Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 września 2017 r. II SA/Rz 129/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wniosek TT o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 23 maja 2017 r. II SA/Rz 129/17. W zażaleniu wniesionym na to postanowienie, skarżąca zawarła wniosek o ustanowienie jej zawodowego pełnomocnika.
Zarządzeniem z dnia 3 października 2017 r. wezwano skarżącą, przesyłając jej druk formularza PPF, do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wobec niewywiązania się przez skarżącą z nałożonego na nią obowiązku, zarządzeniem z dnia 3 listopada 2017 r. II SA/Rz 129/17 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Ponieważ w wyznaczonym terminie skarżąca nie złożyła wniosku na wymaganym przepisami prawa formularzu, zgodnie z art. 257 Ppsa, wniosek pozostawiono bez rozpoznania.
W sprzeciwie od powyższego zarządzenia TT podniosła, że nie zgadza się z nim w całości. Skarżąca podała, że nie mogła wypełnić formularza PPF, gdyż otrzymała go dopiero wraz z zaskarżonym sprzeciwem zarządzeniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 Ppsa, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z art. 252 § 2 Ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy strona jest zobowiązana złożyć na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 Ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy w pełni zasadnie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Wezwanie do złożenia wniosku na formularzu PPF doręczono skarżącej w dniu 16 października 2017 r., a zatem ostatnim dniem siedmiodniowego terminu przewidzianego na złożenie rzeczonego wniosku zgodnie z wymaganiami stawianymi przepisami prawa był 23 października 2017 r. (poniedziałek). W wyznaczonym terminie skarżąca nie przedłożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Okoliczność ta, w świetle wskazanych regulacji, obligowała referendarza sądowego do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, Sąd utrzymał zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego w mocy.
Na marginesie Sąd wskazuje, że skarżąca w dniu 23 października 2017 r. skarżąca zwróciła się do Sądu z odręcznym wnioskiem o "wyznaczenie pełnomocnika z urzędu". Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2017 r. wezwano skarżącą, tak jak w przypadku jej poprzedniego wniosku, do złożenia go na urzędowym formularzu PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 20 listopada 2017 r., zaś sprzeciw od zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 listopada 2017 r., wniesiono w dniu 27 listopada 2017 r. Tym samym, wypełniony przez skarżącą i dołączony do sprzeciwu formularz PPF, zostanie uwzględniony przez referendarza sądowego, przy rozpoznaniu jej wniosku z dnia 23 października 2017 r.