Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej w skrócie: PINB), decyzją z [...] lutego 2019 r. o nr [...] nakazał inwestorowi - K. K. rozbiórkę budynku gospodarczego na nieruchomości w R. [...], gm. W., działka nr ewid.[...] i [...].
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w dniu [...] sierpnia 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku gospodarczego wybudowanego przez ewid. [...]. Pismem z dnia [...] września 2015 r. poinformował, że przedmiotowy budynek został wybudowany na działkach nr ewid.[...] i [...] w R. w zbliżeniu do granicy z działką nr ewid. [...]. Wyjaśniono, ze podczas kontroli przeprowadzonej w tym zakresie w dniu [...] lipca 2015 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. ustalili, że inwestor - K. K. na działce nr ewid.[...], której jest właścicielem, i działce nr ewid.[...], którą najmuje od Nadleśnictwa W. z siedzibą w N. [...], gm. W., w 2013 r. wybudował budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy [...] m2. Konstrukcji ścian złożona jest z prefabrykowanych elementów betonowych płotu, konstrukcja dachu jest jednospadowa drewniana pokryta blachą trapezową lakierowaną z rynną i rurą spustową PCV.
Wewnątrz znajduje się utwardzenie z betonu i płytek terakota. Okno w ścianie szczytowej drewniane i brama metalowa. Obiekt oddalony jest od budynku mieszkalnego w odległości 3,54 m i z drugiego końca ściany 2,92 m. Ściana szczytowa z bramą i oknem oddalona jest od ogrodzenia od strony drogi gruntowej w odległości 3,35 m i 3,80 m. Inwestor nie przedstawił kontrolującym żadnych dokumentów potwierdzających legalność wybudowanego budynku.
Dalej wskazano, iż inwestor w dniu [...] listopada 2016 r. złożył ekspertyzę techniczną, z której wynika, iż konstrukcja dachowa i pozostałe elementy konstrukcji budynku bez przenoszą normowe obciążenia (śnieg II-giej strefy i obciążenie własne), a wykonanie poszczególnych elementów nie budzi zastrzeżeń autora opracowania, mgr inż. W. B..
Organ wyjaśnił, iż kwalifikując przedmiotowy obiekt jako tymczasowy obiekt budowlany Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. wstrzymał inwestorowi K. K. prowadzenie robót budowlanych przy budowie obiektu gospodarczego na nieruchomości w R. [...], gm. W., działka nr ewid.[...] i [...]; nałożył na wymienionego inwestora obowiązek dostarczenia wymienianych w tym postanowieniu w dokumentów w terminie 3 miesięcy. Wobec niewywiązania się K. K. z nałożonych obowiązków Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r. nakazał inwestorowi - K. K. rozbiórkę obiektu gospodarczego na nieruchomości w R. [...], gm. W., działki nr ewid.[...] i [...]
Dalej wskazano, iż po odwołaniu K. K. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] z dnia [...] listopada 2017 r. uchylił w. decyzję PINB z [...] września 2017 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W swej decyzji organ odwoławczy wskazał też, by przedmiotowy obiekt traktować jako budynek.
PINB wyjaśnił, iż pismem [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wydział Budownictwa, Rolnictwa i Środowiska Starostwa Powiatowego w S. poinformował, że w latach 2010-2013 pan K. K. nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę ani nie dokonał zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego na działkach nr ewid.[...] i [...] w R..
W ocenie organu przedmiotowy budynek gospodarczy nie wymagał pozowlania na budowę, lecz jego realizacja winna być poprzedzana stosownym zgłoszeniem właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. – art. 29 ust. 1pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
dlatego też Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2018 r. nałożył na K. K. obowiązek dostarczenia dokumentów w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia: a) rysunków budynku gospodarczego; b) projektu zagospodarowania działki; c) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w formie określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1146); d) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego obiektu. W wyznaczonym terminie pan K. K. wywiązał się z nałożonego obowiązku., dlatego też - w myśl art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego - zastosowanie będzie miał art. 49b ust. 1, zgodnie z którym orzeka się rozbiórkę przedmiotowego obiektu wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. K. zarzucił:
- 1) naruszenie art. 49 b ust. 1 w związku z art. 49 b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.
- - Prawo budowlane poprzez bezzasadne przyjęcie, że zachodzą przesłanki uzasadniające jego zastosowanie w sytuacji gdy poczynione w tym zakresie ustalenia stanu faktycznego jednoznacznie wskazują, że nie ma podstaw prawnych do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego,
- 2) naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.
Skarżący podniósł, iż wielokrotnie podkreślał budynek został zmodernizowany przy okazji rozbiórki innego budynku, a organ, który poprzednio uchylił decyzję stwierdził, iż obecne położenie budynku gospodarczego będącego przedmiotem niniejszego postępowania pokrywa się z ówczesna lokalizacja tego zburzonego, a odwołujący wykorzystał fragment wyburzonego obiektu. Organ I instancji nie ustalił ponownie stanu faktycznego sprawy i nie ustalił, czy w niniejszej sprawie doszło do samowoli budowlanej. Całkowitą kwalifikację oparł, jedynie na fakcie, że odwołujący nie przedstawił dokumentów świadczących o legalnym pobudowaniu. PINB pominął, iż była to kontynuacja już istniejącego obiektu.
Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: WWINB) decyzją z [...] sierpnia 2019 r. o nr [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania K. K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że w 2013 r. K. K. był inwestorem budowy (art. 3 pkt 6 prawa budowlanego) budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy wynoszącej [...] m2, wykonanego z prefabrykowanych elementów betonowych ogrodzeniowych oraz z dachem jednospadowym pokrytym blachą falistą. Organ odwoławczy podzielił ustalenia PINBu, iż przedmiotowy obiekt stanowi budynek gospodarczy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, iż jest on wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ściany wykonane ze słupów ogrodzeniowych i betonowych płyt ogrodzeniowych), posiada fundamenty, gdyż wkopane w grunt słupy betonowe zostały ustawione na warstwie podbetonu (grubości 12 cm), a ów podbeton przenosi obciążenia przekazywane przez słupy na podłoże gruntowe, wobec czego pełni on tutaj rolę częściowego fundamentu oraz posiada też dach o konstrukcji drewnianej przekryty blachą trapezową T20.
Częściowy fundament budynku powoduje, iż obiekt ten jest również trwale związany z gruntem. WWIBN uznał, biorąc pod uwagę wyposażenie wnętrza tego budynku przedstawione chociażby w dokumentacji fotograficznej zawartej w ekspertyzie technicznej z [...] października 2016 r., iż obiekt ten pełni funkcję budynku gospodarczego.
WWINB stwierdził, że skoro przedmiotowy wolno stojący budynek gospodarczy ma powierzchnię zabudowy mniejszą niż 35 m2, i jest jedynym obiektem tego typu istniejącym na działce nr [...] (o powierzchni [...] m2), czyli działce, na której posadowiony jest on niemal w całości (działka nr [...] ma powierzchnię [...] m2), to jego budowa - zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowalnego - wymagała jedynie dokonania przez inwestora zgłoszenia.
W efekcie braku wymaganego zgłoszenia obowiązkiem organów nadzoru budowlanego obydwu instancji było przeprowadzenie postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy art. 49b prawa budowlanego. WWINB uznał również, iż organ I instancji prawidłowo ustalił adresata obowiązków nakładanych w postępowaniu legalizacyjnym. Dalej uznano, iż obowiązkiem PINBu (wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) było wydanie w celu "zalegalizowania" budynku gospodarczego postanowienia o jakim mowa w art. 49b ust. 2 prawa budowlanego (postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] października 2018 r., sygn. [...]). Ustawowym skutkiem niewykonania obowiązków określonych w tym postanowieniu jest - zgodnie z art. 49b ust. 3 prawa budowlanego - konieczność zastosowania art. 49b ust. 1 tej ustawy i orzeczenia rozbiórki. Wobec niewykonania przez K. K. nakazów określonych w przywołanym postanowieniu koniecznym było nakazanie rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego (art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 prawa budowlanego).
Odnosząc się do zarzutów odwołania odnoszących się do rzekomego dokonaniu "remontu" bądź "modernizacji" budynku gospodarczego, wskazno, że w ostatecznej decyzji kasacyjnej z dnia [...] listopada 2017 r. (sygn. [...]) Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił już, że "(...) z mapy ewidencyjnej znajdującej się w aktach sprawy (karta nr [...]) wynika, że w istocie na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] znajdował się budynek gospodarczy (rozebrany następnie przez nadleśnictwo), a położenie budynku gospodarczego będącego przedmiotem niniejszego postępowania, w niewielkim fragmencie, pokrywa się obecnie z ówczesną lokalizacją tego zburzonego (budynek przekracza bowiem granicę działki nr [...]).
Nie można się jednak zgodzić, by budynek powstał w wyniku jedynie «modernizacji» starego, zburzonego już obiektu. Obiekt składa się bowiem ze słupów i płyt betonowych ogrodzeniowych, a zburzony budynek był ceglany. Nawet natomiast jeśli inwestor wykorzystał fragment wyburzonego obiektu to w efekcie powstał całkowicie nowy obiekt".
Skargę na powyższą decyzję w wyniósł K. K.. Podtrzymał swoje twierdzenia, iż w sprawie organy nie dokonały pełnych ustaleń faktycznych. Wyjaśnił, iż budynek gospodarczy został zmodernizowany, a nie wybudowany na nowo, organ w tym zakresie dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...]. Do modernizacji doszło w istocie dlatego, iż nadleśnictwo uniemożliwiło korzystanie z budynków, w stosunku do których dokonało częściowej rozbiórki. Położenie spornego budynku w całkiem sporym (a nie jak wskazał organ niewielkim) zakresie pokrywa się z lokalizacją budynku nadleśnictwa. Wobec powyższego skarżący nie zgadza się z twierdzeniem, iż w efekcie powstał całkowicie nowy obiekt.
Skarżący zarzucił, że nie został powiadomiony w postępowaniu odwoławczym o zebraniu materiału dowodowego ani nie został przesłuchany w charakterze strony. Tymczasem chciał mieć możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i przedstawić fotografie, które teraz zmuszony jest załączyć do skargi. Ponadto naruszono art. 107 k.p.a bowiem organ ograniczył podstawę prawną decyzji jedynie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co jest niezgodne z obowiązującym w literaturze stanowiskiem. Ponadto organ Instancji naruszył art. 133 K.p.a. przekazując odwołanie skarżącego z trzymiesięcznym opóźnieniem.
Odpowiadając na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazanych.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.).
Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.b.". Działając na podstawie przepisów ww. aktu prawnego organy nadzoru budowlanego obu instancji stwierdziły, iż skarżący K. K. wybudował na nieruchomości w R. [...], gm. W., działka nr ewid.[...] i [...] budynek gospodarczy bez uprzedniego dokonania zgłoszenia planowanych robót budowlanych do właściwego organu architektoniczno budowlanego, co skutkowało koniecznością uruchomieniem procedury legalizacyjnej uregulowanej w art. 49b P.b.
Sąd podziela poczynione przez organy obu instancji ustalenia stanu faktycznego co do charakteru przedmiotowego obiektu budowlanego jak i dokonaną kwalifikację przedmiotowych robót.
Z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli w dniu [...] lipca 2015 r. oraz z ekspertyzy technicznej sporządzonej w dniu [...] października 2016 r. wraz z aneksem z dnia [...] marca 2017r. wynika, iż przedmiotowo obiekt stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Posiada on cechy wymienione w tym przepisie – jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (płyt betonowych) o oraz posiada fundamenty (słupy nośne osadzone są na warstwie podbetonu o grubości 12 cm, a ów podbeton przekazuje obciążenie na podłoże gruntowe, a więc pełni role fundamentu) i dach. Powyższe ustalenia organów nie budzą również zastrzeżeń skarżącego.
Skarżący kwestionuje natomiast twierdzenia organów nadzoru, iż dokonał budowy przedmiotowego budynku. Podnosi, iż budynek ten postał w skutek modernizacji pozostałej po rozbiórce przez Nadleśnictwo W. części budynku gospodarczego istniejącego w tym miejscu. Analiza materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym zdjęć nadesłanych przez K. K. do PINB w S. w dniu [...] listopada 2018r., wskazuje, iż przedmowy budynek gospodarczy wykonany z prefabrykowanych elementów betonowych płotu o jednospadowej, drewnianej konstrukcji dachu pokrytej blachą trapezową zrealizowany został w rzeczywistości przed wyburzeniem budynku gospodarczego ceglanego, zlokalizowanego na działce [...] Ze zdjęcia przesłanego do organu I instancji w dniu [...] listopada 2018 r. wynika, iż budynki te przez pewien okres istniały obok siebie. Fotografia ta ukazuje nieistniejący już ceglany budynek gospodarczy, jak też fragment frontu budynku objętego przedmiotowym postępowaniem.
Niewątpliwie ustalona w oparciu o materiały ewidencyjne lokalizacja obu tych budynków, jak też ich parametry (powierzchnia, szerokości, długość i wysokość) oraz technologia wykonania, nie pozwala na danie wiary twierdzeniom skarżącego, iż aktualnie istniejący budynek gospodarczy stanowi pozostałość wcześniej wybudowanego, a następnie wyburzonego ceglanego budynku gospodarczego. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż organy prawidłowo ustaliły, iż przedmiotowy budynek gospodarczy wykonany został od podstaw, niezależnie od istniejącego wcześniej w sąsiedztwie ceglanego budynku gospodarczego.
Zauważyć też należy, iż skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać "modernizacja" pozostałej po wyburzeniu ceglanego budynku gospodarczego części, skoro z nadesłanej przez niego fotografii, jak też przedłożonej ekspertyzy technicznej z [...] października 2016 r. wraz aneksem, nie wynika, aby przy konstrukcji aktualnie istniejącego budynku wykorzystano jakiekolwiek elementy dawnego, ceglanego budynku gospodarczego.
W ocenie Sądu powyższe ustalenia są na tyle wyczerpujące, iż brak był konieczności przesłuchania skarżącego przez organy nadzoru budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego dowód z przesłuchania strony może zostać przeprowadzony jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznanej sprawie, a skarżący nie był pozbawiony możliwości składnia wniosków dowodowych i zajmowania stanowiska w sprawie, na co wskazują jego pisma składane w toku postępowania, zwłaszcza przed organem I instancji.
Z informacji uzyskany przez organy nadzoru wynika, że inwestor – K. K. nie uzyskał pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, jak też nie dokonał zgłoszenia jego realizacji – pismo Starostwa Powiatowego w S. z [...] kwietnia 2018 r.
Mając powyższe na uwadze, organy nadzoru budowlanego stwierdziły, iż wybudowany w 2013 r. przedmiotowy budynek gospodarczy wymagał uprzedniego zgłoszenia do organu architektoniczno-budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1pkt 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa takiego obiektu wymaga jednak zgaszenia, co wynika z z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.
Uwadze organów uszedł jednak fakt, iż art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. w powołanym przez organy brzmieniu obowiązuje od 28 czerwca 2015 r. Przed tą datą i w ustalonej przez organy dacie budowy przedmiotowego budynku (t.j. w 2013 r.) art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. przewidywał, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Tymczasem jak wyniki z ekspertyzy technicznej z [...] października 2016 r. załączonej z do akt sprawy przedmiotowy budynek posiada [...] m2 powierzchni zabudowy. Powyższe prowadzi do wniosku, iż dacie realizacji przedmiotowego budynku, wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż ocena, czy zaistniała samowola budowlana dokonywana jest bo zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie wykonania robót budowlanych. Z samowolą budowlaną mamy do czynienia wówczas, gdy obiekt budowlany lub jego część są w budowie albo zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 Pr. bud.) lub bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (art. 49b ust. 1 Pr. bud.). Powyższe oznacza, że organy nadzoru budowlanego oceniając zaistnienie samowoli budowlanej mają obowiązek sięgnięcia do przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie realizacji obiektu. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast przyjęcie właściwego trybu postępowania sanacyjnego tj. trybu legalizacyjnego albo trybu naprawczego (np. wyroki NSA z 03 marca 2020 r. o sygn. akt II OSK 184/19, z 29 września 2018 r. II OSK 109/18, 23 lutego 2018 r. II OSK 1879/17, 2 grudnia 2010 r. II OSK 1974/10 – dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem, skoro w dacie popełnienia samowoli budowlanej, której uwzględnienie miało istotne znaczenie dla przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego właściwego trybu legalizacyjnego, budowa wolnostojącego, parterowego budynku gospodarczego (tudzież garażu) o powierzchni zabudowy powyższej 25 m2 wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, choć faktem jest, że na dzień orzekania przez organy budowa takiego obiektu wymagała jedynie zgłoszenia, organy powinny prowadzić postępowanie w trybie art. 48 P.b., a nie jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 49b P.b.
Należy też zauważyć, iż zgodnie z przepisem przejściowym zamieszczonym w art. 26 ust. 2 ww. ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r. poz. 2255), w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b P.b., wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b pr.bud., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Przepis art. 26 ust. 2 tej ustawy odnosi się wyłącznie do nowej treści art. 48 i art. 49b P.b.., nakazując ich stosowanie, co nieuprawnionym czyni wniosek, że przepis ten obejmuje również zakres kwalifikacji obiektów na mocy art. 29 i art. 30 P.b. w brzmieniu po nowelizacji (por wyroki WSA: z 18.10.2017 r., II SA/Kr 822/17; z 19.01.2018 r., II SA/Kr 1402/17 – dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, art. 26 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2016 r. nie wprowadza wyjątku od zasady – jednolicie przyjmowanej w orzecznictwie – że naruszenia ustawy Prawo budowlane powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. w brzmieniu z daty realizacji samowoli budowlanej w zw. z art. 48 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego i z tej przyczyny podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. Rolą organu I instancji będzie ponowne przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego we właściwym trybie określonym w art. 48 P.b.
Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów skargi uznać należy je za niezasadne.
Z akt sprawy wynika, iż skarżącego, przed wydaniem decyzji PINBu z [...] lutego 2019 r., zawiadomiono w trybie art. 10 § K.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań – pismo PINB w S. z [...] czerwca 2019 r. Natomiast rzeczywiści, WWINB przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zawiadomił strony o takiej możliwości. Zauważyć jednak trzeba, iż uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. powinna wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skarżący nie wskazał jednak w jaki sposób naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez organ odwoławczy wpłynęło na wynik niniejszej sprawy. W skardze stwierdził, iż chciał przedstawić fotografie, które zmuszone jest dołączyć do skargi, gdy tymczasem takich fotografii nie załączył. Ponadto nie wyjaśniła na jaka okoliczność chciał przedłożyć te fotografie. Zauważyć też trzeba, że WWINB nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego opierając się na materiale zgromadzonym przez organ I instancji, a więc na tym etapie postępowania nie pozyskano nowych materiałów dowodowych, które miałyby wpływ na wynika sprawy i z którymi nie mógł zapoznać się skarżący. Stąd tez podniesiony zarzut w tym zakresie należy uznać z niezasadny.
Chybiony jest także zrzut naruszenia art. 107 K.p.a. WWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określił podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazując stosowne przepisy Prawa budowlanego. Brak powołania tych przepisów materialnoprawnych w podstawie prawnej, a więc w części decyzji poprzedzającej rozstrzygnięcie, samo w sobie nie może być uznane za naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływa na wynik sprawy, skoro zostały one przytoczone w uzasadnieniu decyzji, co umożliwiało stronie ustalenie jak i sądowi ustalenie na jakich regulacjach prawny organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygniecie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 K.p.a. stwierdzić należy, iż jego naruszenie również nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Uchybienie terminu wskazanego w tym przepisie w żaden sposób nie wpływa na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Bezczynność organu I instancji lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wykonania obowiązku ustawowego, określonego w art. 133 k.p.a., może natomiast stanowić przedmiot odrębnej skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.
W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu ([...] zł).