Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] nakazał inwestorowi Z.W. rozbiórkę węzła betoniarskiego (2 silosy i mieszadło) wraz z fundamentami, położonego na działce w R. przy ul. [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestor w 2001 r. bez pozwolenia na budowę, wykonał fundamenty, na których ustawił węzeł betoniarski, a więc budowę wymienioną w art. 3 prawa budowlanego. Organ wskazał też, że wprawdzie inwestor wskazał jako rok budowy rok 2000, ale nie ma to znaczenia dla konieczności zastosowania przepisu art. 48 prawa budowlanego.
W odwołaniu od w/w decyzji Z.W. podniósł, że wydzierżawiając od przedsiębiorstwa "P" działkę, miał zgodę tego przedsiębiorstwa na ustawienie węzła betoniarskiego.
W wyniku rozpoznania odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy stwierdzając co następuje: postępowanie w sprawie wykazało bezspornie, że odwołujący się wybudował bez wymaganego pozwolenia na budowę przedmiotowy węzeł betoniarski. Zgodnie z art. 3 ust. 3 prawa budowlanego jest to budowla (obiekt budowlany), której rozpoczęcie może nastąpić jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgoda firmy "P" w żadnym wypadku nie mogła zastąpić w/w decyzji, a więc zastosowanie art. 48 prawa budowlanego był zgodne z prawem.
Powyższa decyzja organu odwoławczego jest przedmiotem skargi Z.W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze powołano się na podobne okoliczności co w odwołaniu, a mianowicie skarżący wskazał, że posiadał zgodę wydzierżawiającego na wybudowanie nowego węzła betoniarskiego w kilkumetrowym oddaleniu od starego, rozebranego węzła betoniarskiego. Skarżący twierdził nadto, że węzeł betoniarski nie jest obiektem budowlanym, lecz urządzeniem i jako takie nie jest objęte dyspozycją art. 48 prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Kontrolując niniejszą sprawę Sąd uznał, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i właściwie zastosował prawo.
Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) rozpoczęcie wykonywania obiektu budowlanego oraz jego odbudowy, rozbudowy i przebudowy, a także prac polegających na montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego, jest możliwe dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Definicję obiektu budowlanego zawiera art. 3 prawa budowlanego.
Trafnie wskazał organ odwoławczy, iż wybudowany przez skarżącego węzeł betoniarski wraz z fundamentami należy zaliczyć do wymienionej w art. 3 ust. 3 prawa budowlanego budowli, a mianowicie urządzenia technicznego wraz z fundamentami. Rozpoczęcie więc robót budowlanych przy jego postawieniu wymagało uzyskania przez skarżącego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak takiej decyzji, w myśl art. 48 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie dawał możliwości organom nadzoru budowlanego wydania innej decyzji niż nakazanie rozbiórki. Zaskarżona decyzja odpowiada więc prawu i stąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) skargę należało oddalić.
/-/ L. Drewniak-Żaba /-/ B. Drzazga /-/B. Kamieńska
K.B.