -zmianę przeznaczenia części gruntów z terenów lokalizacji siłowni wiatrowych na tereny rolne z zakazem zabudowy za wyjątkiem urządzeń produkujących energię elektryczną (generator i rotor) umieszczonych w przestrzeni nad gruntami rolnymi,

1. - zmianę parametrów zabudowy dla ww. terenów,
2. - wprowadzenie dodatkowych ograniczeń dla terenów rolnych związanych z lokalizacją obiektów i sieci infrastruktury technicznej,
3. - wprowadzenie możliwości tymczasowego zagospodarowania terenu (maszty pomiarowe), należy uznać, że projekt planu powinien zostać ponownie wyłożony do publicznego wglądu, gdyż w sposób istotny zmienia wcześniej ustalone przeznaczenie oraz sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenów.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda stwierdził, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie ponawiając procedury planistycznej o kolejne wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu w sposób istotny naruszył tryb jego sporządzania.

W odniesieniu do zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, organ nadzoru stwierdził, że przepisy ogólne ustawy, w szczególności art. 4 ust. 1 u.p.z.p. stanowią, iż ustalenia planu winny ograniczać się do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Przywołana zasada podkreślona została ponadto w art. 14 ust. 1 u.p.z.p., odnoszącym się do podejmowania przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Szczegółowy, zamknięty katalog obowiązkowego oraz fakultatywnego zakresu ustaleń planu zawierają natomiast przepisy art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p.

W świetle powyższych przepisów u.p.z.p. organ zakwestionował wprowadzenie:

1. - w przepisie § 13 uchwały, w trakcie eksploatacji złoża kruszywa naturalnego obowiązku selektywnego gromadzenia warstw: humusowej i mineralnej oraz prowadzenia bezodpadowej gospodarki masami ziemnymi;
2. - w przepisie § 14 ust. 1 i 2 uchwały, zakazu niszczenia lub uszkadzania powierzchni ziemi, przez zbieranie odpadów i odprowadzanie ścieków podczas eksploatacji kruszywa naturalnego oraz rekultywacji terenu, a także obowiązku zabezpieczenia wyrobiska przed niekontrolowanym użytkowaniem, w szczególności przed zaśmiecaniem i odprowadzaniem ścieków;
3. - w przepisie § 19 uchwały dla prac ziemnych związanych z budową farmy wiatrowej wraz z całą infrastrukturą towarzyszącą oraz dla obszaru górniczego złoża kruszywa naturalnego, a także terenu R/G obowiązku prowadzenia badań archeologicznych, na które inwestor winien uzyskać pozwolenie od właściwego miejscowo konserwatora zabytków w sytuacji, gdy zgodnie z uzasadnieniem uchwały na obszarze objętym planem miejscowym nie występują stanowiska archeologiczne oraz zespoły takich stanowisk;
4. - w przepisie § 32 ust. 4 uchwały, obowiązku realizacji gazociągu wraz z infrastrukturą metodą przeciskową lub przewiertami, przy czym dopuszcza się wykopy, pod warunkiem, że nie spowoduje to trwałych i niekorzystnych zmian stosunków gruntowo-wodnych;
5. - w przepisie § 36 uchwały, obowiązku zapewnienia dostępu dysponentom sieci infrastruktury technicznej do terenów zagospodarowanych w oparciu o plan poprzez drogi wewnętrzne (KDW).

Zdaniem Wojewody zawarcie w planie ww. ustaleń stanowi przekroczenie właściwości organów sporządzających i uchwalających plan oraz nadinterpretację samego celu uchwalania planów, określonego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sumując organ wskazał, że powyższe kwestie doprowadziły do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy [...] z [...] października 2019 r.

W skardze do WSA Gmina [...] reprezentowana przez Burmistrza wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego lub zaś ewentualnie, na wypadek uznania, iż którykolwiek z zarzutów nr [...] albo wszystkie z zarzutów nr [...] są niezasadne o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego nr [...] Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 roku w części niedotyczącej odpowiednio § 13, § 14 ust. 1 i 2, § 19, § 32 ust. 3 lub § 36 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 roku.

Rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucono:

1. 1) naruszenie art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. mimo, że nie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu, bowiem Burmistrz Miasta i Gminy [...] dopełnił obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi o zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze części działki o numerze ewidencyjnym [...];
2. 2) naruszenie art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. mimo, że nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu, bowiem z uwagi na rodzaj i zakres zmian wprowadzonych do projektu planu miejscowego Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie był obowiązany do ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projekt planu miejscowego;
3. 3) naruszenie art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p., art. 34 ust. 1 u.p.z.p., art. 71 ust. 2 pkt 1 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 P.o.ś., które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. mimo, że nie doszło do istotnego naruszenia zasad ani trybu sporządzenia planu, bowiem przyjęcie postanowień § 13 i 14 przedmiotowej uchwały znajdowało uzasadnienie w przepisach powołanych powyżej, a tym samym Rada Miejska w [...] nie przekroczyła swej właściwości ani nie dokonała nadinterpretacji celu uchwalenia planu;
4. 4) naruszenie art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 17 pkt 9, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. mimo, że nie doszło do istotnego naruszenia zasad ani trybu sporządzenia planu, bowiem przyjęcie postanowienia § 19 przedmiotowej uchwały znajdowało uzasadnienie w przepisach powołanych powyżej, w postanowieniu nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] września 2013 r., nr [...], oraz w postanowieniu nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] listopada 2013 r., nr [...], a tym samym Rada Miejska w [...] nie przekroczyła swej właściwości ani nie dokonała nadinterpretacji celu uchwalenia planu;
5. 5) naruszenie art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 i 10 u.p.z.p., art. 34 ust. 1 u.p.z.p., art. 72 ust. 1 pkt 3 P.o.ś., które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. mimo, że nie doszło do istotnego naruszenia zasad ani trybu sporządzenia planu, bowiem przyjęcie postanowień § 32 ust. 4 § 36 przedmiotowej uchwały znajdowało uzasadnienie w przepisach powołanych powyżej, a tym samym Rada Miejska w [...] nie przekroczyła swej właściwości ani nie dokonała nadinterpretacji celu uchwalenia planu;
6. 6) naruszenie art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3, 4, 6 i 10 u.p.z.p., art. 71 ust. 2 pkt 1 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 P.o.ś., art. 34 ust. 1 u.p.z.p., art. 17 pkt 9 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. w całości mimo, że § 13, § 14 ust. 1 i 2, § 19, § 32 ust. 3 lub § 36 dotyczą one znikomej części planu miejscowego, plan miejscowy po stwierdzeniu nieważności wyłącznie tych przepisów mógłby nadal funkcjonować, zatem wystarczające byłoby wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tych przepisów, a nie całej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę [...] jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, stanowiące jeden z rodzajów aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do jego uchylenia (art. 148 p.p.s.a.). Badana jest zatem wyłącznie legalność podjętego aktu nadzoru.

W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt nadzoru odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. W przypadku sprawy zainicjowanej skargą jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru nad działalnością organów tej jednostki samorządu terytorialnego, zakres przedmiotowy rozpoznania przez sąd administracyjny tego rodzaju sprawy bezpośrednio obejmuje ten akt nadzoru, ale pośrednio ocena zgodności z prawem dotyczy także zaskarżonego aktu prawa miejscowego.

Sąd oddalając skargę, uznaje zasadność ingerencji nadzorczej, zaś uchylając akt nadzoru, pośrednio uznaje brak przesłanek do stwierdzenia nieważności zakwestionowanego aktu prawotwórczego. Przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące aktu (np. uchwały lub zarządzenia) organu jednostki samorządu terytorialnego obowiązkiem sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samego aktu, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność owego aktu. Innymi słowy działanie sądu ma charakter dwustopniowy rozpoznając skargę na akt nadzoru stwierdzający nieważność uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, sąd bada treść samej uchwały, aby ocenić, czy stwierdzenie nieważności zostało podjęte zgodnie z przepisem ustanawiającym kryteria tego stwierdzenia, a następnie bada, czy rzeczywiście uchwała w sposób istotny narusza prawo (zob.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1389/14 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 24/17 – oba publikowane w CBOSA). Działanie sądu posiada taki charakter, gdyż między obiema sferami działania administracji zachodzi pełna tożsamość ich podstawy materialnoprawnej.

Stosownie do treści art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2019r., poz. 506 przywoływanej jako u.s.g.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Termin ten został zachowany. Natomiast zgodnie z art. 98 ust. 1 i 3 u.s.g., rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Gmina [...] dochowała ww. terminu wniesienia skargi, wnosząc ją [...] stycznia 2020 r. (data stempla pocztowego). Rozstrzygnięcie nadzorcze doręczono stronie [...] grudnia 2019 r.

Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. ustanawiający przesłanki nieważności uchwał o studium i planie miejscowym stanowi zatem lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że zarówno wyrok sądu administracyjnego stwierdzający nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i rozstrzygnięcie nadzorcze tej treści, mogą być wydane w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tj. istotnego naruszenia zasad lub istotnego naruszenia trybu sporządzania planu lub naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Inne naruszenia prawa, niewymienione w art. 28 ust. 1 tej ustawy, należy traktować jako nieistotne, w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g., a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały lub zarządzenia.

Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego", których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast "tryb sporządzania planu miejscowego" (zwany też "procedurą planistyczną"), którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Zarówno naruszenie zasad, jak też naruszenie trybu musi być istotne.

Tylko w takim przypadku możliwe będzie stwierdzenie nieważności danego aktu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że dodanie przymiotnika "istotne" przed słowami "naruszenie zasad" oznacza, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może stanowić tylko istotne naruszenie zasad lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania. Z przepisu tego wynika wyraźnie, że ocena legalności danego aktu może dotyczyć procedury jego uchwalania albo zawartych w nim merytorycznych treści. Chodzi tu o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinna w ogóle wejść do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt, czy też jego część, nie wywołuje skutków prawnych od samego początku.

W konsekwencji nie może być uznany za nieważny przepis, który nie narusza obowiązującego prawa w sposób istotny, a jego wejście w życie poprzedzone zostało wymaganą procedurą (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20.3.2018 r., II SA/Ol 138/18, CBOSA).

Zasady i tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa wyczerpująco art. 17 u.p.z.p. W niniejszej sprawie rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] czerwca 2017r. stwierdzono nieważność uchwały Rady Miejskiej we [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla farmy wiatrowej [...] oraz terenu górniczego kopalni kruszywa, To rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 16 listopada 2017r. (sygn. II SA/Po 779/17), a skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z 16 maja 2018r. (II OSK 837/18). Rada Miejska we [...] podjęła przedmiotową uchwałę z [...] października 2019r. Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawnymi..

Jedną z czynności jest, zgodnie z art. 17 pkt 9 wyłożenie planu, w wersji zmienionej, do publicznego wglądu na okres 21 dni. Należy wskazać, że powtórzenie czynności ponownego wykładania projektu planu powinno następować tylko w sytuacji daleko idących zmian projektu, zmieniających jego koncepcję lub prowadzących w zasadzie do sporządzenia projektu planu w nowej postaci. W rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda wskazał, że zakres zmian wprowadzonych w planie, po wyrokach tut. Sądu z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. II SA/Po 779/17 oraz NSA z 16 maja 2018 r. sygn. II OSK 837/18 wymagał ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Wojewoda zwracał uwagę, że w porównaniu do pierwszej wersji uchwały z [...] kwietnia 2017 r. po ww. wyrokach sądów w planie dokonano następujących zmian:

1. - zmiana przeznaczenia części gruntów z terenu lokalizacji siłowni wiatrowych i placów montażowych (SW) na tereny rolnicze związane z lokalizacją siłowni wiatrowych (R/SW)
2. - usunięcie z treści uchwały zapisów zakwestionowanych w rozstrzygnięciu nadzorczym z [...] czerwca 2017 r.
3. - modyfikacji ustaleń planu miejscowego dla terenów rolniczych poprzez wprowadzenie zakazu lokalizacji infrastruktury technicznej związanej z eksploatacją siłowni wiatrowych i innych obiektów infrastruktury technicznej związanych z prawidłowym funkcjonowaniem siłowni wiatrowych oraz prowadzeniem upraw rolniczych, a także lokalizacji masztów pomiarowych do potrzeb badania warunków atmosferycznych lub prowadzenia monitoringu przyrodniczego na gruntach klasy IIIb
4. - ograniczeniu możliwości lokalizacji masztów pomiarowych wyłącznie do fragmentów gruntów rolnych o powierzchni do 10 m2 oraz jako tymczasowego zagospodarowania terenu na nie więcej niż dwa okresy badawcze.

W ocenie skarżącej zmiany dokonane w planie są korzystne, a w wyniku ich wprowadzenia doszło do poszerzenia uprawnień właścicieli gruntów. Wynika to zdaniem skarżącej m.in. ze zmiany terenu SW na tereny R/SW (dopuszczenie rolniczego użytkowania tych gruntów, które było możliwe już w okresie przed uchwaleniem planu w 2017 r.), zmniejszenia terenów biologicznie czynnych z 90% na 10%, zwiększenie intensywności zabudowy z 0,30 do 0,90, ograniczenia możliwości lokalizowania siłowni wiatrowych, placów montażowych i dróg dojazdowych jedynie do części terenów SW. Skarżąca zajęła stanowisko, iż w sytuacji wprowadzenia korzystnych zmian nie było potrzeby ponowienia wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie rację miał Wojewoda twierdząc że zakres i charakter zmian, w szczególności co do zmiany przeznaczenia gruntów z SW na R/SW wymagał ponownego wyłożenia projektu planu do wglądu i ponowienia procedury planistycznej. Oceniając konieczność ponowienia procedury planistycznej, jako kryterium oceny w tym względzie, należy przyjąć stopień modyfikacji treści projektu uchwały biorąc pod uwagę rodzaj oraz rozmiar zmian wprowadzonych do projektu planu już po zakończeniu etapu jego wyłożenia (np. zmiany przeznaczenia terenów wraz z ich parametrami zabudowy, lokalizacji urządzeń wiatrowych). Analizując zmiany dokonane w uchwale, Sąd stwierdza, że miały one wpływ na nieokreślony krąg podmiotów, w związku z tym powodowały obowiązek ponowienia czynności wymienionych w art. 17 u.p.z.p. w stosownym zakresie (ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu), czyniąc tym samym za zasadny zarzut istotnego naruszenia ww. przepisu.

Zaniechanie ponownego wyłożenia zmienionego projektu planu oznacza, że plan (w zakresie przeznaczenia terenów i związanych z tym zmian) uchwalono w innym brzmieniu niż jego projekt wyłożony do publicznego wglądu, a tym samym pozbawiono właścicieli nieruchomości, mieszkańców oraz innych zainteresowanych podmiotów możliwości wypowiedzenia się na temat planowanych rozwiązań przestrzennych. Mogło być bowiem tak, że np. zmiana intensywności zabudowy dla właścicieli działek sąsiednich będzie niekorzystna. Z uwagi na brak ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu dla terenów objętych zmianami gwarancja udziału czynnika społecznego została naruszona. Uniemożliwiono bowiem wypowiedzenie się mieszkańcom co do projektu plan i zmian w nim wprowadzonych.

W ocenie Sądu zasadnie Wojewoda w rozstrzygnięciu nadzorczym stwierdził, iż naruszono procedurę planistyczną, gdyż charakter zmian wprowadzonych w planie wymagał ponownego wyłożenia projektu do publicznego wglądu.

Przechodząc dalej do zarzutów skargi Sąd odniesie się do kwestii zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze części działki o numerze ew. [...].

Wojewoda ustalił, że Burmistrz wystąpił z wnioskiem do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klasy III b w [...] na cele nierolnicze i nieleśne. Grunty objęte przedmiotowym wnioskiem zostały wskazane w zestawieniach tabelarycznych (k. 156) stanowiących załączniki do pism oraz zaznaczone na mapie ewidencyjnej konturem koloru niebieskiego. Wojewoda wskazał, że wnioskiem o zmianę przeznaczenia objęto m.in. część działki o nr. [...] o powierzchni 2275 m2. W dniu [...] października 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją znak [...] wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 1,1797 ha gruntów rolnych klasy III b, położonych na terenie gminy [...] w miejscowości [...], oznaczonych na załączniku graficznym, zgodnie z wnioskiem złożonym przez Burmistrza.

Organ nadzoru stwierdził, że powyższa decyzja nie obejmuje całości gruntów rolnych klasy III b, które zgodnie z rysunkiem planu (załącznikiem nr [...] uchwały) wchodzą w skład terenu lokalizacji siłowni wiatrowych, placów montażowych i dróg dojazdowych oznaczonego symbolem [...] Wojewoda stwierdził, że na rysunku planu linie rozgraniczające terenu SW-3 obejmują jedynie fragment działki o nr [...] (stanowiący grunty rolne klasy III b), który częściowo wykracza poza obszar terenu oznaczony na załączonej do wniosku mapie ewidencyjnej, dla którego uzyskano ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Sumując zdaniem Wojewody skarżąca nie uzyskała zgody na przeznaczenie nierolnicze dla całej działki o numerze [...], a jedynie jej fragmentu- zgodnie z rysunkiem planu.

Skarżąca wskazywała zaś, że decyzją z [...] października 2014 r. wyrażono zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 1,1797 ha gruntów rolnych klasy III b przewidzianych dla inwestycji (k. 147). Z załącznika nr 2 do wniosku wynika (zestawienie wnioskowanych gruntów do zmiany wraz z wykazem właścicieli na działce nr [...]) przeznaczone na cele nierolnicze miały zostać grunty klasy III b o pow. 2275 m2. Skarżąca podała, że powierzchnia wyznaczonego w planie miejscowym terenu SW3 jest mniejsza aniżeli powierzchnia terenu SW5 zaznaczonego na załączniku nr 3 do jej wniosku z [...] czerwca 2014 r. Powierzchnia gruntów klasy III b na terenie SW3 w planie wynosi 2050 m2 zaś powierzchnia na terenie SW5- 2275 m2, wobec tego w planie miejscowym nie przekroczono powierzchni gruntów klasy lll b na działce nr [...], na które zgodę Minister wyraził już w decyzji z [...] października 2014 r.

Zdaniem skarżącej decyzję Ministra należy traktować jako wyrażającą zgodę na przeznaczenie gruntów określonej kategorii i powierzchni w ramach określonych we wniosku działek ewidencyjnych, jednakże dotyczy ona całych działek ewidencyjnych. Decyzję Ministra należy odnosić do konkretnej powierzchni gruntu w ramach danej działki ewidencyjnej, a nie do konkretnie oznaczonego fragmentu działki. Zdaniem skarżącej z decyzji również nie wynika by zgoda na przeznaczenie na cele nierolnicze 1,1797 ha dotyczyła konkretnie oznaczonego fragmentu działki ewidencyjnej.

W ocenie Sądu ww. stanowisko skarżącej nie zasługuje na aprobatę. Skoro w decyzji Ministra przeznaczono pod budowę siłowni wiatrowych określone fragmenty działek, wyznaczając ich granice, to skarżąca nie jest uprawniona aby swobodnie nimi rozporządzać. W szczególności za błędny uznać należało pogląd skarżącej, iż skoro wyrażono zgodę dla fragmentu działki [...] to niejako rozciąga się ona na całą działkę. Wyrażona przez Ministra zgoda dotyczy konkretnie oznaczonych fragmentów działki, o konkretnej powierzchni. Skarżąca nie była więc uprawniona do lokalizacji urządzeń poza obszarem, na który uzyskała zgodę. Nawet jeśli stanowiło to, jak wskazano w skardze, niewielkie przesunięcie poza wyznaczone przez Ministra granice. Obszar przeznaczony na siłownię wiatrową to teren obejmujący fundamenty siłowni, tereny placów montażowych, dróg dojazdowych, względnie tereny gdzie znajduje się inna wymagana infrastruktura, zajmująca fizycznie określone fragmenty gruntów rolnych.

Wyznaczenie ww. urządzeń powinno wynikać z rysunku planu, a w treści uchwały powinno wskazywać powierzchnię przeznaczoną na ten cel- a to wszystko w granicach zakreślonych zgodą Ministra. Zauważyć trzeba, że Minister wyznaczył obszar tak jak sama skarżąca zaproponowała go we wniosku. Tym bardziej stwierdzić trzeba, że granice w jakich możliwe jest posadowienie siłowni wiatrowych, muszą być zachowane. (vide: stanowisko WSA w Poznaniu w cytowanym wyroku z 16.11.2017r. II SA/po 779/17)

Reasumując Sąd podzielił stanowisko Wojewody, iż nawet nieznaczne przekroczenie obszaru terenu, na który uzyskano zgodę Ministra nie może być uznane za dopuszczalne.

Sąd zwraca również uwagę, że w treści uchwały pozostawiono powierzchnię ogólną 1,03 ha, mimo zmian wprowadzonych przez gminę m.in. na rysunku planu.

Powyższe kwestie zdecydowały o uznaniu za zasadne rozstrzygnięcia nadzorczego i przesądziły o oddaleniu skargi Gminy [...] Niemniej jednak Sąd odniesie się do trzeciej grupy zarzutów, w których Wojewoda zakwestionował pojedyncze przepisy planu, wskazując (lakonicznie) na przekroczenie władztwa planistycznego przez gminę.

Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody co do zakwestionowanych §13 i § 14 planu miejscowego. Po pierwsze należy wskazać, że tożsame zapisy znalazły się już w pierwszej wersji uchwały z 2017 r. (k. 55 akt administracyjnych) i wtenczas, kontrolowane przez Sąd nie zostały zakwestionowane.

Jak wynika z art. 95 ust. 1 prawa górniczego i geologicznego (Dz.U. z 2020 poz. 1064 dalej p.g.g.) udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Jak stanowi z kolei art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (pkt 3) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych (pkt 7), szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9).

Należy zauważyć, że ustawodawca szczególną troską obejmuje złoża kopalin, dając wyraz swoim intencjom nie tylko na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w Prawie geologicznym i górniczym, ale również w ustawie z dnia 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 poz. 2019 – dalej jako: POŚ) gdzie w art. 72 ust. 1 wskazano, iż w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż (pkt 2).

Należy wskazać, że działalność w zakresie eksploatacji złoża kruszywa naturalnego jest działalnością koncesjonowaną. Zgodnie z art. 30 p.g.g. Koncesja określa:

1. 1) rodzaj i sposób wykonywania zamierzonej działalności;
2. 2) przestrzeń, w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność;
3. 3) czas obowiązywania koncesji;
4. 4) termin rozpoczęcia działalności określonej koncesją, a w razie potrzeby - przesłanki, których spełnienie oznacza rozpoczęcie działalności.
5. 2. Koncesja może określać inne wymagania dotyczące wykonywania działalności objętej koncesją, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa powszechnego i ochrony środowiska.

W samej koncesji nie określa się kwestii gospodarki odpadami i odprowadzania ścieków. Do działalności koncesjonowanej nie stosuje się przepisów ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (art. 2 pkt 11 ustawy o odpadach). W orzecznictwie podkreśla się, że zagospodarowanie terenów położonych na obszarze złoża powinno uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja w przyszłości (np. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 356/17, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 2323/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2016 r., IV SA/Wa 884/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2016r., IV SA/Po 826/15, wszystkie dostępne w internetowej CBOSA).

Wobec tego biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Rada Gminy ma możliwość określenia w planie miejscowym kwestie związane z eksploatacją złoża kruszywa (§ 13 uchwały), w tym gospodarki odpadami, odprowadzania ścieków (§ 14 uchwały). Skoro nie regulują tego przepisy ustawy o odpadach, ani nie wynika to z koncesji, tym bardziej za dopuszczalne (w świetle art. 15 ust. 5 u.p.z.p. i 72 POŚ) uznać należy wprowadzenie spornych zapisów do planu miejscowego. Sąd nie podzielił więc stanowiska Wojewody zawartego w rozstrzygnięciu nadzorczym.

Co się zaś tyczy § 19 uchwały zakwestionowanego przez Wojewodę należy wskazać, że skarżąca powołała się w skardze na dwa postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] września 2013 r. i [...] listopada 2013 r. (str. 14 skargi) twierdząc, że na obszarze objętym planem znajdują się zewidencjonowane stanowiska archeologiczne, objęte ochroną konserwatorską i ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków. W tej sytuacji jeśli faktycznie na tych obszarach stanowiska archeologiczne znajdują się (w aktach sprawy brak jest ww. postanowień WKZ) to nie ma podstaw do kwestionowania przepisu § 19 uchwały. Jedną z form ochrony stanowisk archeologicznych i zabytków mogą być z pewnością odpowiednie przepisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W planie ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków.

Kompetencja ta ściśle koresponduje z art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., w myśl którego w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Ponadto, jak twierdzi skarżąca, sam projekt planu był uzgadniany z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W sytuacji potwierdzenia tych okoliczności, brak jest podstaw do kwestionowania § 19 uchwały.

Wojewoda zakwestionował § 32 uchwały, który stanowi iż na terenie rolniczym i infrastruktury technicznej - gazownictwo, oznaczonym na rysunkach planu symbolem R/G i na terenie filara ochronnego z dopuszczeniem lokalizacji infrastruktury technicznej - gazownictwo, oznaczonym na rysunku planu symbolem PO/G, ustala się ułożenie gazociągów wraz z infrastrukturą towarzyszącą w wykopie, na głębokości min. 1,00 m zachowując odpowiednie, przewidziane przepisami prawa odległości pomiędzy poszczególnymi sieciami, przy czym dopuszcza się ułożenie ww. infrastruktury na innej głębokości, jeżeli będzie to wynikało z warunków gruntowo- wodnych, przeszkód terenowych lub innych ważnych względów technicznych.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., jednym z obligatoryjnych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Standardy regulowania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie zostały ustalone w § 4 pkt 9 rozporządzenia. W rozporządzeniu określono, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

"Infrastruktura techniczna" nie posiada definicji legalnej, niemniej jednak pojęciem tym należy obejmować - między innymi - urządzenia przesyłowe i dystrybucyjne oraz związane z nimi obiekty umożliwiające przesyłanie energii elektrycznej, dostarczania ciepła i gazu, zaopatrzenie w wodę, usuwanie ścieków i odbiór odpadów, odprowadzania wód opadowych i roztopowych, a także wykonywanie transportu. Nie ulega wątpliwości, że gazociąg jest infrastrukturą techniczną w rozumieniu przepisów regulujących planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

Dokonując porównania § 32 uchwały z rysunkiem planu należy wskazać, że proponowany przebieg gazociągu w części tekstowej koresponduje z częścią graficzną. Zdaniem Sądu przyjęte w uchwale rozwiązania nie naruszają powołanego art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. ani przepisów rozporządzenia. W szczególności, ze w § 8 uchwały te konkretne tereny o symbolu PO/G oraz 1R/G, 2R/G i 3R/G są przeznaczone pod infrastrukturę przesyłową. Trudno również dopatrzeć się przekroczenia przez Gminę władztwa planistycznego w powołanym zapisie.

Z podobnych względów Sąd nie przychylił się do stanowiska Wojewody względem § 36 uchwały. I w tym wypadku przebieg dróg wewnętrznych, ustalonych w § 8 uchwały, został naniesiony na rysunek planu. Sąd nie podziela więc stanowiska Wojewody. Za dopuszczalne uznać należy, mieszące się w zakresie władztwa planistycznego, ustalenie w planie dróg wewnętrznych.

Sumując, Sąd podzielił stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym, co do dwóch kwestii- nieuzyskania zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze części działki nr [...] oraz zaniechania ponowienia procedury planistycznej, mimo zakresu i charakteru zmian wprowadzonych w planie. Powyższe zdecydowało o oddaleniu skargi mimo zasadności zarzutów w pozostałej części (§ 13, 14, 19, 32 i 36 uchwały).

Biorąc to pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.