Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 maja 2000 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Stefana C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia 20 marca 2000 r. (...), nakazującej rozbiórkę pawilonu handlowego - utrzymał tę decyzję w mocy, opierając się na następujących ustaleniach:
W lutym 2000 r. Stefan C. ustawił na działce nr 1 ark. 40 obręb 51, położonej w P. przy ul. Sz., pawilon handlowy o wymiarach 4 x 5,15 m, bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia oraz mimo decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 18 lutego 2000 r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji.
W tych okolicznościach organy obu instancji nakazały rozbiórkę obiektu stosownie do treści art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.
Stefan C. zaskarżył decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podniósł, że władze miejskie odmawiają lokalizacji i powiększenia działalności gospodarczej, przez co pozbawiają właściciela czerpania korzyści z posiadanej własności.
Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, pawilon handlowy nie połączony trwale z gruntem jest tymczasowym obiektem budowlanym, na ustawienie którego, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5a tego prawa nie jest wymagane pozwolenie na budowę.
Inwestor obowiązany jest jednak do zgłoszenia takiej budowy właściwemu organowi stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Skarżący nie dokonał takiego zgłoszenia.
Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są, więc zgodne z art. 48 Prawa budowlanego, który zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.
Skoro z powyższych motywów skarga okazała się nieuzasadniona, należało na podstawie przepisów art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzec jak w sentencji.