Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia 17 września 1997 r. (...) na podstawie art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ udzielił Ryszardowi R. pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany dotyczący budowy zbiornika bezodpływowego BS-ZB 10/94 na terenie działki położonej w J. gmina P. oznaczonej numerem dz. 2/1.
W decyzji stwierdzono, że planowana budowa jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy P. uchwalonym dnia 10.06.1992 r. uchwałą Rady Miejskiej Gminy P. (...) i decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 14.10.1996 r. (...). Ponadto zastrzeżono, że j ej integralną część stanowiły ponumerowane i opieczętowane załączniki rysunkowe i opisowe, w tym między innymi dokumentacja techniczna.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez Adama K. Wojewoda W. decyzją z dnia 13.01.1999 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że na podstawie materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy ustalono, że Ryszard R. występując o pozwolenie na budowę zbiornika bezodpływowego spełnił wymagania art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Złożył bowiem wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 14.10.1996 r. (...) wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy P. oraz wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane. Nie było zatem podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26.03.1997 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia 14.01.1996 r. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skargę na decyzję ostateczną Wojewody W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Adam K. Domagając się jej uchylenia skarżący podniósł, że kwestia zabudowy nieruchomości położonej w J. była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił istniejące decyzje utrzymując poprzednie warunki zabudowy. Teren zajmowany przez inwestora jest terenem rolnym i zakres budowy nie może przekraczać określonych normatywów tj. 36 m2. Mimo nakazania rozbiórki Ryszard R. nie podporządkował się decyzjom, a organy budowlane udzieliły mu prawa do dalszej rozbudowy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona.
Z akt sprawy wynika, ze inwestor Ryszard R. spełnił wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ warunkujące udzielenie mu pozwolenia na budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki. Przedłożył bowiem projekt budowlany wykonany przez osobę uprawnioną, którego kompletność i zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi nie była kwestionowana a nadto wskazaną przez organ odwoławczy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą przedmiotowego zbiornika a wreszcie umową dzierżawy omawianego terenu zawartą ze skarżącym i uprawniającą inwestora do wykonania robót budowlanych /par. 7 umowy/.
Wobec powyższego organ administracji nie mógł odmówić udzielenia Ryszardowi R. pozwolenia na budowę omawianego urządzenia budowlanego /art. 35 ust. 4 cyt. wyżej ustawy/.
Zarzuty skargi, po ich sprecyzowaniu przez Adama K. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprowadziły się do twierdzenia, że inwestor nie wykonał rozbiórki szamba wzniesionego w przeszłości bez pozwolenia na budowę. Z wyjaśnień skarżącego wynika jednak, że owe szambo wybudowane zostało na innym terenie niż teren przewidziany w projekcie zagospodarowania działki pod budowę przedmiotowego zbiornika na ścieki.
Dlatego pomijając materiał dowodowy zgromadzony w aktach Urzędu Rejonowego w P. (...), a zdający się wskazywać na zrealizowanie przez inwestora nakazu rozbiórki szamba, należało przyjąć, że w sprawie nie miały zastosowania postanowienia art. 35 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane.
Również bez znaczenia są wywody skarżącego dotyczące uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 1997 r. II SA/Po 1131/96 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 20.07.1996 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 24.06.1996 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wskazane wyżej decyzje dotyczyły innej inwestycji tj. budowy tymczasowego budynku gospodarczego. Dlatego ich uchylenie nie mogło mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
Nawiązując do zarzutu skarżącego zawartego w jego odwołaniu z dnia 8.10.1997 r. (...) należy dodać, że zbiornik na ścieki jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym o którym mowa w art. 3 pkt 9 cyt. wyżej ustawy. Dlatego nie było podstaw do określenia czasu jego użytkowania w oparciu o art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Powołany przepis dotyczy bowiem obiektów budowlanych. Z akt sprawy wynika, że inwestor uzyskał w przeszłości pozwolenie na budowę tymczasowego budynku gospodarczego z zastrzeżeniem, że po wygaśnięciu umowy dzierżawy budynek należy rozebrać /decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 12 lipca 1995 r. i Wojewody P. z 12.11.1996 r. (...)/.
Przedmiotowy zbiornik na ścieki pełni jedynie służebną rolę wobec wskazanego wyżej obiektu budowlanego jako całości.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.