Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie odrzucił skargę J. S., zainicjowaną "pozwem przeciwko Staroście [...]".
Po doręczeniu tego postanowienia, skarżący wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowo administracyjnym formularzu PPF zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wg podanych w nim informacji, zamieszkuje samotnie, prowadząc 1-osobowe gospodarstwo domowe. Jako posiadany majątek wykazał dom o pow. 90 m² wraz z nieruchomością rolną o pow. 1,30 ha, zaś jako źródło dochodów emeryturę w wysokości 1250 - 1300 zł. Nie posiada żadnych pojazdów mechanicznych, z uwagi na stan zdrowia pozostaje w stałym leczeniu. Posiada zadłużenie w wysokości 3,5 tys. zł., wydatek na kanalizację to 5-7 tys. zł. Remontuje dom.
Z udzielonych w wyniku wezwania dodatkowych informacji /możliwych do odczytania/ wynika, że na zakup żywności przeznacza ok. 600 zł. miesięcznie. Opłaty za energię elektryczną i gaz to 116 zł., telefon – 38 zł., przejazdy – ok. 150 zł., remont roweru i inne drobne wydatki (m.in. baterie, żarówki) – ok. 170 zł., zakup leków – 250 – 300 zł. Nie korzysta z pomocy społecznej, nieruchomość rolna jest odłogowana. Stan jego rachunku bankowego na dzień 23 kwietnia 2014 r. wynosił 338 zł. /wg wyciągu z tego rachunku, aktualna wysokość pobieranego przez niego świadczenia z ZUS to 1320 zł./.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych, zarówno w całości jak i w części, wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. Głównym kryterium decydującym o przyznaniu prawa pomocy jest więc sytuacja materialna osoby wnioskującej, w tym przede wszystkim osiągane przez nią dochody i wydatki związane z zaspokojeniem niezbędnych potrzeb życiowych.
Dokonana w kontekście powyższego ocena wniosku skarżącego wskazuje na brak możliwości poniesienia przez niego związanych z udziałem w sprawie kosztów sądowych. Mimo że nie określił on wprost negatywnych skutków związanych z ich ewentualnym opłaceniem, to z uwagi na rodzaj i wysokość ponoszonych przez niego wydatków nie jest to możliwe. Abstrahując od posiadanego przez niego zadłużenia, zdolności do jego spłaty oraz możliwości wygospodarowania środków na remont domu, wydatki te wyczerpują całość posiadanych przez niego dochodów i co do zasady służą zaspokojeniu niezbędnych, bieżących potrzeb życiowych.
Również sama potrzeba przeprowadzenia remontu domu, mimo braku określenia jego zakresu, co do zasady nie budzi wątpliwości; jak wynika bowiem z treści wniosku PPF i lektury pozostałych akt sądowo administracyjnych sprawy, pozbawiony jest on kanalizacji, bieżącej wody i centralnego ogrzewania, co znacząco odbiega od powszechnie uznanych standardów zamieszkiwania.
W tej sytuacji należy uznać, iż posiadane przez niego dochody, wobec wykazanych obciążeń finansowych, nie pozwalają mu na opłacenie kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania, a wymóg ich ewentualnego poniesienia godziłby w podstawy jego egzystencji. Mimo że wymóg wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na osobie wnioskującej, która ponadto powinna rzetelnie ustosunkować się do kierowanego do niej w trybie art. 255 P.p.s.a. wezwania o udzielenie dodatkowych informacji, uwzględnienie wniosku skarżącego jest możliwe mimo braku przedłożenia dowodów potwierdzających wysokość posiadanego przez niego zadłużenia oraz wskazania źródeł pokrycia wydatków związanych z jego spłatą oraz remontem domu.
Stosownie do powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.