Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. M. D. wniósł skargę na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], w której określono na wniosek R. Sp. z o.o. sp. k. środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech budynków handlowo-usługowych z instalacjami wewnętrznymi objętymi projektem architektoniczno-budowlanym wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną, parkingami i drogami wewnętrznymi na działce o nr ewid. [...] obręb m. O..
W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r. skarżący działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2020 r. wskazując, że ich wykonanie doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację świadczącą jego zdaniem o konieczności wstrzymania wykonania wskazanych decyzji.
W odpowiedzi na wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, R. sp. z o.o. sp. k. wniosła o jego oddalenie wskazując, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie podlega wykonaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W kontekście powyższego należy wskazać, że zasadnicze znaczenie dla oceny dopuszczalności zastosowania ochrony tymczasowej ma charakter zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (por. postanowienia NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt I GZ 188/17 – wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia. Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta nie wywołuje skutków materialnoprawnych w sferze interesu prawnego strony oraz nie nakłada nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1417/17). Decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest wydawana we wstępnej fazie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego i stanowi jedną z przesłanek warunkujących możliwość uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji wymaganych przez prawo. Fakt, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę poprzedzone jest warunkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie oznacza wcale, że zaskarżona decyzja prowadzi samoczynnie do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 613/15, z 15 dnia kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 259/15).
Ma ona niejako charakter przygotowawczy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i sama nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OZ 108/15). Skoro przy tym wydanie tej decyzji jest warunkiem koniecznym wydania następnej decyzji, to w rzeczywistości ewentualne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może być spowodowane dopiero przez tę decyzję, która kończy proces inwestycyjny (zob. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1343/16).
Natomiast możliwość, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tym zakresie ugruntowane (por. postanowienia NSA: z 2 dnia czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 567/16, z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 448/16, z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt II OZ 1024/18 i z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II OZ 1316/18).
Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z kolei przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04), wobec czego merytoryczne zarzuty skargi nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania aktu.
W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.
/-/ E. Podrazik