Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 31 maja 2016 r. skarżący W. G. wystąpił o przyznanie dodatku mieszkaniowego na zajmowany lokal mieszkalny przy [...] w J. – Mieszkowo. Skarżący podał, że powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 74,5m2, w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 61,20m2, łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosła [...] zł., jak również, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jak również, że okresie od marca do maja 2016 r. nie uzyskał żadnych dochodów.
Burmistrz J. decyzją z [...] 2016 r., nr [...] (nr sprawy [...]), działając na podstawie art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 966 tekst jednolity ze zm.) oraz § 1 i 2 ust. 1 pkt 1-5, ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 156 poz. 1817 ze zm.), odmówił W. G. przyznania wnioskowanego dodatku mieszkaniowego.
Uzasadniając rozstrzygniecie organ wyjaśnił, iż do obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto następujące dane:
- 1. Liczba osób w gospodarstwie domowym: 1
- 2. Powierzchnia użytkowa lokalu: 74,50 m2 w tym powierzchnia pokoi i kuchni: 61,20 m2 w tym (gdy najem lub podnajem części lokalu) powierzchnia zajmowana przez wnioskodawcę: 74,50 m2
- 3. Powierzchnia normatywna dla 1 osoby wynosi (art.
- 5. ust. 1): 35 m2
Powierzchnia pokoi i kuchni przekracza 60% pow. lokalu.
Dopuszcza się przekroczenie powierzchni lokalu o 30% tj. 45,5 m2.
Organ wyjaśnił, iż zajmowana przez wnioskodawcę powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 74,50 m2 i o więcej niż 30% przekracza normatywną powierzchnię przypadającą na 1 członka gospodarstwa domowego, tj. 45,50 m2 (norma wynosi 35,00 m2). Z kolei powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 82,15% powierzchni użytkowej lokalu czyli przekracza 60%. W tych warunkach, stosownie do art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ww. ustawy dodatek nie przysługuje.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. G. podnosząc, iż dodatek ten jest mu niezbędny, aby zaspokoić roszczenia spółdzielni mieszkaniowej związane z zajmowanym lokalem. W jego ocenie wnioskowany dodatek jest mu należny.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 966 tekst jednolity ze zm.). Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, która decyduje o wysokości dodatku mieszkaniowego, dla jednej osoby nie może przekraczać 35 m2. Od tego parametru ("normatywna powierzchnia lokalu") pośrednio zależy także samo uprawnienie do dodatku mieszkaniowego.
Natomiast w myśl art. 5 ust. 5 lej ustawy - dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30%. a więc w przypadku osoby zamieszkującej samodzielnie będzie to maksymalnie 45,50 m2 Możliwe jest także uzyskanie dodatku na lokal, którego powierzchnia przekracza "powierzchnię normatywną" o maksymalnie 50%. ale tylko w przypadku jeżeli udział pokoi i kuchni w po wierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy Kolegium zauważyło, iż W. G. zamieszkuje samotnie w lokalu mieszkalnym o powierzchni 74,50 m2, a wiec przekraczającej zarówno 30 % jak i 50 % ustawowej powierzchni normatywnej. Ponadto powierzchnia kuchni i pokoi wynosi 82,15 % powierzchni użytkowej lokalu, przekracza więc 60 % ustawowego maksimum.
Uzupełniająco organ odwoławczy wyjaśnił, iż ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powiększonej o wskazany procent. Kryteria przewidziane w powołanej ustawie nie pozwalają zatem organom orzekającym na uznaniowość.
Skargę na powyższą decyzję wniósł W. G. domagając się jej uchylenia i przyznanie mu wnioskowanego, niezbędnego dodatku mieszkaniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z powyższym wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji może nastąpić tylko w razie stwierdzenia, że przy jego wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeks postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie, tj. wynikającym z przepisów powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza J., zawiera ustawa z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.). Przepisy tej ustawy ściśle określają przesłanki udzielania pomocy finansowej w postaci dodatków mieszkaniowych i nie pozwalają organom administracji na wydawanie decyzji uznaniowych w tym zakresie.
Prawo do dodatku mieszkaniowego uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych w przepisach wymogów, a mianowicie, jak zasadnie wskazał organ, wnioskodawca musi:
- - posiadać tytuł prawny do zajmowanego lokalu (art. 2),
- - musi ponosić wydatki związane z jego zajmowaniem (art. 6),
- - osiągać niskie dochody (art. 3),
- - zajmowane mieszkanie musi spełniać kryteria metrażowe (art. 5).
Brak spełnienia jednego z tych wymogów bez dokonywania obliczeń stanowi podstawę do odmowy przyznania prawa do dodatku.
Zgodnie z art. 5 ust. 5 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:
- 1) 30% albo
- 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
Ponieważ skarżący zamieszkuje samotnie w lokalu mieszkalnym, na który wnosi o przyznanie dodatku mieszkaniowego, to stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, aby otrzymać wnioskowane świadczenie, w jego wypadku normatywna powierzchnia nie może wynosić więcej niż 30% powierzchni użytkowej tego lokalu, względnie 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%.
Z akt sprawy wynika, iż powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącego wynosi 74,50 m2., natomiast powierzchni pokoi i kuchni wynosi 61,20 m2. Zatem powierzchnia użytkowa tego lokalu przekracza normatywną powierzchnię, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, niemal o 113 %, natomiast powierzchnia kuchni i pokoi wynosi 82,15 % powierzchni użytkowej lokalu, a więc przekracza 60%.
W tej sytuacji słusznie organy obu instancji stwierdził, iż świetle art. 5 ust. 5 powołanej ustawy wnioskodawcy nie przysługuje wnioskowany dodatek.
Sąd miał również na względzie, iż zgodnie a art. 5 ust. 3 ustawy o dodatku mieszkaniowy, normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący legitymował się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności, chociaż w oświadczeniu z 30 maja 2016 r. wskazuje na stan chorobowy i leczenie po wypadku w pracy sprzed lat, niemniej nawet, gdyby takowe orzeczenie posiadał, to i tak powierzchnia użytkowa zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego przekraczałaby o ponad 30 % powierzchnię normatywną, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, powiększoną o wielkość wskazaną w ust. 3 (35 m2 + 15 m2 = 50 m2 + 30 % = 65 m2).
Jeszcze raz podkreślić należy, iż warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest m.in. spełnienie przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, a ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powiększonej o wskazany procent. Kryteria przewidziane w powołanej ustawie nie pozwalają organom orzekającym na uznaniowość (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 1449/13 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując, decyzje administracyjne organów obu instancji, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy, które w sposób należyty organy uzasadniły.
W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.
Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż osoby znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej mogą ubiegać się o świadczenia z zakresu pomocy społecznej uregulowane w ustawie z 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej, takich jak zasiłek celowy przeznaczony na zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych, w tym potrzeb mieszkaniowych.