Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcza, dalej Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [....] kwietnia 2015 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów I i II instancji.
W motywach wniosku wskazali, że przystąpienie przez inwestora do fizycznego wykonania wydanych decyzji w przypadku pozytywnego dla skarżących rozstrzygnięcia sporu spowoduje trudne do odwrócenia skutku, bowiem na podstawie tychże decyzji i uzyskanego już pozwolenia na budowę inwestor jest w stanie zrealizować finalnie całość inwestycji nawet do czasu zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie wszystkie akty administracyjne kwalifikują się do wykonania, a co za tym idzie nie wszystkie podlegają wstrzymaniu. Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Do takich nie należą decyzje ustalające warunki zabudowy, które są wydawane w pierwszym etapie procesu inwestycyjnego i stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie stanowią samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlegają wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może powodować konsekwencji w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków, a zatem nie może podlegać wstrzymaniu.
Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. To nie decyzja określająca warunki zabudowy, a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać wykonaniu. Zasadnie zatem Sąd I instancji wskazał skarżącemu, że ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu będą mogły zostać zabezpieczone interesy skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II OZ 1250/16 i z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1017/15, dost. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl)
Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Obowiązek ten obciąża wnioskodawcę. Ponieważ wniosek skarżących o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. także i z tej przyczyny nie mógłby zostać uwzględniony.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.