Uzasadnienie
W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. zostały popełnione błędy redakcyjno-edytorskie, noszące charakter oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), które należało sprostować z urzędu. Stąd też konieczne było zastąpienie w pierwszym wersie ostatniego akapitu na str. 2 słowa "zatasowanie" słowem "zastosowanie", jak również zmiana redakcji drugiego akapitu uzasadnienia na str. 10 poprzez usunięcie całości treści, poczynając od przecinka, słów znajdujących się po wyrażeniu "Naczelnego Sądu Administracyjnego" – do słów "Sąd I instancji." i pozostawienie w tym miejscu zdania: "Stąd też dla oceny zasadności skargi w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego.".
Ponadto na stronie 14 uzasadnienia w drugim akapicie należało wyrażenie "istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 136 § 2 k.p.a." zastąpić prawidłowym "istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a.", bowiem Sąd rozważał naruszenie przez organ przepisu art. 138 § 2 k.p.a., co wprost wynika z treści uzasadnienia wyroku, zaś w stanie prawnym, który Sąd odniósł do kontrolowanego rozstrzygnięcia administracyjnego nie istniał przepis "art. 136 § 2 k.p.a.".
Druga z powyżej opisanych omyłek jest typowym błędem redakcyjno-edytorskim, bowiem przy redagowaniu uwagi wstępnej do rozważań merytorycznych został w treści uzasadnienia omyłkowo pozostawiony fragment uzasadnienia innego orzeczenia, stanowiącego matrycę redakcyjną dla uzasadnienia wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. sporządzonego za pomocą komputerowego edytora tekstu. W sposób oczywisty treść drugiego akapitu na str. 10 uzasadnienia nie dotyczyła stanu faktycznego niniejszej sprawy. Zrazem nie ma żadnej wątpliwości, że Sąd w tym postępowaniu orzekał w jednoznacznie przyjętym stanie faktycznym, który też został następnie rozważony pod kątem subsumcji prawnej. Zarówno w części sprawozdawczej uzasadnienia, jak i w części dotyczącej rozważań prawnych Sąd konsekwentnie odniósł się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 124/10, którym został uchylony wcześniejszy wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2009 r. sygn. IV SA/Po 262/09.
Szczególnie zaś w części prawnej uzasadnienia wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. tutejszy Sąd jednoznacznie stwierdził, że "[skoro] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 293/11 zastosował się do wytycznych sformułowanych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 124/10, należało skontrolować aktualnie zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium, uwzględniając ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 5 maja 2011 r.".
Rozstrzygnięcie, jak i rozważania Sądu poczynione w niniejszej sprawie nie dotyczyły zatem w ogóle wyroku NSA z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2173/14, jak i wyroku tutejszego Sądu z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 763/13, co w sposób oczywisty wynika z treści sentencji wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 525/16 oraz uzasadnienia tego wyroku, a także akt sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
/-/ Jakub Zieliński