Uzasadnienie
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] maja 2004 r Nr [...] po rozpoznaniu odwołania K. i S. L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].03.2004r. nr [...], nakazującej w/w rozbiórkę obiektu usytuowanego na działkach nr 1318/1, 1319/1,1320/1 przy ul. [...] w S. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W podstawie prawnej decyzji powołał przepis art. 138 § l pkt l k.p.a. oraz art. 5 i art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 207 póz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.)
W uzasadnieniu wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał rozbiórkę obiektu wybudowanego w 2003 roku bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, zlokalizowanego na działkach nr 1318/1, 1319/1 i 1320/1 przy ul. [...] w S., którego funkcję określił jako altanę o konstrukcji szkieletowej drewnianej z dachem dwuspadowym częściowo pokrytym blachodachówką, wspartym na słupach mocowanych punktowo do fundamentu.
Po rozpatrzeniu odwołania S. L. decyzja organu I-szej instancji została uchylona w całości i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było wadliwe zdaniem organu odwoławczego zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu jako budynku i podporządkowanie go przepisom Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, póz. 690 z 2002 r.)
Ponadto w świetle zarzutów, że przedmiotowy obiekt ma służyć do ćwiczeń rehabilitacyjnych zachodziła potrzeba dokładnego ustalenia rodzaju i charakteru obiektu zgodnie z zasadą, że nawet najmniejszych wątpliwości nie można przyjąć na niekorzyść strony.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...].03.2004 r. znak [...] ponownie nakazał K. i S. L. rozbiórkę mniejszego obiektu wobec stwierdzenia samowoli budowlanej odstępując przy tym z określonej uprzednio funkcji obiektu jako altany.
Organ I-szej instancji nie wyjaśnił i nie sprecyzował charakteru obiektu ani jego przeznaczenia, natomiast podtrzymał w uzasadnieniu decyzji przyczynę nakazu rozbiórki, tj. naruszenie przepisów zawartych w § 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Od w/w decyzji odwołali się K. i S. L. twierdząc, że obiekt małej architektury do którego zalicza się sporny obiekt nie wymaga w/g przepisu art. 29 ust. l pkt 22 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia i wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy.
Organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy i przeprowadził w dniu 20 maja 2005 roku rozprawę i oględziny w terenie.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził że na w/w działkach istnieje obiekt konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,15 x 6,40m i wys. 4.25m z dwuspadowym dachem pokrytym w dniu oględzin folią, przygotowanym pod pokrycie blachodachówką, wspartym na 4 słupach przytwierdzonych przy pomocy stalowych kotew do punktowych fundamentów, bez ścian zewnętrznych.
Pod całością tego obiektu istnieje betonowa wylewka grubości 10cm. ze spadkiem z połowy dachu w kierunku działki sąsiedniej, odległość słupów konstrukcyjnych od granicy działki wynosi ok. 45 cm, natomiast krawędź okapu dachu znajduje się w odległości ok. 20 cm od tej granicy.
S. L. podtrzymał swoje dotychczasowe oświadczenia o docelowym przeznaczeniu obiektu na cele rekreacji i wypoczynku oraz do utrzymania porządku na działce. Zadeklarował też chęć wykonania rynny i śniegołapów oraz zamiar pozostawienia obiektu w formie otwartej wiaty, bez zabudowanych ścian, ewentualnie z lekką, ażurową obudową.
M. i J. S., właściciele działki sąsiedniej stwierdzili, że niniejszy obiekt był budowany z zamiarem wykorzystania go do garażowania samochodów i takim celom obecnie służy ponieważ są w nim garażowane dwa samochody i w ich przekonaniu takim celom będzie służył w przyszłości z uwagi fakt, że inwestorzy nie posiadają innego miejsca przeznaczonego na garaż. Podkreślili niekorzystne skutki oddziaływania spornego obiektu na ich posesję, jak spływ wód opadowych i śniegu z dachu, emitowanie spalin i hałasu.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w zakresie podanej w uzasadnieniu decyzji argumentacji niemniej jednak stwierdził, że zaskarżona odwołaniem decyzja odpowiada prawu.
W ocenie organu odwoławczego obiekt ten ze względu na swoje gabaryty oraz skutki oddziaływania na otoczenie nie jest w żaden sposób porównywalny z żadnym z obiektów wymienionych w art. 3 pkt 4 w/w ustawy pod pojęciem "obiekt małej architektury", natomiast jest znacznie większy od obiektów wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane których budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
Obiekt ten nie wykazywał w pełni cech altany natomiast wyczerpuje znamiona wiaty.
Art. 29 ust. l pkt 2 i art. 30 ust.l pkt l (Dz. U. nr 207 póz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.) stanowi, że budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 10 m2, bez względu na jej przeznaczenie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
Wiata będąca przedmiotem postępowania o wym. 5,15 x 6,40 m posiada powierzchnię zabudowy 32,96 m2 i wymagała pozwolenia na budowę oznacza to, że inwestor tego obiektu dopuścił się samowoli budowlanej.
Legalizacja samowoli budowlanej na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane jest możliwa, jeżeli między innymi "nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem".
W ocenie organu obiekt ten narusza przepisy art. 5 ust.l pkt 9 w/w ustawy Prawo budowlane tj. nie zapewnia poszanowania występujących w zasięgu oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich ze względu na następujące stwierdzone uciążliwości i wady:
- - przy tej wielkości powierzchni dachu oraz jego spadku skierowanym w kierunku działki sąsiedniej ewentualne zastosowanie rynny nie będzie wystarczającym zabezpieczeniem przed spływem wód opadowych bezpośrednio na sąsiednią działkę, zwłaszcza przy deszczach intensywnych i ulewnych;
- - przewidywane przez właściciela zastosowanie śniegołapów nie będzie wystarczającym zabezpieczeniem przed zsuwającym się śniegiem na działkę sąsiednią z połaci dachowej, której okap znajduje się w odległości ok. 20 cm od granicy działki;
- - ogranicza możliwość zagospodarowania i ewentualnej zabudowy działki sąsiedniej;
Legalizacja zaistniałej samowoli budowlanej byłaby możliwa pod warunkiem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Jednak spełnienie tego warunku w niniejszym przypadku i doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu, który nie naruszałby w/w słusznych interesów właścicieli działki sąsiedniej, wiązałoby się z koniecznością całkowitej zmiany kształtu i konstrukcji dachu ze skierowaniem spadku z całej połaci dachowej na teren własnej działki, jego obniżeniem lub odsunięciem obiektu od granicy działki sąsiedniej, co praktycznie oznacza konieczność rozbiórki jeśli nie całości obiektu, to przynajmniej jego znacznej części.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący K. i S. L. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucili jej legalność.
W uzasadnieniu skargi wskazali na brak konsekwencji organów orzekających w sprawie co do kwalifikacji spornego obiektu oraz dowolność w ocenie jego legalizacji.
Rozważania organu o niemożliwości jego legalizacji są czysto teoretyczne i w tym zakresie winien się wypowiedzieć biegły z zakresu prawa budowlanego.
Wadliwa interpretacja przepisu art. 5 ust.1 pkt 9 prawa budowlanego powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji i uzasadnia uwzględnienie skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga jest nieuzasadniona.
Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Decyzja będąca przedmiotem skargi została wydana w oparciu przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane / Dz.U z 2003 r Nr 207 poz. 2016 ze zm/
Art. 28 w/w ustawy stanowi,że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 – 31.
W ocenie Sądu, powierzchnia oraz konstrukcja tego obiektu daje podstawę zakwalifikowania go do obiektu budowlanego / wiata/, którego posadowienie wymaga pozwolenia budowlanego a jego brak ocenia się jako samowolę budowlaną / art. 48 ust.1 /
Przepisy wymienionej ustawy / art. 48 ust.2 pkt 1-3 / dają możliwość legalizacji takiego obiektu jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
W niniejszej sprawie zostało wykazane, że sporny obiekt posadowiony został w okolicznościach samowoli budowlanej natomiast jego legalizacja jest niemożliwa z uwagi na usytuowanie jego w odległości 20 cm od granicy działki sąsiedniej.
Takie usytuowanie obiektu nie zapewnia poszanowania występujących w zasięgu oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich w tym wypadku właścicieli działki sąsiedniej własności M. i J. S. Zarzuty podnoszone zarówno w odwołaniu jak i w skardze w świetle w/w przepisów ustawy są nieskuteczne gdyż nie przewidują one innych odstępstw powodujących legalizację samowoli budowlanej.
W tym stanie sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie, dlatego skargę jako nieuzasadnioną oddalił po myśli art. 151 P.p.s.a.