Uzasadnienie
Starosta [...], decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla H. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe [...], obejmujące: budowę jednokondygnacyjnej hali magazynowo - produkcyjnej wraz z dwukondygnacyjnym budynkiem socjalno - administracyjnym z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, elektryczną, wentylacyjną i klimatyzacyjną - kategoria obiektu XVIII, wewnętrzną instalację gazową w budynku hali magazynowo - produkcyjnej oraz budynku socjalno – administracyjnym, budowę podczyszczalni ścieków przemysłowych z osadnikiem wtórnym - kategoria obiektu XXX, budowę zbiornika powierzchniowego jako odbiornik wód deszczowych z terenów utwardzonych oraz z powierzchni dachów - kategoria obiektu VIII, budowę infrastruktury towarzyszącej obejmująca m.in.: powierzchnię utwardzoną z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, stanowiskami dla rowerów oraz z drogą pożarową, urządzenie niskiej zieleni ozdobnej w formie trawników. Zamierzenie budowlane zostało przewidziane do realizacji na działkach o nr ewid.[...], [...], [...], [...] oraz [...] w m. S..
W uzasadnieniu wydanej decyzji, organ wskazał, że analizując projekt budowlany pod kątem wywiązania się inwestora z uwag narzuconych w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. stwierdzono, że ostatecznie projekt spełnił zasadę wyrażoną w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, jak również zasadę wyrażoną w art. 35 ust. 3 i art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Przedłożony projekt zakładu przetwórstwa owoców i warzyw przewidziany do realizacji na działkach o nr ewid.[...], [...], [...], [...] oraz [...] w m. S., spełnia wszystkie wymagania ustalone w uchwale nr XXX/158/13 Rady Gminy Siedlec z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości S.. Miejscowy plan zagospodarowania terenu przesądził o funkcji (teren zabudowy produkcyjno-usługowej) i granicznych wielkościach dotyczących planowanej inwestycji. Ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] udzielił inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego.
Projektowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 1 grudnia 2016 r. oraz decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2019 r. wydanymi przez Wójta Gminy S., a także z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. - która jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Inwestor okazał również decyzję nr [...] Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. zezwalającej na trwałe wyłączenie z produkcji gruntu leśnego przeznaczonego na cele nierolnicze i nieleśne.
Organ wskazał, że projekt budowlany został uzgodniony z [...] Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym oraz Rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Pozwoleniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych, jednocześnie określając warunek polegający na prowadzeniu dokumentacji przebiegu badań archeologicznych oraz opracowania wyników tych badań w sposób umożliwiający, jednoznaczną identyfikację i dokładną przestrzenną lokalizację wszystkich czynności oraz dokonanych odkryć. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego w projekcie budowlanym znajduje się opinia geotechniczna - dokumentacja badań podłoża gruntowego określająca warunki gruntowo-wodne w miejscu projektowanej inwestycji. Zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projektant określił, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji zamyka się w granicach działek na których został zaprojektowany.
Odległość projektowanych obiektów od granic działek sąsiednich jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. 2019 r. poz. 1065 ze zm.). Zostały również zachowane odległości od sieci gazowych przebiegających przez działki sąsiednie zgodnie rozporządzeniem Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie z dnia 26 kwietnia 2013 r. (Dz. U. 1994 nr 89 poz. 414).
Organ wyjaśnił również, że wniosek o zawieszenie postępowania nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 61 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 poz. 1302) "wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności". Nie wystąpiła zatem podstawa do zawieszenia postępowania przez organ pierwszej instancji.
Pismem z dnia [...] października 2019 r., Spółka z o.o. Sp. k. (dalej: skarżąca), wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie:
- 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 4 pkt 2 lit. b) oraz § 5 pkt 11 i 12 Uchwały nr XXX/158/13 Rady Gminy Siedlec z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości S. - działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], poprzez błędne uznanie, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy plan miejscowy pozostaje w sprzeczności z projektem budowlanym w następującym zakresie:
- a) plan miejscowy nie dopuszcza na przedmiotowym obszarze lokalizacji oczyszczalni (podczyszczalni) ścieków z osadnikiem przemysłowym, którą zaprojektowano dla realizacji inwestycji; nadto oczyszczalnia ta nie spełnia kryteriów "przydomowej oczyszczalni" i wobec tego jej lokalizacja powinna być przewidziana wprost w planie miejscowym,
- b) projekt budowlany nie przewiduje odprowadzania ścieków do sieci kanalizacji sanitarnej (ścieki będą odprowadzane do zakładowej instalacji zewnętrznej, która nie stanowi sieci kanalizacji sanitarnej), podczas gdy plan miejscowy wymaga odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych do sieci kanalizacji sanitarnej,
- c) projekt budowlany nie przewiduje odprowadzania wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej, podczas gdy plan miejscowy wymaga odprowadzania wód opadowych do kanalizacji deszczowej,
- 2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zastosowania i brak zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie rozpoznania skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dot. przedmiotowej inwestycji,
- 3) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak przedłużenia terminu na wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, co skutkowało pozbawieniem strony możliwości obrony swoich praw,
- 4) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co przełożyło się na niezastosowanie normy prawa materialnego (5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) i w konsekwencji brak poszanowania przy wydawaniu pozwolenia na budowę występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich,
- 5) art. 21 § 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art, 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez brak zastosowania należytej ochrony własności osób trzecich w związku z możliwym oddziaływaniem inwestycji objętej zaskarżoną decyzją,
- 6) art. 107 § 1-3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji dotkniętej uchybieniami w zakresie uzasadnienia prawnego jak i faktycznego polegającego na braku wskazania przyczyn, z powodu których organ nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym strony odwołującej) znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, a nadto przez brak uzasadnienia z jakich powodów uznano, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie powodowała pogorszenia warunków zdrowotnych, czy sanitarnych na obszarze nieruchomości sąsiednich.
Wojewoda, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wykonał obowiązek sprawdzenia wynikający z przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1-5 Prawa budowlanego. Wskazuje na to postanowienie z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] wzywające do usunięcia nieprawidłowości. Inwestor usunął wskazane nieprawidłowości jednak wezwanie do wskazania mocy cieplnej projektowanego kotła gazowego nie było do końca skuteczne, gdyż wprawdzie na stronie 85 i 94 proj. budowlanego podano wartość tej mocy (3,6 MW) jednak nie koresponduje ona z ograniczeniem mocy tego kotła, do 2,608 MW w ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach (akta I instancji k. 80-55). Wykonując zatem obowiązek sprawdzenia o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, w tym ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) organ zobowiązany był wezwać inwestora do usunięcia tej nieprawidłowości, która wynikła po uzupełnieniu brakujących danych w tej kwestii.
Próba usunięcia tej nieprawidłowości w postępowaniu odwoławczym, nie zakończyła się pozytywnie, gdyż na wezwanie Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] pełnomocnik inwestora stwierdził, że moc ta została podana omyłkowo i pomimo wezwania omyłki tej w projekcie budowlanym nie skorygowano. Nie jest również wystarczającym wyjaśnienie pełnomocnika inwestora, iż w projekcie budowlanym tom. 111 opisano typ kotła (kocioł gazowy LOSS USE-IE 400x10 bar, proj. bud. tom III rys. H-S-l, [...], [...], [...], [...]). Bez podania danych technicznych zaprojektowanego modelu kotła parowego Wojewoda nie może sprawdzić wymagań ustalonych w przywołanej wyżej decyzji SKO w [...]. Inwestor pomimo wezwania nieprawidłowości tej nie usunął.
Wojewoda nie stwierdził niezgodności z obowiązującymi ustaleniami zapisanym w m.p.z.p. w kwestii odprowadzenia ścieków przemysłowych do kanalizacji sanitarnej, po ich podczyszczeniu do wymaganych wartości wskaźników zanieczyszczeń do kanalizacji sanitarnej. Wymóg takiego podczyszczenia zapisany jest w warunkach technicznych odprowadzenia ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów (warunki techniczne odprowadzenia ścieków przemysłowych do kanalizacji sanitarnej dnia [...] września 2019 r. Spółka Aproj. bud. k. 32). Konieczność takiego podczyszczenia sformułowany jest również w decyzji pozwolenia wodno-prawnego przywołanej wyżej. Z tego powodu, zarzut, że ścieki nie są odprowadzane do kanalizacji sanitarnej i m.p.z.p. nie przewiduje na terenie zakładu produkcyjnego budowy zakładowej oczyszczalni ścieków jest chybiony. Nie stwierdza się niezgodności w kwestii odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z dachów i powierzchni utwardzonych do projektowanego zbiornika wód opadowych, pełniącego również funkcję zbiornika wody dla celów pożarowych. Takie rozwiązanie gwarantujące zagospodarowanie wody opadowej i roztopowej na terenie projektowanego zakładu wpisuje się w ustalenia zapisane w § 5 pkt 12 lit a i b.
Wojewoda nie stwierdził w sprawie wystąpienia przesłanki do zawieszenia postępowania z powodu wniesienia skargi do WSA w Poznaniu na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium
W ocenie Wojewody, uzupełniony materiał dowodowy wskazuje, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku na obszarach podlegających ochronie (dołączona do akt sprawy analiza przebiegu izofon 50 dB i 40 dB). Z tych powodów zarzut odwołującego o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) nie znajduje potwierdzenia w dowodach dołączonych do akt sprawy.
Organ odwoławczy wskazał jednak, że wyjaśnienia przez organ I instancji wymaga kwestia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w południowej części miejscowości S., zatw. Uchwalą Nr XI/52/2019 Rady Gminy Siedlec, opublik. w Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2019 r. poz. 6695. W uzupełniającym postępowaniu odwoławczym ustalono, że działka budowlana inwestora objęta jest tymi ustaleniami, których zarówno organ I instancji nie uwzględnił natomiast odwołujący w całości w odwołaniu pominął. Wynika z nich natomiast, że ustalenia te dopuszczają zagospodarowanie wód deszczowych na własnym terenie. Na obszarze na którym położona jest działka inwestora, m.p.z.p. dopuszcza natomiast lokalizację również przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 5 pkt 1 m.p.z.p. z 2019 r.). Zakazuje natomiast sytuowania zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych (§ 7 pkt 1 m.p.z.p.z 2019 r.) oraz zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w strefie kontrolowanej sieci gazowej wysokiego ciśnienia DN 300 na terenie U/P (§ 7 pkt 4 m.p.z.p. z 2019 r).
Wyjaśnienia przez organ I instancji wymaga kwestia ustaleń i ich ewentualnego wpływu na projektowany zakład przetwórstwa warzyw i owoców Uchwały Nr XXXV/199/2002 Rady Gminy Siedlec z dnia 27 marca 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu gazociągu wysokiego ciśnienia położonego w granicach administracyjnych gminy Siedlec w obrębach: Wielka Wieś, Kopanica, Jaromierz, Żodyń, Kiełpiny, Siedlce, Karna, Godziszewo, Chobienice, Grójec, Grójec Mały, Grójec Wielki., opublik., w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 60, poz. 1691 z dnia 8 maja 2002 r.
Wobec powyższego, Wojewoda stwierdził, że istniejące rozbieżności w zapisach projektu budowlanego i nieusunięte nieprawidłowości wymagają przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez organ I instancji. W pierwszej kolejności należy doprowadzić nazwę zamierzenia w decyzji o pozwoleniu na budowę z nazwą projektu budowlanego i nazwa przedsięwzięcia w ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany doprowadzić do zgodności z decyzją SKO o środowiskowych uwarunkowaniach w kwestii mocy kotła grzewczego (3,6 MW str. 85 i94 proj. bud., moc kotła określona w decyzji SKO 2608 kW). Doprowadzenie do zgodności zapisów w projekcie budowlanym w kwestii opisu sposobu odprowadzenia ścieków z projektowanego obiektu budowlanego, str. 84 i 142 projektu, budowlanego. Pozostawienie zapisu jak na stronie 142 proj. bud. (odprowadzenie ścieków i wód opadowych do rowu melioracyjnego) jest niespójne z zapisem na stronie 84 proj. budowlanego, który przewiduje odprowadzenie ścieków, po ich podczyszczeniu do gminnej kanalizacji sanitarnej, natomiast wód opadowych i roztopowych poprzez kanalizację deszczową do zbiornika na wody opadowe pełniącego również funkcję zbiornika wody dla celów pożarowych.
Zdaniem organu II instancji, powyższe ustalenia postępowaniu odwoławczego wskazują, że przy wydawaniu decyzji organ I instancji naruszył przepisy formalne postępowania w tym art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie zebrano w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego i dokonano oceny na podstawie niepełnego materiału dowodowego. W sprawie wymagane jest uzupełnienie materiału dowodowego w znacznym zakresie przekraczającym ramy postępowania odwoławczego. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności określoną w art. 15 k.p.a. przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowo-wyjaśniającego przy uwzględnieniu wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności i wykładni przepisów prawa.
Odnośnie zarzutów odwołania, Wojewoda wskazał, że ostateczne stanowisko może być zajęte po uzupełnieniu całokształtu dowodów przez organ I instancji. Nie mniej dotychczas zebrane dowody wskazują, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym. Na tym etapie postępowania o pozwolenie na budowę nie stwierdzono również przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na budowę, gdyż powyższe wskazuje, że projekt budowlany zakładu przetwórstwa warzyw i owoców może być doprowadzony do zgodności z przepisami Prawa budowlanego. Wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów formalnych postępowania i Prawa budowlanego, jak wyżej oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej ostateczne rozstrzygnięcia. W decyzji wskazano również jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrywaniu.
Skarżąca, pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw od decyzji organu II instancji, zarzucając jej naruszenie:
- 1) art. 138 § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu,
- 2) art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak zastosowania, pomimo że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ wyznaczony inwestorowi termin na uzupełnienie nieprawidłowości minął, a braki te nie zostały uzupełnione,
- 3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niezasadną odmowę zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. dot. środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji, pomimo że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w przeważającej części zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest kontrola sądowa decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która w procesie inwestycyjnym poprzedza decyzję o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda, pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., złożonym w odpowiedzi na sprzeciw, wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw podlega uwzględnieniu.
W pierwszej kolejności, wskazać należy, że zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie natomiast z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że ocena Sądu sprowadza się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., tj. istnienia przesłanek do jej wydania. Zgodnie zaś z art 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeśli więc organ nie wykazał przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, to sprzeciw powinien zostać uwzględniony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt: II OSK 435/19, LEX nr 2635472).
Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej wskazanej w art. 138 § 2 k.p.a. jest ograniczona przez to, że przedmiotowy przepis przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji "wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Konstrukcja prawna tego rodzaju decyzji opiera się zatem na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie: (1) postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania; (2) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu, w swoim rozstrzygnięciu, Wojewoda nie wykazał zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej. Z decyzji organu II instancji wynika bowiem przede wszystkim, że w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji nie wzięto pod uwagę zapisów nowego planu miejscowego, zawartego w Uchwale Nr XI/52/2019, zakazujących sytuowania na analizowanym terenie zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. Zdaniem Sądu, ocena czy planowana inwestycja stwarza takie zagrożenie, wymaga wyjaśnienia, jednakże organ II instancji nie wykazał by nie było możliwe uczynienie tego na etapie postępowania odwoławczego.
Zdaniem Sądu, także kwestia przebiegu gazociągu wysokiego ciśnienia i istniejący zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w strefie kontrolowanej sieci gazowej, możliwa jest do oceny w postępowaniu prowadzonym przed Wojewodą. Zwrócić bowiem należy uwagę, że organ I instancji wzywał już inwestora do wyjaśnienia powyższej kwestii, zaś inwestor, pismem z dnia [...] września 2019 r. przedłożył wyjaśnienia. Organ odwoławczy winien więc we własnym zakresie ocenić czy są one wyczerpujące i czy realizacja inwestycji jest w tym miejscu dopuszczalna.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie wyjaśnił również przyczyn, dla których uznał za konieczne dalsze uzupełnienie projektu w zakresie nazwy przedsięwzięcia, mocy kotła grzewczego czy kwestii sposobu odprowadzania ścieków. Wskazać bowiem należy, że zarówno organ I jak i II instancji ma możliwość korzystania z przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i wzywania inwestora do usunięcia nieprawidłowości. Organ odwoławczy nie wyjaśnił również by okoliczności, których wyjaśnienie scedował na organ I instancji miały taki charakter, który wykluczałby ich uzupełnienie na etapie postępowania odwoławczego.
Zdaniem organu II instancji, przy wydawaniu decyzji, organ I instancji naruszył przepisy formalne postępowania w tym art. 7 k.p.a. (zasadę prawy materialnej), art. 9 k.p.a. (zasadę informowania), art. 77 § 1 k.p.a. (nakazujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego) i art. 80 k.p.a. (zasadę swobodnej oceny dowodów). W ocenie Sądu, powyższe wnioski organu odwoławczego są nietrafne. Ewentualne dostrzeżone niezgodności projektu z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, czy pominięcie przy ocenie inwestycji z przepisów prawa miejscowego nie stanowi bowiem o tym, że organ I instancji nie rozpatrzył całego materiału dowodowego bądź dopuścił się innych uchybień proceduralnych. Kwestie, na które zwrócił uwagę organ II instancji, mają bowiem charakter uchybień materialnych i powinny podlegać rozstrzygnięciu i zbadaniu na etapie postępowania przed instancją odwoławczą.
W ocenie Sądu, nie jest jednak trafne stanowisko skarżącej, że każdorazowo, gdy wezwanie do usunięcia nieprawidłowości, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego pozostaje nieskuteczne, obowiązkiem organu jest zastosowanie art. 35 ust. 3 in fine Prawa budowlanego tj. odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwalnia na budowę. Należy bowiem wyjaśnić, że postanowienie, o którym mowa w art. 35 ust. 3 p.b. ma pozwolić inwestorowi na usunięcie nieprawidłowości w celu uzyskania wnioskowanej przez niego decyzji. Termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. powinien zostać określony w sposób, który umożliwi zobowiązanemu inwestorowi rzeczywistą realizację nałożonego na niego obowiązku. Wyznaczony przez organ termin nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna.
Termin ten może być na wniosek strony przedłużany. Z uwagi na fakt, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest rozstrzygnięciem zaskarżalnym, organ administracji powinien przed podjęciem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zweryfikować poprawność nałożonych tym postanowieniem obowiązków, aby móc ocenić nie tylko fakt wykonania bądź niewykonania obowiązków, lecz również to, czy adresat tych obowiązków miał realną możliwość ich wykonania. Postanowienie to ma bowiem umożliwiać inwestorowi usunięcie nieprawidłowości w celu uzyskania wnioskowanej przez niego decyzji i nie może być traktowane przez organ administracji jako instrument wykorzystywany przeciwko inwestorowi (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt: IV SA/Po 1185/17, LEX nr 2463077).
Wobec powyższego, dokonana przez organ II instancji ocena, że "wezwanie nie było do końca skuteczne" nie implikuje bezwzględnej konieczności wydania merytorycznej decyzji negatywnej. Wobec czego, powyższa okoliczność, w postępowaniu wywołanym wniesieniem sprzeciwu nie może spowodować uchylenia decyzji kasatoryjnej organu II instancji. Ocena bowiem znaczenia i istotności uchybień czy omyłek istniejących w złożonym projekcie budowlanym w kontekście możliwości wydania w związku z tym decyzji odmownej wykracza poza ramy postępowania wywołanego wniesieniem sprzeciwu.
Nie mogą również zostać uwzględnione argumenty skarżącej, która domagała się zawieszenia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. dot. środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji. Wyjaśnić bowiem należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, prawomocnym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt: II SA/Po 924/19, oddalił skargę wywiedzioną od tej decyzji. Zarzuty skarżącej uznać więc należy za nieaktualne i pozostające bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie kasatoryjne organu odwoławczego było nieprawidłowe. Organ naruszył art. 138 § 2 k.p.a., gdyż nie podjął we własnym zakresie działań celem wyeliminowania dostrzeżonych uchybień lub wątpliwości. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.