Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie oddalił skargę E. P. na decyzję SKO w przedmiocie odmowy przyznania jej zasiłku celowego na pokrycie kosztów odbudowy zniszczonego w czasie powodzi budynku mieszkalnego. Wnioskując o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, skarżąca wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF zwróciła się jednocześnie o ustanowienie adwokata /ubocznie, mając na uwadze treść skargi, odpowiedzi na skargę oraz sporządzonego na wniosek skarżącej uzasadnienia tego wyroku należy stwierdzić, iż mylnie została w nim oznaczona data i nr zaskarżonej decyzji, tj. [...] września 2011 r. Nr [...] zamiast prawidłowej [...] lipca 2011 r. Nr [...]/.
W zawartym we wniosku PPF oświadczeniu skarżąca wskazała swoją córkę jako osobę z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, zaś jako posiadany przez siebie majątek, związany z przedmiotem skargi i nadający się do rozbiórki dom w T. o pow. 96 m², mieszkanie w S. o pow. 64 m², nieruchomość rolną o pow. 29 arów oraz samochód m-ki TATA rok prod. 2010. Aktualnie wnioskodawczyni nie uzyskuje żadnych dochodów, jest osobą bezrobotną i zamieszkuje wraz ze swoją matką w domu stanowiącym jej własność, pozostając na jej utrzymaniu (pobiera ona emeryturę w wysokości 1800 zł.). Dodatkowo skarżąca powołała się na swoje kłopoty zdrowotne i czekającą ją operację kolana.
Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Wnioskowanie przez skarżącą o ustanowienie adwokata dotyczy przyznania jej częściowego prawa pomocy, czego niezbędnym warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.
Chociaż przepisy postępowania sądowoadministracyjnego nie przewidują automatycznego ustanawiania zastępcy prawnego dla osoby korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych (z uwagi na przedmiot skargi takie zwolnienie skarżącej przysługuje) należy uznać, iż jej sytuacja materialno – bytowa i brak możliwości płatniczych w dostateczny sposób potwierdza zasadność tego wniosku (żądanie jego ustanowienia na obecnym etapie postępowania sądowego świadczy o zamiarze skarżącej wniesienia od zapadłego wyroku skargi kasacyjnej).
Skarżąca E. P. nie osiąga obecnie żadnych własnych dochodów, pozostając na utrzymaniu matki, u której zamieszkuje; z akt administracyjnych sprawy wynika, że dotychczasowo źródło jej utrzymania stanowiły prace dorywcze, najczęściej związane z wyjazdami zarobkowymi za granicę kraju. Brak jakichkolwiek własnych dochodów, nawet przy uwzględnieniu tych osiąganych przez jej matkę jako osobę z którą faktycznie prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe nie pozostawia wątpliwości, że nie jest ona w stanie we własnym zakresie ustanowić w sprawie pełnomocnika z wyboru (takie uznanie oznaczałoby przerzucanie rzeczywistego ciężaru finansowego z tym związanego na matkę skarżącej, niezależnie od już ponoszonych przez nią kosztów jej utrzymania). W tym zakresie jednak nawet kwotę 1800 zł. miesięcznie przy uwzględnieniu kosztów utrzymania 2 osób należałoby uznać za niewystarczającą do wygospodarowania środków na ustanowienie adwokata bez zagrożenia dla zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (w tym zakresie jako osoby wspólnie gospodarującej nie uwzględniono córki skarżącej, gdyż jak również wynika z akt administracyjnych sprawy, zamieszkuje ona odrębnie wraz z mężem w mieszkaniu skarżącej w S.).
Wnioskodawczyni nie dysponuje przy tym żadnymi oszczędnościami oraz wartościowymi składnikami majątkowymi, dzięki którym mogłaby liczyć na ustanowienie fachowego pełnomocnika we własnym zakresie.
Uzasadnia to pozytywne ustosunkowanie się do jej wniosku o ustanowienie adwokata, czego jedynym wyznacznikiem są posiadane możliwości finansowe.
Odmienne uznanie pozbawiałoby ją możliwości skorzystania z pełni przysługujących ustawowo uprawnień, w tym do kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji.
Stosownie do powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono więc jak w sentencji postanowienia.