Uzasadnienie
Starosta K. decyzją z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] znak Nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U.z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę - rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr "1" i "2", położonej w Ś., przy ul. M. dla inwestorów M. i G. N. Od powyższej decyzji odwołała się R.R. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej decyzja jest niezgodna z prawem, bowiem uniemożliwia skarżącej dojazd do garażu. Zdaniem skarżącej wjazd z działki nr "3" jest dopiero projektowany, a właściciel działki - Gmina Ś. nie ustanowił służebności przejazdu i przechodu na tej działce dla właścicieli działek "1" i "2".
Decyzją z dnia [...] października 2002r. nr [...], znak [...] Wojewoda [...] utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana po wyrażeniu zgody przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości przy ul. M. w Ś. uchwałą nr [...], podjętą w dniu [...] lipca 2002r., na rozbudowę istniejącego pomieszczenia kotłowni na pokój dla M. i G. N. Skarżąca jest współwłaścicielką objętej decyzją działki nr "1", gdzie ma zlokalizowany garaż. Działka nr "3" stanowi drogę, co wynika z rejestru gruntu, odpisu księgi wieczystej i planu sytuacyjnego załączonego do pozwolenia na budowę. W tej sytuacji nie ma żadnych przeszkód do korzystania przez skarżąca z wjazdu z tej drogi do garażu.
Powyższą decyzję R.R. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 10 § 1, 11 i 89 kpa.
Skarżąca przyznała, że wypis z rejestru gruntu określa działkę jako drogę, ale to nie oznacza jeszcze gwarancji dojazdu do garażu w przyszłości, bo przeznaczenie działki nr "3" może ulec zmianie. Zdaniem skarżącej, aby wyjaśnić wszystkie kwestie sporne winna odbyć się rozprawa administracyjna.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując że swobodny dojazd do garażu z działki nr "3" istnieje od dawna, a wpis o "wjeździe projektowanym" w planie sytuacyjnym, załączonym do skargi przez R.R., został napisany omyłkowo. Działka nr "3" stanowi drogę publiczną i każdy ma prawo z niej korzystać.
W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie było potrzeby wyznaczania rozprawy administracyjnej.
Na rozprawie skarżąca przyznała, że swobodnie korzysta z wjazdu do garażu z działki nr "3", ale obawia się, że gmina sprzeda tę drogę lub zmieni plan zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Jak wynika z odpisu księgi wieczystej o numerze KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K., działka nr "3" jest własnością Miasta i Gminy Ś. na podstawie decyzji Wojewody L. z dnia [...] marca 1994r. Działka wykorzystywana jest jako droga. Takie przeznaczenie działki wynika też z wypisu z rejestru gruntów.
Z wyżej wymienionych wpisów wynika więc, że działka nr "3" jest drogą gminną (stanowi własność gminy), a więc jest drogą publiczną zgodnie z art. 2 i art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). W myśl art. 1 wyżej cytowanej ustawy z drogi publicznej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych.
Przepisy art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) wymagają zapewnienia dla każdej inwestycji dostępu do drogi publicznej. Inwestycja będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji zapewnia osobom trzecim, w tym i skarżącej, dostęp do garażu położonego na działce nr "1" z drogi publicznej. Skarżąca zresztą przyznała, że swobodnie z tej drogi korzysta. Bez znaczenia jest dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, czy droga ta jest częściowo drogą gruntową czy wybrukowaną, a więc zarzut skarżącej w tej części jest niezasadny.
Rozpoznając skargę Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające art. 7, 8, 10 § 1i 11 kpa. Jak wynika z akt, organy podjęły niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego kierując się interesem społecznym i słusznym interesem stron postępowania, a skarżąca, będąca stroną postępowania mogła zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów.
Słusznie też organ odwoławczy stwierdził, że brak było przesłanek do przeprowadzenia rozprawy, bowiem stan prawny i faktyczny sprawy był jasny, wynikał ze zgromadzonych dokumentów i nie było potrzeby wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych, albo w drodze oględzin (art. 89 kpa).
Skoro więc zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oraz art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił.
/-/ B.Drzazga /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek
MarK