Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia [...]. nr [...] znak [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę jezdni, ciągów pieszo-jezdnych, dojść i wjazdów na działki o nawierzchniach z kostki betonowej – kategoria obiektu XXV, oraz kanalizacji deszczowej wraz z trzema zbiornikami chłonno-odparowującymi na osiedlu budownictwa jednorodzinnego – kategoria obiektu XXVI przewidzianych do realizacji w m. S., na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].
W przewidzianym ustawą terminie J.S. i G. W. wnieśli odwołanie do Starosty, wyjaśniając że nie zgadzają się oni na lokalizację zbiornika chłonno-odparowującego w sąsiedztwie działek budowlanych oznaczonych numerami [...] i [...].
Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...]. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając, organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek Gminy zasługiwał na pozytywne rozpatrzenie, wobec spełnienia wymogów określonych w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 34 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 35 Prawa budowlanego. Lokalizacja zbiornika chłonno-odparowującego na działce [...] spełnia wymogi z § 38 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym odległość osadników błota (per analogiem również zbiorników chłonno-odparowujących) od okien otwieranych i drzwi zewnętrznych powinna wynosić co najmniej 5 m. Starosta zgodnie z art. 127 ust. 6 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) przed udzieleniem pozwolenia wodnoprawnego na przedmiotową inwestycję, podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania wodnoprawnego, tak więc zarzut skarżących dotyczący braku pisemnego zawiadomienia o usytuowaniu jednego ze zbiorników należało uznać za bezzasadny.
W skardze do sądu administracyjnego G. W. zarzucił naruszenie § 108 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), przepisu art. 7, 8 i 77 kpa oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ję decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, zauważając, że pomimo zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w toku postępowania dopiero w skardze do sądu podniósł on kwestię pozwolenia na budowę z dnia [...]września 2004r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do prawidłowego ustalenia minimalnej odległości, w jakiej mogą być lokalizowane zbiorniki chłonno-odparowujące, od zabudowań. Dokonując przedmiotowych ustaleń organy obu instancji oparły się na przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Skarżący zakwestionował zasadność orzekania w rozpoznawanej sprawie w oparciu o wspomniane przepisy oraz ustaloną w oparciu o ich treść minimalną odległość zbiorników chłonno-odparowujących od zabudowań.
Decyzją Starosty z dnia [...]. zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę jezdni, ciągów pieszo-jezdnych dojść i wjazdów na działki oraz kanalizacji deszczowej wraz z trzema zbiornikami chłonno-odparowującymi. W treści decyzji brak jednoznacznego wskazania, na jakiego typu drodze planowana jest realizacja przedmiotowych inwestycji, a okazało się to istotne z punktu widzenia zgodności z przepisami lokalizacji zbiornika chłonno-odparowującego nr 1 odprowadzającego wodę z kanalizacji deszczowej z drogi oznaczonej w projekcie budowlanym nr 1.
Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału wynika, że planowana inwestycja miała zostać zrealizowana na drodze gminnej. Starosta udzielając pozwolenia wodnoprawnego dla Urzędu Miejskiego, decyzją z dnia [...]. nr [...] wyraźnie wskazał, że jest to pozwolenie na odprowadzenie wód deszczowych i roztopowych z powierzchni dróg utwardzonych (gminnych) do ziemi oraz budowę trzech zbiorników chłonno-odparowujących na osiedlu domków jednorodzinnych, na działce nr [...] w miejscowości S., gmina W.. Z akt sprawy wynikało nadto, że w toku postępowania Burmistrz dnia [...] grudnia 2005r. wydał decyzję nr [...] znak [...], ustalająca lokalizację celu publicznego, polegającej na budowie drogi o nawierzchni utwardzonej z kostki brukowej na podbudowie, budowie kanalizacji deszczowej oraz wjazdów na posesje. Art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wskazuje, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego (...), a więc przedmiotowa inwestycja celu publicznego bezspornie polegała na budowie drogi publicznej.
Również organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę przyznał, że droga nr 1 jest drogą gminną. Skoro zatem projektowana inwestycja dotyczy drogi gminnej (a więc drogi publicznej zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych – t. jedn. Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), to zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), a nie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Uszło bowiem uwadze organów orzekających w sprawie, że wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, a także ich usytuowanie na działce budowlanej, a przedmiotowy zbiornik chłonno-odparowujący do takich urządzeń nie należy.
To naruszenie przepisów prawa materialnego miało istotny wpływ na wynika sprawy, bowiem stosownie do treści § 108 ust. 5 wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, odległość od zabudowy urządzeń odwodniających nie powinna być mniejsza niż 8,0 m.
Organy orzekające w sprawie obligowane były przepisem art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) do sprawdzenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny. Organy w toku postępowania nie zwróciły jednak uwagi, iż załączona do projektu mapa zasadnicza nie jest już aktualna, bowiem nie zawiera ustaleń wynikających w wydanej przez Starostę decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2004r. W decyzji tej udzielono skarżącemu i jego żonie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem i pracownią komputerową na działkach nr [...] i [...], w całej szerokości działek.
W rezultacie organy, zatwierdzając przedłożony przez Gminę projekt budowlany, doprowadziły do naruszenia w/w przepisu § 108 rozporządzenia, gdyż projekt ten przewidywał budowę zbiornika chłonno-odparowującego w odległości zaledwie 1-2 m od budynku skarżącego.
Powyższe uchybienie stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą w części dotyczącej zbiornika chłonno-odparowującego nr 1. Uznając, że w pozostałej części zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 w/w ustawy, oddalił skargę w pozostałej części.
Orzeczenie w pkt. III i IV ma oparcie w art. 200 i 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ B.Drzazga /-/ A.Zieliński /-/ J.Szaniecka
MarK