Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Wojewoda, dalej również jako: "Wojewoda", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. M., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], dalej również jako: "Starosta", z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnymi energii elektrycznej oraz z urządzeniami zagospodarowania terenu, na działce nr [...], położonej w M., obręb M. 2, gmina D..
Z uzasadnienia ww. decyzji Wojewody wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. M. pozwolenia na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnymi energii elektrycznej oraz z urządzeniami zagospodarowania terenu, na działce nr [...], obręb M. 2, gmina D..
Przesłankę do wydania decyzji odmownej stanowiła niezgodność inwestycji z wymaganiami § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2018 r. poz. 1065), dalej zwanego: "Warunkami technicznymi" lub "WT". Szerokość działki inwestora nr [...] jest mniejsza niż 16 m. Inwestor powołując się na przepis § 12 ust. 4 pkt 1 WT, który stanowi, iż w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej, zaprojektował budynek mieszkalny w zbliżeniu 1,53 m - 1,54 m do granicy sąsiednich działek nr [...] i nr [...].
Organ I instancji uznał, iż lokalizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego w takim zbliżeniu nie jest dopuszczalna. W ocenie organu powiatowego, przepis § 12 ust. 4 pkt 1 WT może mieć wyłącznie zastosowanie, w przypadku spełnienia przesłanki zawartej w § 12 ust. 2 WT, zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (bez okien i drzwi), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Obszar, na którym planowana jest inwestycja nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla potrzeb realizacji inwestycji została wydana decyzja o warunkach zabudowy Wójta Gminy D. z [...] lutego 2020 r. nr [...]. W zaskarżonej decyzji przywołano m.in. uchwałę 7 Sędziów NSA z 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 3/16. Postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...], wezwano inwestora o doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 12 ust. 1 Warunków technicznych.
Inwestor nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, co wyraził w piśmie z 16 lipca 2020 r. Wobec powyższego organ I instancji na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.
M. M. wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wskazując na błędne stanowisko tego organu dotyczące stosowania przepisów § 12 Warunków technicznych. Wskazana w zaskarżonej decyzji uchwała NSA z 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 3/16, dotyczy zastosowania przepisu § 12 ust. 3 WT. Natomiast przepis § 12 ust. 4 pkt 1 WT umożliwia wprost lokalizację budynku jednorodzinnego w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając odpowiednie przepisy odrębne, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości mniejszej niż wymieniona w § 12 ust. 1 pkt 2 WT, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Regulacja ta nie jest powiązana z regulacją przepisu § 12 ust. 2 WT. Zaprojektowany wolno stojący budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany jest w zbliżeniu do działek nr [...] i nr [...], posiada ściany pełne, bez otworów drzwiowych lub okiennych. Zostały zatem spełnione w sprawie przesłanki zastosowania przepisu § 12 ust. 4 pkt 1 WT.
Wojewoda, po zapoznaniu się z odwołaniem oraz aktami sprawy wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest budowa wolno stojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz zewnętrznymi instalacjami. Szerokość działki nr [...] jest mniejsza niż 16 m i wynosi ok. 14 m. Biorąc pod uwagę szerokość działki, istniejącą zabudowę jednorodzinną, oraz możliwość realizacji inwestycji budowlanej na jej terenie, zaprojektowano budynek jednorodzinny ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,53 m-1,54 m do granicy działek nr [...] i nr [...].
Organ II instancji przywołał treść art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.), dalej zwanej: "Prawem budowlanym", i wskazał, że stanowisko organu I instancji dotyczące zastosowania w sprawie przepisu § 12 ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 WT jest prawidłowe. Przepis § 12 ust. 1 pkt 2 WT zawiera ogólną zasadę, zgodnie z którą jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Przepis § 12 ust. 4 pkt 1 WT stanowi natomiast, iż na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m. W przypadku działki o szerokości równej 16 m lub mniejszej, niezależnie od spełnienia wymagań określonych w § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisach odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków, dopuszczalność zlokalizowania budynku na granicy działki lub w odległości 1,5 m od tej granicy, uzależniona jest od obowiązywania na obszarze realizacji inwestycji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczającego taką możliwość.
Organ II instancji podkreślił, że dla obszaru realizacji inwestycji brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor wezwany postanowieniem organu I instancji nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z przepisami § 12 ust. 1 Warunków technicznych, wobec powyższego organ I instancji prawidłowo odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.
Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, iż stosowanie § 12 ust. 2 WT w przypadkach innych wyjątków od ogólnych zasad sytuowania budynków, doprowadziło do rozbieżnych orzeczeń sądów administracyjnych w tej kwestii. Przywołana uchwała 7 Sędziów NSA z 27 lutego sygn. II OPS/3/16, dotyczy stosowania § 12 ust. 3 Warunków technicznych sprzed zmianami wprowadzonymi 1 stycznia 2018 r. W Uchwale zawarto tezę, iż w przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 WT. Przepis § 12 ust. 3 pkt 1 WT w ówczesnym brzmieniu stanowił, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W poprzednim brzmieniu § 12 ust. 2 WT stanowił, iż sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Treść ww. Uchwały, chociaż odnosi się do poprzedniego stanu prawnego, przemawia dodatkowo za prawidłowością stanowiska przyjętego przez organ I instancji.
Przepisy Prawa budowlanego w szczególnie uzasadnionych przypadkach umożliwiają odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Artykuł 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego stanowi, iż w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art.
7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego – ograniczenia dostępności dla potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, oraz nie może powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Zgody na odstępstwo, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, udziela albo odmawia udzielenia, w drodze postanowienia, organ administracji architektoniczno- budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.
Na marginesie sprawy organ II instancji wskazał, że zarówno w obecnym jak i poprzednim brzmieniu § 12 ust. 1 pkt 2, zawiera alternatywę rozłączną, co oznacza, iż budynek można zlokalizować bezpośrednio przy granicy działki albo w odległości 1,5 m. Wyklucza się usytuowanie budynku w dowolnej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, mieszczącej się w przedziale od 1 m-1,5 m - tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2018 r. sygn. akt IIOSK1823/16. Zgodnie z art. 80 k.p.a. ocena sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z dyrektywami art. 77 § 1 k.p.a. zebrany materiał dowodowy był wystarczający do przeprowadzenia prawidłowej oceny stanu prawnego sprawy. Decyzja organu I instancji posiada uzasadnienie faktyczne i prawne w myśl przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Zatem, zdaniem Wojewody, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.
Pismem z dnia 26 października 2020 r. M. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 oraz pkt. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że norma prawna zawarta w § 12 ust. 4 wymaga oprócz tego przepisu jeszcze zgody zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i odmowę wydania pozwolenia na budowę podczas gdy:
- - zamierzenie budowlane objęte wnioskiem spełnia wszystkie wymogi do zastosowania wyjątku opisanego w § 12 ust. 4 rozporządzenia tj. stanowi dom w zabudowie jednorodzinnej i położony na działce o szerokości mniejszej niż 16 metrów, co daje skarżącemu prawo do skorzystania z opisanego w tym przepisie uprawnienia (tak również wprost WSA w Łodzi w wyroku z 18 czerwca 2019 r. II SA/Łd 219/19 oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 17 kwietnia 2019 r. II SA/Po 12/19)
- - wykładnia § 12 ust. 4 rozporządzenia forsowana przez organy obu instancji pozostaje rażąco sprzeczna z wynikiem wykładni językowej tego przepisu - nie zawiera on bowiem żadnego odesłania do zapisów planu miejscowego i nie warunkuje swojego stosowania od dodatkowej zgody w planie;
- - wykładnia § 12 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 nie uwzględnia ich treści i nie dostrzega zachodzących różnic, kiedy tymczasem ust. 1 i 2 w stosunku do ust. 4 są przepisami ogólnymi, a ust. 4 zawiera ze wszech miar regulację szczególną w stosunku do ust. 1 i 2, co umyka uwadze organów obu instancji;
- - wykładnia § 12 ust. 4 rozporządzenia przyjęta przez oba organy pozostaje obrazą dla podstawowego założenia, które warunkuje wszelką wykładnię tj. podważa racjonalność ustawodawcy, kiedy tymczasem dogmat racjonalnego ustawodawcy przekreśla starania obu organów, racjonalny ustawodawca rozróżniając treść w ust. 1 i 2 oraz ust. 4 § 12 w sposób oczywisty normuje w różny sposób różne sytuacje;
- - odwołanie się do uchwały 7 sędziów NSA zapadłej w innym stanie prawnym, przy innej treści przepisów pozostaje chybione, a treść tego rozstrzygnięcia nie może stanowić żadnego uzasadnienia dla decyzji obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. § 12 ust. 2 i 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Wojewoda ostatecznie odmówił skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zewnętrznymi instalacjami.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na budowę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 kwietnia 2013 r., II SA/Rz 77/13, LEX nr 1316944). A contrario, w przypadku niespełnienia wszystkich warunków określonych w przepisach, organ nie może wydać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Wymienione w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przepisy techniczno-budowlane to w szczególności przywołany przez Wojewodę § 12 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym:
- 1. Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:
- 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;
- 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy;
- 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
- 3. Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
- 4. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się:
- 1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;
- 2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi;
- 3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.
W przedmiotowej sprawie Wojewoda uznał, iż przedłożony przez skarżącego projekt budowlany nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, tym samym narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Niezgodność ta polegać miała na usytuowaniu projektowanego budynku w sposób dopuszczony w § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, tj. w zbliżeniu 1,53-1,54 m do granicy sąsiednich działek nr [...] i [...], pomimo że działka, na której planowana jest ww. inwestycja nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem, zdaniem skarżącego, zamierzenie budowlane objęte wnioskiem spełnia wszystkie wymogi do zastosowania wyjątku opisanego w § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia, co daje skarżącemu prawo do skorzystania z opisanego w tym przepisie uprawnienia, bez konieczności "uzyskania zgody" na takie sytuowanie przedmiotowego budynku, zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem Sądu, w sporze tym rację przyznać należy skarżącemu. Należy podkreślić, że cytowane unormowanie § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia reguluje kilka przypadków dopuszczalnych odstępstw od zasad ogólnych sytuowania budowli na nieruchomościach w odpowiedniej odległości od granicy z inną działką, przy czym każdy z przytoczonych trzech punktów ustępu czwartego odnosi się do innej sytuacji i zawiera inne kryteria wymagane do zastosowania w danej sprawie. Sytuacji opisanych w powyższym przepisie, jako odrębnych wyjątków, nie należy łączyć. Zdaniem Sądu, dotyczy to również przypadku, o którym mowa w ust. 2 tego paragrafu. Błędnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że projektant winien uwzględnić wskazania zawarte w § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, który uzależnia możliwość sytuowania budynków w granicy bądź zbliżeniu do niej pod warunkiem że plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Rację ma bowiem skarżący, że w tej sprawie kryterium szerokości działki w przypadku planowanej budowy budynku ścianą bez okien i drzwi w odległości nie mniejszej niż 1,5 m do granicy działki jest w tym przypadku jedynym warunkiem możliwości zastosowania odstępstwa.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy I i II instancji błędnie zastosowały § 12 ust. 4 pkt 1 w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia i w konsekwencji wobec nieusunięcia przez skarżącego stwierdzonej błędnie przez Starostę niezgodności projektu budowlanego z tym przepisem dopuściły się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I wyroku).
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł (pkt II wyroku).
Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organów orzekających będzie - stosownie do art. 153 p.p.s.a. - uwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku co do wykładni zastosowanych przepisów.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 marca 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).