Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący zawarł wniosek o wtrzymanie wykonania decyzji, którego nie uzasadnił.
Zgodnie z art 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a."): wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (§3).
Obowiązek wykazania wyżej wymienionych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący poza sformułowaniem wniosku nie podał żadnych okoliczności świadczących o ryzyku powstania którejkolwiek z okoliczności. Również na podstawie analizy akt sprawy, niezbędnej do rozpatrzenia wniosku, Sąd nie znalazł podstaw do przychylenia się do wniosku.
W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art 61 § 3 P.p.s.a. (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1148/13).
W niniejszej sprawie brak jest jednak informacji czy wykonywanie uprawnień diagnosty stanowiło jedyne źródło utrzymania wnioskodawcy, czy nie posiadał uprawnień do wykonywania innego zawodu, takich informacji nie zawierał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.
Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący nie wykonywał ostatnio zawodu diagnosty. Zakaz zajmowania tego stanowiska na okres dwóch lat orzekł sąd w wyroku karnym z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II [...], zaliczając jednocześnie okres zawieszania w czynnościach zawodowych diagnosty od dnia 22 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2015 r. oraz od dnia 30 stycznia 2017 r. do nadal. Postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt [...], [...] Sąd Rejonowy Wydział II Karny uznał za wykonany względem skarżącego środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowiska diagnosty na okres dwóch lat.
Wynika z tego, że skarżący od dłuższego czasu, tj. od 22 stycznia 2015 r. nie wykonywał zawodu diagnosty. Wobec powyższego na podstawie jedynie informacji aktowych nie można przyjąć, że cofnięcie decyzją Starosty z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] uprawnień diagnosty spowoduje jeden ze stanów opisany w art 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 61 § 3 i 5 P.p.s.a.