Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) nakazał inwestorowi I. K. rozbiórkę pawilonu handlowego na nieruchomości przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu powołanej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] r. stwierdzono istnienie pawilonu handlowego o wymiarach 6,00 x 9,40 m i wysokości 2,50 m, usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w P., stanowiącej własność I.P. Pawilon wykonany jest z konstrukcji stalowej obłożonej płytą warstwową z okładziną dwustronną z blachy trapezowej lakierowanej, posadowiony jest na bloczkach betonowych bez stałego fundamentu. Od strony frontowej posiada on dwa okna wystawowe z drzwiami wejściowymi i trzystopniowy bieg schodowy. Inwestorem przedmiotowego pawilonu jest I. K., który wzniósł go w 2002 r., bez wymaganego art. 28 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę.
Taki obiekt podlega rozbiórce zgodnie z art. 48 cyt. wyżej ustawy.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł I. K. W jego uzasadnieniu podniósł, że nie wiedział, iż wzniesienie pawilonu będącego obiektem tymczasowym wymaga pozwolenia na budowę. Podkreślił, że przedmiotowy pawilon nie wprowadza zagrożenia architektonicznego, czy budowlanego dla otoczenia, a ponadto stanowi on źródło utrzymania z drobnego handlu drzwiami. W tej sytuacji w ocenie I. K. istnieje możliwość dopuszczenia przedmiotowego obiektu do dalszego użytkowania.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach powyższej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej. Podkreślił, że dla rozpoznania niniejszej sprawy nie ma znaczenia, czy pawilon posiada fundamenty. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5a Prawa budowlanego tymczasowym obiektem jest obiekt nietrwale połączony z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Termin ten, w rozpoznawanej sprawie już minął, a ponadto zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zamiar budowy obiektu tymczasowego należy zgłosić właściwemu organowi, czego inwestor również nie dokonał.
W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że inwestor naruszył przepis art. 28 Prawa budowlanego, co w konsekwencji uzasadniało zastosowanie w sprawie art. 48 powołanej ustawy.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. K. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji I. K. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Dodał, że w przypadku przychylności Sądu jest gotów natychmiast wystąpić do właściwego organu o zalegalizowanie budowy. Rozbiórka pawilonu narazi go na koszty i zahamuje działalność skarżącego wpływając istotnie na jego sytuację materialną. Zdaniem skarżącego normy współżycia społecznego przemawiają za uwzględnieniem skargi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W okolicznościach niniejszej sprawy trafnie organy nadzoru budowlanego zastosowały art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.), który w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Wzniesienie przedmiotowego pawilonu wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 Prawa budowlanego. Na ocenę tą nie ma wpływu fakt, że owy obiekt nie posiada fundamentów. Trafnie przy tym organ odwoławczy wskazał, że nie spełnia on kryteriów tymczasowego obiektu budowlanego, przewidzianych w art. 29 ust. 1 pkt 5a Prawa budowlanego, skoro inny od określonego w powołanym przepisie był cel jego wzniesienia i czas użytkowania.
Już tylko na marginesie należy dodać, że budowa obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5a cyt. ustawy wymaga uprzedniego zgłoszenia zamiaru budowy (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) czego skarżący również nie dopełnił. Wobec powyższego zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.
Powołane w skardze aspekty społeczne, w tym zwłaszcza ujemne dla skarżącego następstwa wykonania orzeczenia o rozbiórce nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Kategoryczne brzmienie cytowanego na wstępie art. 48 Prawa budowlanego wyłącza możliwość uwzględnienia argumentów odnoszących się do norm współżycia społecznego.
Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/ B.Kamieńska /-/ J.Szaniecka G.Radzicka za nieobecnego sędziego
/-/ J.Szaniecka
MK