Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] nakazał inwestorowi A.M. rozbiórkę samowolnie postawionego budynku mieszkalno-biurowego, położonego na działce o nr ewidencyjnym [...], w L. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że A. M. zrealizował w 2000 r. piętrowy budynek mieszkalno-biurowy o wymiarach 19,70 x 4,04 m, usytuowany w granicy z sąsiednią działką należącą do K. K., w miejsce starego budynku gospodarczego, który został rozebrany z pozostawieniem fragmentu ściany tylnej, podłużnej w granicy działki. Zdaniem organu, z uwagi na to, że nowy obiekt przekracza obrysem stare, nieistniejące już zabudowania (jest dłuższy o około 2,5 m oraz wyższy w części o jedno piętro), a przy jego budowie wykorzystano jedynie tylny fragment ściany ceglanej, nie można traktować wykonanych robót budowlanych jako remontu, lecz jako budowę. Ponieważ inwestor zrealizował budowę bez wymaganego zezwolenia, organ na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazał rozbiórkę obiektu.
W odwołaniu od decyzji A. M. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji podnosząc, iż budynek jedynie wyremontował, zachowując jego gabaryty, wysokość, w granicach fundamentów z 1994 r. Skarżący twierdził także, że fundament został wydłużony przez jego ojca, bez wiedzy inwestora.
W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył art. 3 pkt 8 prawa budowlanego i wskazał, że prace budowlane wykonane przez inwestora nie można uznać za remont, bowiem remont może być dokonany jedynie w obrębie istniejącego obiektu, a za istniejący obiekt nie można uznać fragmentu pozostawionej ściany budynku pierwotnie istniejącego. Organ wskazał też, że obiekt został powiększony poza istniejące fundamenty, a wszystkie istotne dla bezpieczeństwa budynku elementy konstrukcyjne zostały zrealizowane bez projektu opracowanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, bez wyliczenia ich nośności i stateczności.
Powyższą decyzję A. M. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że budynek wyremontował w zasadniczej części przed 1995 r., zachowując jego gabaryty. Twierdził nadto, że ze starego budynku zachowana została część ściany frontowej i ściany konstrukcyjne wewnętrzne, podtrzymujące strop piętra. Skarżący twierdził, że żadne prace wykończeniowe i remontowe nie były wykonane pomiędzy 1995 r. a 2001 r., kiedy to przeprowadzono wizję lokalną.
Uczestnik postępowania K. K. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń, a skarżący nie wskazał w toku postępowania żadnych dowodów potwierdzających jego tezy.
W piśmie z dnia [...] listopada 2004 r., będącym uzupełnieniem skargi, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r., jako wydanych z naruszeniem przepisów art. 28 prawa budowlanego oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa.
Zdaniem skarżącego na podstawie uzasadnienia zarówno organu I instancji, jak i organu odwoławczego nie można prawidłowo ustalić stanu faktycznego, a w szczególności jakie budynki zostały objęte remontem.
Zdaniem skarżącego jego podpis na protokole oględzin z dnia [...] lipca 2001 r. nie świadczy o tym, że skarżący zgadzał się z zapisem protokołu i go nie kwestionował.
Zdaniem skarżącego organy administracyjne nie ustaliły zakresu przeprowadzonego remontu, co było niezwykle istotne dla oceny legalności wydanych decyzji.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi wskazując, że skalę i zakres wykonanych robót obrazują zdjęcia załączone do akt organu I instancji, w protokole oględzin oznaczono daty pobudowania obiektów na działce skarżącego, a protokół ten został przez skarżącego podpisany bez żadnych uwag.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, w świetle stanu faktycznego sprawy ustalonego przed tym organem. Również w ramach kontroli Sąd ocenia, czy organ administracji publicznej prawidłowo ustalił stan faktyczny, a więc czy wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia i czy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy.
Kontrolując niniejszą sprawę Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny i właściwie zastosował prawo.
Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) rozpoczęcie wykonywania obiektu budowlanego oraz jego odbudowy, rozbudowy, nadbudowy i przebudowy, a także prac polegających na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, jest możliwe dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie odstępstwa od tego wymogu wymienione są enumeratywnie w art. 29 i 30 prawa budowlanego, a wzniesiony przez skarżącego obiekt nie podlega wymienionym tam przypadkom.
Trafnie organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że obiekt będący przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie powstał w miejscu poprzednio istniejącego budynku, z którego zachowane zostały jedynie fragmenty ścian. Wynika to zarówno z protokołu oględzin robót budowlanych z dnia [...] lipca 2001 r. oraz załączonych do akt map zasadniczych działki inwestora, jak i przede wszystkim ze zdjęć budynku przedłożonych przez uczestnika postępowania K. K., wykonanych dnia [...] marca 1999 r. i [...] stycznia 2001 r.
Zgodnie z art. 10 kpa skarżący został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu, miał zapewniony w nim udział, mógł też wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów, a także złożyć wnioski dowodowe.
Jak wynika z akt sprawy skarżący w toku postępowania przed organami nie przedłożył żadnych wniosków dowodowych, nie kwestionował też ustaleń zawartych w protokole oględzin, o czym świadczy podpis skarżącego złożony pod adnotacją "po odczytaniu protokołu podpisano bez uwag".
Skarżący nie kwestionował też materiału zdjęciowego, z którego jasno wynika zakres prac budowlanych dokonanych w przedmiotowym budynku pomiędzy [...] kwietnia 1999 r., a [...] stycznia 2001 r.
W świetle tych ustaleń twierdzenie inwestora zawarte w skardze, że "zasadnicza część remontu była ukończona przed 1995 r." nie może się ostać.
Wbrew twierdzeniom skarżącego w toku postępowania przed organami administracji publicznej ustalona została kubatura nowopowstałego budynku mieszkalno-biurowego, określony też został zakres prac przy jego budowie. Wynika to wprost z uzasadnienia decyzji organu I instancji, którego ustalenia organ odwoławczy podzielił w zaskarżonej decyzji.
Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy prawidłowo zastosowały przepisy art. 48 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, który nie dawał możliwości organom nadzoru budowlanego wydania innej decyzji niż nakazanie rozbiórki.
W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) skargę należało oddalić.
/-/ G.Radzicka /-/ B.Drzazga /-/ J.Szaniecka
MK