Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy.
W dniu 30 sierpnia 2016 r. skarżąca skierowała do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo zatytułowane jako "zażalenie – skarga – sprzeciw", w treści którego zakwestionowała opisane wyżej postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", wymienia postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które służy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że zażalenie przysługuje także na inne postanowienia tego sądu w przypadkach przewidzianych w ustawie. Niemniej ani art. 194 § 1 Ppsa, ani też żaden inny przepis tej ustawy nie przewidują możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydanego w przedmiocie prawa pomocy wskutek rozpoznania sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego. Postanowienie takie jest bowiem prawomocne.
Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, która podlega odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny m.in. w przypadku jej niedopuszczalności (art. 197 § 2 w związku z art. 178 Ppsa). Ponieważ zażalenie AW zostało wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, podlega ono odrzuceniu jako niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.