Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...].
W dniu 3 czerwca 2013 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna od w/w wyroku (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia) sporządzona przez ustanowionego dla skarżącej w ramach prawa pomocy adwokata A. C.; w jej treści pełnomocnik skarżącej wniosła o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu, która nie została opłacona w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r. WSA w Rzeszowie przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi kasacyjnej, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1875/13. Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2015 r. pełnomocnik ponowiła wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz kosztów związanych z osobistym stawiennictwem przed NSA w dniu 12 lutego 2015 r. /mając na uwadze datę wydania wyroku przez NSA, w zakresie określenia przez pełnomocnika daty stawiennictwa przed tym Sądem nastąpiła oczywista omyłka; potwierdza to treść zalegającego w aktach sprawy protokołu z dnia 10 lutego 2015 r., zawierającego adnotację o stawiennictwie pełnomocnika w tym dniu na rozprawie, a nie jak wskazano 12 lutego 2015 r./.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 100% tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a w/w rozporządzenia).
Uwzględniając charakter sprawy, stopień jej skomplikowania oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z nią, wniesieniem skargi kasacyjnej oraz udziałem w rozprawie przed NSA, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 240 zł (100 % stawki), podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 55,20 zł. W oparciu o wskazane kryteria uznano, że jest ona adekwatna do wykonanych przez pełnomocnika czynności.
Pełnomocnik skarżącego nie wykazała żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków.
Odnośnie wymogu zawarcia przez pełnomocnika we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia), należy nadmienić, że oświadczenie takie zostało złożone przy pierwotnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego zawartym w skardze kasacyjnej, stąd mimo braku takiego oświadczenia w ponowionym wniosku o zasądzenie wynagrodzenia z dnia 17 czerwca 2015 r., wymóg ten uznano za spełniony.
Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.