Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 1145/15
Uzasadnienie
Skarżący A.Z. i Z.Z. w sprawie opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, po oddaleniu ich skarg wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Rz 1145/15 zwrócili się o przyznanie jej prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika. Prawo pomocy zostało skarżącym przyznane i postanowieniem z dnia 8 września 2016r., sygn. akt: I SAB/Rz 3/15 ustanowiono dla skarżących radcę prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], na pełnomocnika skarżących został wyznaczony radca prawny K.P. Wyznaczony radca prawny nie sporządził skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ponieważ wydał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z treści przepisu § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U z 2016 r., poz. 1715), które weszło w życie w dniu 2 listopada 2016 r., wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zatem zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz.1805, zwane dalej rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie natomiast do § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Wysokość opłaty maksymalnej w postępowaniu w pierwszej instancji przed sądami administracyjnymi w innej sprawie (taką kategorię należy przypisać niniejszej sprawie), ustala treść § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia; w przedmiotowej sprawie jest to kwota 480 zł. Stosownie z kolei do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w postępowaniu w drugiej instancji, w tym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest to 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
W związku z powyższym przyznano radcy prawnemu K.P. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 360 zł.
Przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie (360 zł) zostało, na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki 23 %, tj. o 82,80 zł, co daje łącznie kwotę 442,80 zł.
Wobec powyższego referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, orzekł, jak w sentencji.