Uzasadnienie
W dniu 10 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga na opisaną w sentencji postanowienia uchwałę, w której Wojewoda (dalej: Skarżący), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego zażądał stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Zgromadzenie Związku Gmin "Podkarpacka Komunikacja Samochodowa" w Rzeszowie zawnioskowało o umorzenie postępowania sądowego. Organ wskazał, że uchwałą z dnia 28 listopada 2019 r. nr X.40.2019, podjętą na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), stwierdzono nieważność uchwały z dnia 9 sierpnia 2019 r. nr VII.30.2019 w przedmiocie ustalenia cen maksymalnych za usługi przewozowe transportu drogowego. Z tej przyczyny wobec wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej w niniejszym postępowaniu uchwały stało się ono bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie. Organ przesłał jednocześnie do tut. Sądu uchwałę z dnia 28 listopada 2019 r.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2020 r., sygn. II SA/Rz 35/20 WSA w Rzeszowie zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Sąd wskazał, że do Sądu wpłynęła skarga Wojewody Podkarpackiego na opisaną wyżej autokontrolą uchwałę z dnia 28 listopada 2019 r., a sprawa została zarejestrowana pod sygn. II SA/Rz 150/20.Uznał zatem, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania wymieniona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r., wobec uprawomocnienia się wyroku z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. II SA/Rz 150/20 oddalającego skargę Wojewody Podkarpackiego na uchwałę z 28 listopada 2019 r. nr X.40.2019, niniejsze postępowanie sądowe zostało podjęte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Sytuacja taka zachodzi w przypadku skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego (art. 161 § 1 pkt 1) oraz w przypadku śmierci strony, kiedy przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego (art. 161 § 1 pkt 2). Omawiany przepis nie ogranicza obowiązku umorzenia postępowania tylko do wskazanych wyżej sytuacji, ale nakazuje umorzenie postępowania także wtedy, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn (art. 161 § 1 pkt 3). Do takich podstaw umorzenia postępowania sądowego należy zaliczyć sytuację, kiedy Organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnia skargę w całości i uchyla zaskarżony akt. W rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem na skutek stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w postępowaniu autokontrolnym organu, brak jest przedmiotu zaskarżenia, a tym samym przedmiotu kontroli sądowej.
W tym miejscy Sad zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją rozbieżności w zakresie oceny, czy przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., określający uprawnienie do tzw. autokontroli, może stanowić samoistną podstawę prawną do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego. Sąd w niniejszej sprawie podziela w tej kwestii pogląd, w myśl którego organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, którego uchwałę zaskarżono do sądu administracyjnego, może uwzględnić skargę na taką uchwałę i działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić jej nieważność. Pogląd przeciwny prowadziłby bowiem do wyłączenia możliwości zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. w przypadkach, gdy przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy będąca aktem prawa miejscowego, czy też inne uchwały lub akty o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a..
Tak szerokiego wyłączenia zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. nie można natomiast wyprowadzać w drodze wykładni, lecz wymagałoby to wyraźnej regulacji ustawowej (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2020 r., sygn. II SA/Lu 729/19, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK. 2377/14; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 474/15; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 385/06).
Wobec powyższego jeśli postępowanie stanie się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia przez organ wniesionej skargi w całości i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Taka sytuacja zaistniała w omawianej sprawie bowiem Zgromadzenie Związku Gmin "Podkarpacka Komunikacja Samochodowa" w Rzeszowie uchwałą z dnia 28 listopada 2019 r. nr X.40.2019 stwierdziło nieważność zaskarżonej w niniejszym postępowaniu uchwały z 9 sierpnia 2019 r. nr VII.30.2019. Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. II SA/Rz 150/20 WSA oddalił skargę Wojewody na uchwałę z dnia 28 listopada 2019 r.
W związku z uwzględnieniem żądania Skarżącego przez organ, Sąd umorzył postępowanie, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. (pkt I postanowienia).
O zasądzeniu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.).