Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 25 marca 2026 r., nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: "K.p.a.") w zw. z art 79 ust. 7 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm., dalej: "u.g.n."), po rozpatrzeniu sprawy z wniosku V. B. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości, umorzyło postępowanie w sprawie.
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.
Burmistrz [...] w piśmie z 15 grudnia 2023 r., nr [...], wypowiedział dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej w obrębie [...], stanowiącej działkę ewid. nr [...], i zaproponował przyjęcie tej opłaty w nowej wysokości.
Wnioskiem z 29 stycznia 2024 r. V. B. zwróciła się do Kolegium o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona lub ewentualnie, że jest uzasadniona w niższej wysokości.
SKO w decyzji podanej na wstępie niniejszego uzasadnienia stwierdziło, że zaistniała przesłanka umorzenia postępowania o charakterze podmiotowym, bowiem z uwagi na darowiznę prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] na rzecz osób trzecich w dniu 16 grudnia 2024 r., a więc jeszcze przed rozpoczęciem obowiązywania aktualizacji zawartej w zawiadomieniu Burmistrza [...], adresatem wypowiedzenia nie może być dotychczasowy użytkownik wieczysty, to jest V. B.. Adresatem wypowiedzenia powinni być nabywcy użytkowania wieczystego. Wprawdzie wypowiedzenie z 15 grudnia 2023 r. wskazywało na przyjęcie zaktualizowanej opłaty od 1 stycznia 2024 r., jednak jego doręczenie nastąpiło dopiero 3 stycznia 2024 r. w związku z czym, na podstawie art. 78 st. 1 u.g.n. zaktualizowana stawka mogłaby obowiązywać dopiero od 1 stycznia 2025 r. W tej dacie V. B. nie była użytkownikiem wieczystym opisanej nieruchomości.
Gmina reprezentowana przez Burmistrza [...], zastępowanego przez adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:
- - art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 79 ust. 7 u.g.n. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zbycie prawa użytkowania wieczystego w toku postępowania aktualizacyjnego skutkuje bezprzedmiotowością tego postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., podczas gdy zmiana użytkownika wieczystego stanowi następstwo prawne, w wyniku którego nabywca wstępuje w prawa i obowiązki zbywcy, w tym prawa i obowiązki związane z toczącym się postępowaniem aktualizacyjnym,
- - art. 78 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.g.n. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej skierowane do dotychczasowego użytkownika wieczystego traci skuteczność wobec nabywcy tego prawa, podczas gdy obowiązek uiszczenia opłaty rocznej jest immanentnie związany z prawem użytkowania wieczystego i przechodzi na nabywcę wraz z prawem, a postępowanie aktualizacyjne wszczęte wobec zbywcy podlega kontynuacji z udziałem nabywcy jako następcy prawnego;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 79 ust. 7 u.g.n. przez umorzenie postępowania w sytuacji, w której nie zaistniała przesłanka jego bezprzedmiotowości, albowiem zamiana podmiotowa po stronie użytkownika wieczystego nie powoduje upadku przedmiotu postępowania, lecz wymaga jego kontynuowania z udziałem następców prawnych,
- - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 79 ust. 7 u.g.n. przez zaniechanie wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego, w szczególności niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu nabywców prawa użytkowania wieczystego, pomimo że ich tożsamość i adres były znane organowi (akt notarialny z 16 grudnia 2024 r., rep. [...], został przedłożony do akt sprawy na rozprawie 15 stycznia 2025 r.),
- - art. 30 § 4 K.p.a. przez jego niezastosowanie mimo, że w sprawie doszło do następstwa prawnego po stronie użytkownika wieczystego, co obligowało organ do prowadzenia dalszego postępowania z udziałem następców prawnych dotychczasowej strony,
- - art. 107 § 3 K.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie odnosi się do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego w przedmiocie skutków zbycia prawa użytkowania wieczystego w toku postępowania aktualizacyjnego.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, że 10 czerwca 2026 r. w sprawie nr [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
W piśmie z 4 września 2026 r. Kolegium oświadczyło, że przesyła postanowienie z 31 sierpnia 2026 r., nr [...], o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 marca 2026 r., nr [...], wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadnia jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Decyzja ta formalnie zakończyła szczególne postępowanie w przedmiocie aktualizacji wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, które to postępowanie uregulowane jest w art. 77-81 u.g.n. Rozważania rozpocząć trzeba od zwrócenia uwagi na to, że postępowanie to przebiega w dwóch fazach. W pierwszej fazie jest ono prowadzone przed samorządowym kolegium odwoławczym. Jeżeli zaś w następstwie istnienia sporu dojdzie do drugiej fazy postępowania, to toczy się ono przed sądem powszechnym w drodze procesu cywilnego.
W fazie postępowania przed samorządowym kolegium odwoławczym na mocy art. 79 ust. 7 u.g.n. odpowiednie zastosowanie znajdują wskazane tam przepisy K.p.a. Zgodnie z tą regulacją do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. o wyłączeniu pracownika organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania, o którym mowa powyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach.
Pomimo odpowiedniego stosowania, we wspomnianej pierwszej fazie postępowania, wybranych przepisów K.p.a. nie budzi wątpliwości, że sprawa o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ma charakter cywilny. O tym bowiem, czy sprawa dotyczy stosunku administracyjnoprawnego, czy stosunku cywilnoprawnego decydują przepisy prawa materialnego kształtujące dany stosunek prawny. Zatem to normy prawa materialnego określające rodzaj stosunku prawnego determinują charakter danej sprawy. Brak jest przy tym podstaw do zmiany kwalifikacji charakteru sprawy tylko z uwagi na tryb, czy stadium, w jakim jest ona rozpatrywana.
Niezależnie od tego, w jakim stadium spór powstały na tym tle zostanie rozstrzygnięty, przez cały czas mamy do czynienia z jedną sprawą dotyczącą opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Sprawa ta nie zmienia swego charakteru przez przeniesienie jej do załatwienia przez organ administracji publicznej. Postępowanie przed kolegium nie jest uruchamiane nowym wnioskiem w nowej sprawie. Inicjuje je wniosek, który jest specyficznym środkiem prawnym przysługującym wieczystemu użytkownikowi w przypadku wypowiedzenia mu niektórych warunków umowy, dokonanego w drodze cywilnoprawnej czynności właściwego organu działającego w imieniu właściciela gruntu.
Podsumowując tą część rozważań stwierdzić należy, iż sprawa aktualizacyjna zawisła w ten sposób przed kolegium nadal pozostaje w swej istocie materialnoprawną sprawą o świadczenie pieniężne o charakterze cywilnoprawnym, która jest objęta właściwością sądu powszechnego (por. uchwały SN z 8 lutego 1994 r., sygn. akt III CZP 188/93, OSNC z 1994 r., nr 9, poz. 169, z 25 czerwca 1997 r., sygn. akt III CZP 23/97, OSNC z 1997 r., nr 12, poz. 188, a także uchwałę NSA z 20 maja 1996 r., sygn. akt OPK 10/96, ONSA z 1997 r., nr 1, poz. 8, oraz wyroki NSA z 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 843/05, z 16 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 708/10, z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1457/10, te ostatnie dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie i piśmiennictwie jednolicie przyjmuje się, iż kolegium powierzono w określonym zakresie rozpoznawanie sporów o wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, a więc sporów majątkowych o charakterze cywilnym. Skoro kolegia rozstrzygają merytorycznie spór cywilnoprawny, to akt kończący takie postępowanie nie stanowi decyzji administracyjnej. Tak więc orzeczenie wydawane w powyższym zakresie przez kolegium i merytorycznie rozstrzygające w przedmiocie wysokości opłaty nie kwalifikuje się do uznania za decyzję administracyjną, na którą przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego, lecz stanowi odrębny rodzaj rozstrzygnięcia, co specjalnie podkreślił ustawodawca, używając nazwy "orzeczenie" (por. J.P. Tarno, A. Wrzesińska-Nowacka, Postępowanie w sprawach opłaty za użytkowanie wieczyste, Samorząd Terytorialny nr 7-8 z 1995 r., s. 109 i n.; Z. Kmieciak, Ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych z komentarzem oraz akty wykonawcze, Warszawa 1995, s. 57-58; A. Korzeniowska, Postepowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym, Kraków 2002, s. 244-245; zob. także m.in. uchwały NSA z 20 maja 1996 r., sygn. akt I OPK 10/96, z 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 12/13, ONSAiWSA z 2014 r., nr 2, poz. 20).
Cywilnoprawny spór w zakresie ukształtowania opłat rocznych za użytkowanie wieczyste sprawia, że postępowanie przed kolegium jest wyłącznie koniecznym elementem, otwierającym drogę do ewentualnego przeniesienia sporu przed sąd powszechny (por. wyroki NSA z 25 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1129/10, z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1570/10, CBOSA).
Postępowanie przed kolegium powoduje tylko czasową niedopuszczalność drogi sądowej w sprawie aktualizacji opłaty rocznej. Wartym odnotowania jest to, że w przypadku rozstrzygnięcia przez kolegium sprawy aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, to jest wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia, strony mogą kwestionować to orzeczenie przez złożenie sprzeciwu określonego w art. 80 ust. 1 u.g.n., który powoduje, że orzeczenie kolegium traci moc, a sprawa aktualizacji podlega rozstrzygnięciu przez sąd powszechny. Przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym nie jest zatem ocena wydanego przez kolegium orzeczenia, które utraciło moc obowiązującą, a sprawa aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
Sąd rozstrzyga spór samodzielnie, rozpoznając sprawę od początku, tak jakby nie było w niej wcześniejszego orzeczenia kolegium (por. uchwały NSA z 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 12/13, z 17 grudnia 2018 r., sygn. akt I OPS 2/18, ONSAiWSA z 2019 r., nr 2, poz. 15).
Zauważyć także trzeba, że w toku postępowania przed kolegium w sprawie aktualizacji opłaty rocznej, na skutek odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a., dochodzi do wydania rozstrzygnięć związanych z prowadzonym postępowaniem, które co do zasady nie podlegają kontroli sądów powszechnych, dla których zastrzeżono kognicję jedynie w kwestii cywilnej związanej ze sporem o wysokość opłaty za użytkowanie wieczyste.
Pojęcie "orzeczenia", od którego zgodnie z art. 80 ust. 1 u.g.n. możliwe jest wniesienie sprzeciwu, ogranicza się wobec tego do orzeczenia wydanego na podstawie art. 79 ust. 3 u.g.n. o oddaleniu wniosku użytkownika wieczystego lub ustaleniu nowej wysokości opłaty. Nie mieszczą się w nim inne rozstrzygnięcia wydawane przez kolegium w toku postępowania prowadzonego z odpowiednim zastosowaniem przepisów K.p.a. O tym, czy rozstrzygnięcia te podlegają kontroli sądu administracyjnego decyduje ich charakter prawny i przepisy P.p.s.a. (zob. wyroki NSA z 5 czerwca 2025 r, sygn. akt I OSK 1870/23, I OSK 1954/23, I OSK 1956/23, czy I OSK 2113/23, CBOSA).
W tym kontekście za objęte kognicją sądów administracyjnych uznać trzeba wszelkie rozstrzygnięcia kolegium blokujące drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd cywilny w następstwie rozpoznania sprzeciwu, w tym decyzje kolegium w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji rzeczonej opłaty.
W realiach rozpatrywanego przypadku Kolegium uznało, że doszło do bezprzedmiotowości postępowania, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a., albowiem z uwagi na darowiznę prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] na rzecz osób trzecich w dniu 16 grudnia 2024 r., a więc jeszcze przed rozpoczęciem obowiązywania aktualizacji zawartej w wypowiedzeniu Burmistrza [...], adresatem wypowiedzenia nie może być – zdaniem SKO – dotychczasowy użytkownik wieczysty, a adresatem wypowiedzenia powinni być nabywcy użytkowania wieczystego.
Z tak wyrażonym stanowiskiem SKO nie sposób się zgodzić przede wszystkim z dwóch zasadniczych przyczyn.
Po pierwsze, Kolegium nie podjęło nawet wystarczających czynności wyjaśniających, nie ustalając w dostatecznym stopniu, czy doszło do zmiany podmiotowej, a więc czy prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] przeszło na inny podmiot. Organ ten poprzestał jedynie na wykazaniu, iż doszło do zawarcia w formie aktu notarialnego z 16 grudnia 2024 r., rep. [...], umowy darowizny przedmiotowego prawa na rzecz osób trzecich, nie czyniąc już żadnych ustaleń odnośnie wpisu nowych użytkowników wieczystych do księgi wieczystej.
Tymczasem zgodnie z art. 27 u.g.n. sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej. Z treści tego przepisu wprost wynika, że do przeniesienia prawa użytkowania wieczystego wymagane jest nie tylko zawarcie umowy w formie aktu notarialnego, lecz także wpisanie nabywców z takiej umowy do księgi wieczystej.
Wpis w księdze wieczystej ma charakter konstytutywny, zarówno dla ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, jak i dla jego przeniesienia. Przed dokonaniem wpisu prawo użytkowania wieczystego nie istnieje, nawet pomimo zawarcia umowy w formie aktu notarialnego o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste (por. wyrok SN z 4 lutego 2005 r., sygn. akt I CK 512/04, dostępny w Bazie Orzeczeń SN na stronie: www.sn.pl). Wpis do księgi wieczystej ma przy tym moc wsteczną od daty złożenia wniosku o wpis (por. art. 29 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 341 ze zm., dalej: "u.k.w.h.").
Kolegium istotnie uchybiło w powyższym zakresie wymogom wynikającym z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Po drugie, w okolicznościach sprawy – niezależnie od dokonanych w księdze wieczystej wpisów – brak było podstaw do skorzystania z art. 105 § 1 K.p.a. i umorzenia postępowania.
SKO w ogóle nie rozważyło możliwości wstąpienia nowych użytkowników wieczystych do trwającego już postępowania. Kolegium zdaje się przy tym pomijać i to, że prawo użytkowania wieczystego jest prawem zbywalnym. W tym względzie zasadny okazał się podniesiony w skardze Gmina zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a.
W orzecznictwie stwierdza się, a pogląd ten w całości aprobuje Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zmiana użytkownika wieczystego w toku postępowania aktualizacyjnego stanowi następstwo prawne, które podlega ocenie według przepisów Kodeksu cywilnego, dotyczy bowiem praw i obowiązków cywilnoprawnych. Nabywca wstępuje w prawa zbywcy, także w zakresie terminów i uprawnień związanych z postępowaniem aktualizacyjnym. W tym przypadku postanowienia art. 29 u.k.w.h. nie rzutują na przebieg czynności związanych z ustaleniem nowej wysokości opłaty rocznej. Mają natomiast znaczenie, dla skutków tego postępowania, ponieważ wyznaczają moment, od którego nabywca stał się użytkownikiem wieczystym i zobowiązany jest do ponoszenia opłat rocznej (por. wyrok SN z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II CSK 167/14, Baza Orzeczeń SN).
W tym miejscu zwrócić należy uwagę na to, że w postępowaniu przez SKO nie znajduje zastosowania art. 30 § 4 K.p.a., przewidujący wstąpienie – w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania – na miejsce dotychczasowej strony jej następców prawnych. Do możliwości zastosowania tej regulacji nie odwołuje się bowiem art. 79 ust. 7 u.g.n. Kwestię sygnalizowano już w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Szczecinie z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1080/13, CBOSA).
W ocenie Sądu zasadnym jest jednak sięgnięcie w tym względzie pomocniczo po regulacje ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm., dalej: "K.p.c.").
Zważywszy z jednej strony na zbywalny charakter prawa użytkowania wieczystego (art. 237 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071), zaś z drugiej strony na charakter rozpoznawanej przez Kolegium sprawy i samego tego postępowania, zachodzi potrzeba zachowania minimum zasad proceduralnych właściwych tego rodzaju sprawom.
Należy wobec tego uznać, że dążąc do zawarcia ugody przez strony – po uprzednim ustaleniu aktualnej treści księgi wieczystej i zbadaniu zaistniałych zmian podmiotowych – Kolegium powinno zawiadomić o rozprawie nie tylko osobę, która wystąpiła z wnioskiem inicjującym postępowanie, to jest dotychczasowego użytkownika wieczystego, lecz także te osoby, które nabyły to użytkowanie wieczyste od wnioskodawcy. Nawet gdyby nie uznać tych ostatnich, przynajmniej na tym etapie, za strony tego postępowania podstawę do takiego działania Kolegium stanowi wprost art. 90 § 3 K.p.a., który przewiduje, że organ zawiadamia o rozprawie także inne osoby, jeżeli ich udział w rozprawie jest uzasadniony ze względu na jej przedmiot. W tym przypadku organ wzywa je do wzięcia udziału w rozprawie albo do złożenia przez rozprawą oświadczenia i dowodów dla jego poparcia.
Powyższe uznać należy za zasadne także w świetle art. 192 pkt 3 K.p.c. stanowiącego, iż z chwilą doręczenia pozwu zbycie w toku sprawy rzeczy lub praw, objętych sporem, nie ma wpływu na dalszy bieg sprawy; nabywca może jednak wejść na miejsce zbywcy za zezwoleniem strony przeciwnej.
Pomocnicze skorzystanie z tej ostatniej regulacji jest tym bardziej uzasadnione jeśli zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.g.n. w kolejnej fazie postępowania, a więc po złożeniu sprzeciwu, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości – zastępuje pozew. Kolegium powinno wobec tego odebrać oświadczenia od stron postępowania, jak i nowego użytkownika wieczystego (o ile jego prawo wpisane jest do księgi wieczystej), i dopiero na tej podstawie – z uwzględnieniem poczynionych ustaleń – decydować o roli poszczególnych tych podmiotów w postępowaniu.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż nie jest zadaniem sądu administracyjnego na obecnym etapie postępowania wypowiadanie się co do tego, względem którego z podmiotów miałoby być skierowane ewentualne orzeczenie z art. 79 ust. 3 u.g.n. – czy powinno być ono zaadresowane do dotychczasowego użytkownika wieczystego, czy do nowego użytkownika wieczystego. Sąd administracyjny nie może wiążąco wypowiadać się o ukształtowaniu stosunku cywilnoprawnego, skoro podmiotom uprawnionym w razie sporu przysługiwać będzie droga postępowania przed sądem powszechnym. W realiach tej sprawy jest to tym bardziej niedopuszczalne jeśli zważyć na wspomniane już powyżej, istotne braki w postępowaniu wyjaśniającym.
Nie powinno jednak budzić najmniejszych wątpliwości to, że przeniesienie użytkowania wieczystego nie może stanowić dla SKO argumentu przemawiającego za uchyleniem się przed wydaniem orzeczenia co do meritum sprawy. Uchylanie się przez Kolegium od wydania orzeczenia merytorycznie kończącego prowadzone przez ten organ postępowanie, uniemożliwia bowiem przekazanie sprawy na drogę sądową celem ostatecznego rozstrzygnięcia istniejącego w tym względzie sporu.
Decyzja o umorzeniu postępowania – jaka wydana została w kontrolowanej sprawie – jest orzeczeniem formalnym, nie rozstrzygającym merytorycznie tej sprawy. Jej wydanie zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania wniosku. Sprawa aktualizacji opłaty rocznej po jej wypowiedzeniu przez właściciela nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste i po wydaniu orzeczenia o umorzeniu postępowania przez kolegium nie może być już rozstrzygana przez którykolwiek z uprawnionych organów. Pozostająca w obiegu prawnym decyzja o umorzeniu postępowania, wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., stanowi przeszkodę do podjęcia czynności zmierzających do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy aktualizacji opłaty rocznej (por. wyrok NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 808/19, CBOSA).
Na tle dotychczasowych rozważań nieprawidłowe okazuje się także stanowisko Kolegium, jakoby wypowiedzenie z 15 grudnia 2023 r. skierowane do dotychczasowego użytkownika wieczystego miało być nieskuteczne ze względu na zaistniałą zmianę podmiotową. Kolegium w tym względzie wprost wskazuje na potrzebę skierowania nowego wypowiedzenia do aktualnego użytkownika wieczystego. Dość zauważyć, że bezspornie na moment dokonania wypowiedzenia przez Burmistrza [...] użytkownikiem wieczystym był jego adresat – V. B.. Skoro do zawarcia umowy darowizny doszło na długo po dacie tego wypowiedzenia, to brak podstaw do jego kwestionowania. Zdarzenie jakie miało miejsce po dacie wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej nie może powodować, że prawidłowe wypowiedzenie zacznie być kwalifikowane jako wadliwe (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 144/20). Stanowi to dodatkowy argument przemawiający za bezzasadnością skorzystania w sprawie przez Kolegium z art. 105 § 1 K.p.a., a co za tym idzie uznaniem naruszenia tego przepisu.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. postanowiono w pkt II. sentencji wyroku. Na koszty te składają się wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty pełnomocnika z wyboru w osobie adwokata w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 215 ze zm.).
Kolegium ponownie rozpoznając sprawę zobowiązane jest uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania.