Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), odmówił przeniesienia na rzecz B. N. z siedzibą w W. ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowej (DN150mm i DN300mm) i kanalizacji sanitarnej (DN300mm i DN250mm) w związku z realizacją zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w P. (dz. nr [...] - po podziale dz. nr [...]; [...] - po podziale dz. nr [...]; [...]
- - podziale dz. nr [...]; [...] - po podziale dz. nr [...], ark. [...], obr. Piątkowo; dz. nr [...] i [...] - po podziale [...]; dz. nr [...] - po podziale [...]; dz. nr [...] - po podziale [...]; dz. nr [...] - po podziale [...]; dz. nr [...], ark. [...], obr. [...]) – wydanej dla "[...]" z siedzibą w P..
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] marca 2018 r. wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o przeniesienie ww. decyzji o pozwolenie na budowę na jego rzecz. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. wnioskodawca ograniczył wniosek w ten sposób, że wniósł o przeniesienie ww. decyzji jedynie w części dotyczącej działek [...] i [...], ark. [...], obręb P.. W załączeniu przedłożył kopię pierwszej i ósmej strony dziennika budowy.
Organ administracyjny wskazał, że decyzja nr [...] z dnia [...]stycznia 2014r. obejmuje budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej na działkach nr.: [...], [...], [...], [...], ark. [...]; dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], obr. [...]. Przedmiotowe obiekty liniowe stanowią całość (zarówno sieć wodociągowa, jak i sieć kanalizacji sanitarnej) i mogą funkcjonować, zapewniając wszystkie wymagane prawem wymogi jedynie jako zaprojektowane (w zatwierdzonym ww. decyzją projekcie budowlanym) w całości. Nie jest zatem możliwe ich wyodrębnienie i samodzielne funkcjonowanie odcinków poszczególnych sieci zgodnie z przeznaczeniem tylko na działkach o numerach ewid. [...] i [...], ark. [...], obr. [...]. Według organu, brak jest również oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych wnioskiem.
W odwołaniu od powyższej decyzji B. N. zarzucił decyzji organu I instancji:
- a) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 7a, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez nieustalenie możliwości podziału inwestycji na etapy, mogące samodzielnie funkcjonować;
- b) naruszenie art. 40 ust. 1 w związku z art. 33 ustawy Prawo budowlane, przez błędną wykładnię i uznanie, że przeniesienie decyzji z dnia 16 stycznia 2014 r. w części jest niemożliwe.
Skarżący wskazał, że sieć wodno-kanalizacyjna, której budowa była przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], została już częściowo zrealizowana. Obecnie funkcjonujący układ znajduje się na działkach [...], oraz częściowo na [...] i [...]. Kanalizacja i sieć wodociągowa objęta decyzją została zaprojektowana w taki sposób, który zapewnia jej funkcjonowanie na wydzielonych odcinkach, pod warunkiem, że są one wpięte w miejską sieć wodociągową lub kanalizacyjną. Realizacja sieci następuje w zależności od konieczności podłączenia kolejnych inwestycji na odcinkach określonych numerem poszczególnych studni lub zasuw wodnych. Według skarzącego, możliwe jest zatem etapowanie, a także pozostawienie części zadania jako niezrealizowanego oraz częściowy odbiór inwestycji bez szkody dla całego systemu. Zdaniem skarżącego, wskazana inwestycja liniowa może działać na pewnych odcinkach, pod warunkiem, że są one wpięte w miejską sieć. W taki sposób funkcjonuje ona obecnie, gdyż zrealizowano i odebrano jedynie część zadania - odcinki sieci na działkach [...], oraz częściowo na [...] i [...].
Skarżący wskazał, że w projekcie budowlanym sieć została podzielona na odcinki zamykające się studniami kanalizacyjnymi. Etapowanie ma polegać na wykonaniu kolejnych odcinków zamykających się właśnie tymi studzienkami. Sieć wodna może zostać zetapowana w podobny sposób - poprzez zamknięcie kolejnego odcinka zasuwą. Kolejne odcinki sieci zostały ponumerowane na planie zagospodarowania terenu, np. S1, S2. Wobec powyższego skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że nie istnieje możliwość przeniesienia części decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda decyzją z dnia 19 lipca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż nie jest możliwe wyodrębnienie i samodzielne, niezależne funkcjonowanie poszczególnych odcinków ww. sieci zgodnie z ich przeznaczeniem tylko na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. N. z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzuciła jej:
- 1. naruszenie przepisu prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 7, 7a, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i pominięcie faktu, że przenoszenie decyzji o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowo-kanalizacyjnej jest możliwe;
- 2. naruszenie przepisu prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pr. b."), poprzez zaniechanie prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji;
- 3. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. 40 ust. 1 Pr. b. w związku z art. 33 Pr. b. poprzez błędną wykładnię, poprzez uznanie, że przeniesienie decyzji z dnia 16 stycznia 2014 roku w części jest niemożliwe;
- 4. naruszenie przepisu prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a k.p.a. poprzez niewydanie decyzji na korzyść strony w sytuacji wystąpienia wątpliwości interpretacyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał na bezzasadność zawartych w niej zarzutów i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanym przypadku doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z wydaniem wobec B. N. z siedzibą w W. decyzji o odmowie przeniesienia na jego rzecz decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowej (DN150mm i DN300mm) i kanalizacji sanitarnej (DN300mm i DN250mm), wydanej wobec"[...]" z siedzibą w P. - w zakresie wskazanym przez skarżącego w piśmie z dnia 16 kwietnia 2018 r. Uzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W myśl zasady prawy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego stanowi błąd proceduralny przekładający się na materialnoprawne rozstrzygnięcie, będący podstawą do wzruszenia decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).
Ma to związek z zasadą przekonywania stron postępowania, wyrażoną w art. 11 k.p.a., w myśl której organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.
Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie powinny odpowiadać hipotezie właściwej normy prawa materialnego. Stosownie do art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę lub o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się dopuszczalność częściowego przeniesienia pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2006r., sygn. II OSK 404/05, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu także w części zamierzenia inwestycyjnego, jeśli spełnione zostały przesłanki zawarte w przywołanym przepisie, a wśród nich jeśli podmiot przejmujący przyjmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę odnoszące się do wyodrębnionej części zamierzenia inwestycyjnego.
W rozpoznawanym przypadku organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego odmówił wnioskodawcy przeniesienia pozwolenia na budowę wskazanego obiektu budowlanego w części. Samo stwierdzenie, iż organ odwoławczy "podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż nie jest możliwe wyodrębnienie i samodzielne, niezależne funkcjonowanie poszczególnych odcinków ww. sieci zgodnie z ich przeznaczeniem tylko na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] – nie spełnia wspomnianych rygorów z art. 107 § 3 k.p.a. Równocześnie ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wynika, by organ przeprowadził jakiekolwiek ustalenia faktyczne, które mogłyby stanowić podstawę zastosowania art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie zlecił też przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organowi I instancji, zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a.
Właściwe ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie powinny doprowadzić do weryfikacji zarzutów, jakie postawił skarżący w treści odwołania.
Organy stwierdziły, że zaprojektowana inwestycja nie pozwala na jej częściową realizację, etapami. Tymczasem strona dowodzi, że zgodnie z projektem jest możliwe i dopuszczalne wykonanie sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej etapami – pod warunkiem, że są one wpięte w miejską sieć wodociągową i kanalizacyjną. Organy powinny były zbadać, czy wniosek o częściowe przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczył takiego odcinka realizacji inwestycji (działki [...] i [...]), który umożliwia podłączenie budowli do istniejącej sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej.
Skarżący podkreślił, że zrealizowano już i odebrano część inwestycji – odcinki sieci na działkach [...] oraz częściowo na [...] i [...]. Co więcej, z akt sprawy wynika, że przedmiotowy odcinek budowli zostanie zakończony na granicy z drogą publiczną (zob. choćby karta 36 akt I instancji). Okoliczności powyższe powinny zostać zbadane przez organy administracyjne.
Do powyższych argumentów organ odwoławczy nie odniósł się w najmniejszym stopniu, co w realiach badanego przypadku również świadczyło o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy przeprowadzi prawidłowe postępowanie wyjaśniające, w zgodzie z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Rezultat tych ustaleń powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonej od organu odwoławczego kwoty składa się wpis w kwocie [...]zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w wysokości [...] zł oraz opłata od pełnomocnictwa – [...] zł.