Uzasadnienie
W dniu [...] października 2013 r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek M. M. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb S. położonej w P. przy ul. [...]. Wniosek został uzupełniony w dniach [...] i [...] listopada 2013 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1, w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "K.p.a.") odmówił M. M. ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji.
W uzasadnieniu decyzji powyższej decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że teren objęty wnioskiem stanowi niezabudowana działka położona w odległości ok. [...] m od granic lotniska wojskowego P. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego uzyskano uzgodnienia wymagane przepisami art. 53 ust. 4 pkt 9, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Zarządu Dróg Miejskich uzgodnił obsługę komunikacyjną wnioskowanej inwestycji. Przeprowadzono wizję w terenie, w oparciu o którą dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania na określonym obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek. Obszar analizowany wyznaczono zgodnie z rozporządzeniem w promieniu 60 m od granic terenu objętego wnioskiem (3 x 20 m).
Zdaniem organu pierwszej instancji planowana inwestycja wpisze się w zastane otoczenie. Kontynuuje funkcję i parametry istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Jednakże sąsiednie lotnisko wojskowe funkcjonuje i jest źródłem znacznego hałasu co stanowi poważny czynnik, przez który nie jest możliwe wydanie żądanej decyzji. W toku postępowania ustalono, że wnioskowana działka zgodnie z rozporządzeniem Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31 grudnia 2007 r. Nr 40/07 znajduje się w I strefie ograniczonego użytkowania. Biorąc pod uwagę wymienione przez organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. akty prawne Prezydent Miasta P. stwierdził, że rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 17 grudnia 2003 r. jest obowiązującym aktem prawnym.
W odniesieniu do uwarunkowań akustycznych na badanym terenie ustalono, co następuje. I strefa ograniczonego użytkowania lotniska P. objęła teren gdzie dopuszczalny długookresowy średni poziom dźwięku A od operacji naziemnych i pozostałych źródeł hałasu związanych z funkcjonowaniem lotniska jest równy lub większy od 55 dB. Przy czym przez "dopuszczalny długookresowy średni poziom dźwięku A" rozumie się przez to wielkość określoną wskaźnikiem hałasu LDWN w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 lipca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wymienione rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska określa, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowany przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych to 60 dB. Wnioskowana nieruchomość znajduje się w terenie, gdzie wykazano poziom hałasu akustycznego powyżej 75 dB (mapa akustyczna miasta P. sporządzona w ramach przygotowywania "Programu Ochrony Środowiska Przed Hałasem" - uchwała Rady Miasta P. nr [...]).
Dodatkowo organ pierwszej instancji podkreślił, że uciążliwość hałasu lotniczego w omawianej części miasta P. jest faktem powszechnie znanym. Wynika stąd, że w sytuacji faktycznego hałasu na wnioskowanej nieruchomości nie jest zapewniony właściwego klimat akustyczny. Tym samym wprowadzanie zabudowy mieszkaniowej na tereny, na których nie ma możliwości spełnienia wymagań ochrony przed hałasem stałoby w niezgodności z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska.
M. M. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji i wniósł w terminie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. W ocenie odwołującego, z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r., rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 17 grudnia 2003 r. Nr 82/03 oraz zmieniające je rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2007 r. Nr 40/07 utraciły moc obowiązującą.
Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 punkt 1 K.p.a. i art. 4 ust. 2, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56, art. 59, 61 ust. 1 i 5 u.p.z.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy dokonał analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia. Zgodzić się należy, że planowana inwestycja byłaby zgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Za uzasadnione Kolegium uznało ustalenia dotyczące parametru wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu. Wyniki analizy w formie zarówno tekstowej, jak i graficznej załączono do decyzji organu pierwszej instancji. Analiza ta przeprowadzona została w sposób zgodny z wymogami przewidzianymi w treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu rozstrzygnięcia o możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, organ administracji publicznej przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego, a także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek.
Sporną kwestią w niniejszej sprawie było natomiast, czy nadal zastosowanie znajdą w sprawie przepisy rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nr 40/07 z dnia 31 grudnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. w P., czy też nie.
Zdaniem Kolegium, nie do przyjęcia byłaby teza, że zostały utrzymane w mocy wydane na uchylonej powyższej materialnoprawnej podstawie przepisy prawa miejscowego wydane w celu wykonania ustawy, jeżeli ustawodawca nie unormował tej kwestii z powodu braku przepisów przejściowych. Podsumowując powyższe rozważania Kolegium uznało, że rozporządzenie Wojewody utraciło moc obowiązującą z dniem 15 listopada 2008 r.
Kolegium uznało natomiast za prawidłowe ustalenia dotyczące poziomów hałasu na przedmiotowym terenie i w tym zakresie podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji. Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 lipca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określa, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowany przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych to 60 dB. Wnioskowana nieruchomość znajduje się w terenie, gdzie wykazano poziom hałasu akustycznego w przedziale 70-75 dB (mapa akustyczna miasta P. sporządzona w ramach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. - Uchwała Rady Miasta P. nr [...] z [...] stycznia 2008 r.). W dniu [...] grudnia 2013 r. Rada Miasta P. przyjęła uchwałę Nr [...] Program ochrony środowiska przed hałasem dla miasta P. Program został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego i wszedł w życie z dniem [...] lutego 2014 r. W przyjętym przez Radę Miasta P. programie ochrony środowiska przed hałasem, w rozdziale 5.5 Techniczne i organizacyjne metody redukcji hałasu, w części dotyczącej hałasu lotniczego, wskazuje się na jedną z metod zarządzania hałasem lotniczym w środowisku, polegającą na odpowiednim planowaniu i zarządzaniu terenami wokół lotniska.
Tym samym wprowadzanie nowej zabudowy mieszkaniowej na tereny, na których nie ma możliwości spełnienia wymagań ochrony przed hałasem stałoby w niezgodności z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska.
W opinii organu odwoławczego Prezydent Miasta P. prawidłowo odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, albowiem nie spełnia ona wymogów art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., ze względu na niezgodność z przepisami odrębnymi – ustawą Prawo ochrony środowiska.
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji ustalił w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy, przedłożył prawidłową analizę funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także prawidłowo zastosował przepisy materialne, mające w sprawie zastosowanie. Ponadto, w opinii Kolegium organ pierwszej instancji podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona.
M. M. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem Kolegium i wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że przepisem odrębnym stanowiącym przesłankę negatywną dla wydania warunków zabudowy jest Program ochrony środowiska przed hałasem dla miasta P. Zdaniem skarżącego, wobec braku obowiązywania obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. brak jest jakichkolwiek podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy.
W odpowiedzi na powyższą skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i uznając zarzuty skarżącego za niezasadne.
Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 18 czerwca 2015 r. stawili się skarżący i jego pełnomocnik. Skarżący wniósł i wywiódł jak skardze, a nadto złożył kserokopię decyzji Kolegium, z której wynika, że w analogicznej sprawie organ odwoławczy wyraził inny pogląd niż w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, istota zawisłego sporu sprowadza się do ustalenia, czy rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego nr 40/07 z dnia 31 grudnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. w P. jest aktem obowiązującym, na podstawie którego organ pierwszej instancji mógł odmówić skarżącemu ustalenia warunków zabudowy. Ponadto, zdaniem organu drugiej instancji, Prezydent Miasta P. prawidłowo odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, albowiem nie spełnia ona wymogów art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., Nr 647 ze zm.), ze względu na niezgodność z przepisami odrębnymi – ustawą Prawo ochrony środowiska.
W niniejszej sprawie Sąd przychyla się do stanowiska zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 548/09 (publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w nim, że rozporządzenie wojewody będące aktem prawa miejscowego przestaje obowiązywać, kiedy zostanie uchylone, zastąpione nowym aktem prawa miejscowego czy też upłynie czas jego obowiązywania, który został określony w tym akcie normatywnym lub w ustawie, na podstawie której akt ten został wydany. W doktrynie prawa administracyjnego przeważa pogląd, że "charakterystyczną cechą polskiego systemu źródeł prawa jest bardzo wyeksponowana pozycja ustawy oraz szczególnie silny związek rozporządzenia (jako aktu wykonawczego) z ustawą", co wynika m.in. z reguły walidacyjnej, która stanowi, że uchylenie albo zmiana treści przepisu upoważniającego powoduje utratę mocy obowiązującej aktu wydanego na podstawie tego przepisu (por. S. Wronkowska, Zamknięty system źródeł prawa a implementacja prawa Unii Europejskiej, Przegląd Legislacyjny 2008, nr 4, s. 74, jak i w tym zakresie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 792/07, publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Powyższa reguła walidacyjna jest także ujęta w Zasadach techniki prawodawczej (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r., Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908 ze zm.), a w szczególności w § 33 ust.
1. Stanowi on, że jeżeli akt wykonawczy wydany na podstawie uchylanego albo zmienianego przepisu upoważniającego nie jest niezgodny z nową albo znowelizowaną ustawą, to można tylko wyjątkowo zachować go czasowo w mocy. Ponadto, jednocześnie należy wskazać w przepisach przejściowych, że dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych. Oznacza to, iż podstawowa reguła walidacyjna jednoznacznie stanowi, że zmiana przepisu upoważniającego do wydania przepisów wykonawczych do ustawy musi prowadzić do uchylenia przepisów wykonawczych z datą wejścia w życie zmiany przepisów upoważniających. Natomiast jedyny wyjątek od tej zasady zachodzi, jeżeli zostanie przewidziany w akcie normatywnym zmieniającym przepisy upoważniające i jednoznacznie określającym, które przepisy wykonawcze i w jakim zakresie treściowo-czasowym zostają utrzymane w mocy (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, Zasady techniki prawodawczej. Komentarz, Warszawa 1997, s. 53).
Kwestionowane rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego nr 40/07 z dnia 31 grudnia 2007 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. w P. weszło w życie z dniem 22 lutego 2008 r. Zostało wydane na podstawie art. 135 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, który w dacie jego wydania w dniu 31 grudnia 2007 r. brzmiał: "Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy wojewoda, w drodze rozporządzenia". W dniu 15 listopada 2008 r. nastąpiła zmiana treści art. 135 ust. 2 Prawa ochrony środowiska i obecnie brzmi on następująco: "Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały".
Z powyższego wynika, że w tej sprawie nastąpiła zmiana przepisu upoważniającego do wydania rozporządzenia w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. i równocześnie ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów przejściowych, które wskazywałyby na utrzymanie w mocy wskazanego rozporządzenia czy szerzej – przepisów wykonawczych, dla których podstawę stanowi art. 135 ust. 2 Prawo ochrony środowiska, co oznacza, że przedmiotowe rozporządzenie nr 40/07 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31 grudnia 2007 r. utraciło moc obowiązującą.
W postanowieniu z dnia 10 października 2010 r., Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko brak jest przepisu analogicznego do przepisu art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462). Powyższy przepis stanowi, że "akty prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu niniejszą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez organy przejmujące zadania i kompetencje".
Dodatkowo wskazać należy, że ratio legis nowej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko była prawidłowa implementacja prawa UE w tym zakresie, w tym także nowego zakresu przedmiotowego unormowania z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. w przedmiocie obszaru ograniczonego użytkowania. Stąd, nie do przyjęcia byłaby teza, że zostały utrzymane w mocy wydane na uchylonej powyższej materialnoprawnej podstawie przepisy prawa miejscowego wydane w celu wykonania ustawy, jeżeli ustawodawca nie unormował tej kwestii z powodu braku przepisów przejściowych.
Podsumowując powyższe rozważania uznać należało, że rozporządzenie Wojewody nr 40/07 utraciło moc obowiązującą z dniem 15 listopada 2008 r. Stanowisko powyższe znajduje swoje oparcie nie tylko w powołanym powyżej postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2010 r., ale także w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Po 174/12 oraz z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 353/13, publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W konsekwencji przepisy powyższego rozporządzenia nie mogły stanowić podstawy odmowy wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wnioskowanej przez skarżących.
Powyższe rozważania prawne, Kolegium zdaje się w pełni akceptować. Zdaniem Kolegium, sporne rozporządzenie Wojewody utraciło moc obowiązującą z dniem 15 listopada 2008 r., jednakże w tym samym orzeczeniu Kolegium uznało za prawidłowe ustalenia dotyczące poziomów hałasu na przedmiotowym terenie i w tym zakresie podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji.
W tym kontekście należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Kolegium jest błędna. Przepisami odrębnymi w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie mogą być bowiem zapisy mapy akustycznej dla miasta P., którą w zaskarżonej decyzji przywołało Kolegium. Mapa taka sporządzana jest w oparciu o art. 118 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) i stanowi dla organów wskazówkę dotyczącą podjęcia przez nie odpowiednich działań w celu polepszenia komfortu akustycznego mieszkańców. Również przywołany przez Kolegium program ochrony środowiska przed hałasem nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Treść programu ma bowiem znaczenie kierunkowe i nie konkretyzuje uprawnień ani obowiązków zewnętrznych podmiotów.
W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż organ, wydając decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy, powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy. Organ, wydając decyzję odmowną, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 936/12, publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a., a o wykonalności zaskarżonej decyzji na mocy art. 152 P.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy jest obowiązany uwzględnić powyższe rozważania prawne Sądu.