Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. "T" Spółka zwróciła się do Starosty, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), z wnioskiem o uzyskanie zgody na korzystanie z terenu sąsiedniego, tj. działki nr [...], będącej własnością I. i W.S., przez okres kolejnych [...] dni w godzinach od [...] do [...], w celu wykonania robót budowlanych przy obiekcie handlowym, usytuowanym na działce nr [...], polegających na wykonaniu tynku strukturalnego na ścianie budynku, która jest usytuowana na granicy ww. działek. Inwestor wskazał, że zakres prac objętych wnioskiem dotyczy ustawienia rusztowań, wykonania tynku, malowania oraz rozbiórkę rusztowań po zakończeniu robót.
W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że w dniu [...] r. zawarła porozumienie z właścicielami działki nr [...] na podstawie którego uzyskała zgodę na wejście na teren tej działki, na wskazany w porozumieniu okres, za wynagrodzeniem [...] zł. Jednak z uwagi na niewywiązanie się w całości z ww. porozumienia przez I. i W.S. wszystkie prace, do wykonania których konieczne było wejście na działkę nr [...], nie zostały ukończone. Spółka dodała, że toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym o nakazanie właścicielom działki nr [...] udostępnienia części działki. Postępowanie zostało zawieszone z uwagi na wolę obu stron porozumienia się w przedmiotowej sprawie. Do ugody jednak nie doszło.
Jednocześnie Spółka wyjaśniła, że złożenie przedmiotowego wniosku spowodowane jest brakiem porozumienia z właścicielami działki sąsiedniej nr [...], pomimo złożenia im korzystnej, w ocenie Spółki, propozycji rekompensaty finansowej w wys. [...] zł za umożliwienie wejścia na ich nieruchomość na okres kolejnych [...] dni. Pismem z dnia [...] r. Państwo S. zażądali natomiast odszkodowania w wys. [...] zł.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Spółki "T", Starosta w piśmie z dnia [...] r., poinformował inwestora, że opisane we wniosku roboty stanowią bieżącą konserwację i nie ma zastosowania w tym przypadku art. 47 ustawy Prawo budowlane, odnoszący się do robót budowlanych, przez które w myśl art. 3 pkt 7 tej ustawy, należy rozumieć budowę przebudowę, montaż, remont lub rozbiórkę obiektu budowlanego.
Od pisma Starosty z dnia [...] r. Spółka "T" złożyła odwołanie.
Postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania Spółki "T" od pisma Starosty z dnia [...] r., uznając, że pismo to nie było decyzją administracyjną. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wniosek inwestora złożony do Starosty winien być rozstrzygnięty decyzją administracyjną, zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Decyzją z dnia [...], Starosta, powołując się na art. 47 ustawy Prawo budowlane, orzekł o niezbędności wejścia przez Spółkę "T" na teren nieruchomości przy ul. [...] działka nr [...], w celu dokończenia robót elewacyjnych budynku przy ul. [...]. Jednocześnie Starosta ustalił granice niezbędnej potrzeby korzystania z działki nr [...] w następujący sposób:
- - okres korzystania z terenu działki nr [...] określił jako [...] kolejne dni robocze w godz. [...]
- - jako dzień zajęcia terenu działki nr [...] ustalił dzień [...] r., a w przypadku gdyby w tym terminie niniejsza decyzja nie stała się ostateczna, siódmy dzień od dnia w którym decyzja stała się ostateczna,
- - ustalił jako niezbędne dla realizacji robót zajęcie pasa o szerokości do 2.0 m wzdłuż granicy z działką sąsiednią nr [...] na długości budynku, z koniecznym dojściem przez dz. nr [...].
Starosta zakreślił również następujące warunki korzystania z terenu nieruchomości przy ul. [...]
- - ustawienie rusztowań,
- - zagruntowanie ściany i wykonanie warstwy strukturalnej tynku,
- - malowanie elewacji,
- - rozbiórka rusztowań po zakończeniu robót i uporządkowanie terenu.
I i W.S., reprezentowani przez pełnomocnika K.Z., złożyli od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody, wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Kwestionowanej decyzji zarzucili wydanie jej z naruszeniem art. 10 K.p.a., poprzez uniemożliwienie uczestniczce postępowania – I.S., zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami. Odwołujący się podali, że zawiadomienie o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami (w terminie [...]dni od dnia doręczenia zawiadomienia), odebrali w dniu [...] r. Tym samym termin do zapoznania się z aktami sprawy upływał w dniu [...] r. W dniu [...] r. I.S. stawiła się w siedzibie organu w celu zapoznania się z aktami sprawy, lecz pracownik organu nie okazał przedmiotowych akt. W dniu [...] r. I.S. ponownie stawiła się w siedzibie organu, lecz z powodu nieobecności pracownika niemożliwe okazało się zapoznanie z aktami.
Natomiast w dniu [...] r. uzyskała w urzędzie informację, że termin na zapoznanie się z aktami sprawy już upłynął. Odwołujący się zwrócili uwagę, że w dniu [...] r. I.S. miała jeszcze możliwość zapoznania się z aktami sprawy i tym samym organ naruszył zasadę wynikającą z art. 10 § 1 K.p.a. Brak uwag strony odwołującej się nie wynikał z faktu akceptacji materiału dowodowego, lecz z braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Ponadto, I. i W.S. zarzucili Staroście naruszenie art. 47 ustawy Prawo budowlane, poprzez pozwolenie Spółce "T" na wejście na teren ich nieruchomości, podczas gdy proces inwestycyjny Spółki został zakończony a prace opisane w decyzji nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ww. ustawy, z uwagi na to, że nie stanowią one bieżącej konserwacji obiektu. Art. 47 ustawy Prawo budowlane winien mieć zastosowanie w sytuacji podjęcia przez inwestora prób uzgodnienia z sąsiadem warunków wejścia na teren jego nieruchomości i w sytuacji braku powodzenia takich działań.
I. i W.S. podnieśli, że w dniu [...] r. inwestor zawarł z nimi porozumienie, zgodnie z którym, wyrazili oni zgodę na wejście na ich teren w okresie od [...] r., celem wykonania prac polegających na otynkowaniu i pomalowaniu budynku oraz usunięciu zadaszenia przekraczającego ścianę budynku i granicę działki. Stwierdzenie przez Spółkę we wniosku z dnia [...] r., że porozumienie to nie zostało w całości wykonanie nie polega na prawdzie. Inwestująca Spółka miała możliwość wejścia na ich nieruchomość, a nadto dokonała prac poprawkowych w dniach nieobjętych porozumieniem, tj. od [...] r. do [...] r., co potwierdza wykaz dni wejścia na teren posesji sporządzony przez W.S.
Odwołujący się zarzucili także naruszenie przez Starostę art. 77 § 1 K.p.a., poprzez dokonanie przez organ uproszczonej oceny zebranego materiału dowodowego, czego konsekwencją było wydanie decyzji z dnia [...] r.
I. i W.S. podkreślili, że będąca inwestorem Spółka "T" uzyskała decyzję z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanego i przebudowanego obiektu handlowego. W pozwoleniu na użytkowanie organ wskazał jedynie, że pozostały do wykonania roboty dotyczące wiaty stalowej na wózki, wiaty stalowej na odpady stałe oraz zadaszenia nad wejściem od strony zaplecza. W treści pozwolenia na użytkowanie podano, iż w trakcie kontroli stwierdzono zrealizowanie obiektu zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Skoro inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu i proces inwestycyjny został zakończony to, według odwołujących się, nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. I. i W.S. wskazali, że roboty budowlane, o których mowa w ww. przepisie, muszą być objęte uprzednio udzielonym pozwoleniem albo poprzedzone zgłoszeniem właściwemu organowi. Jeżeli zgodnie z twierdzeniem inwestora, zamierzone przez niego prace nie polegają na bieżącej konserwacji, to konieczne było uzyskanie pozwolenia lub zgłoszenia zamiaru wykonania tychże prac właściwemu organowi.
W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 47 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]r.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przywołał treść art. 47 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane oraz prawne przesłanki umożliwiające uzyskanie zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, w tym granice i warunki korzystania z tego zezwolenia. Następnie przedstawił poczynione ustalenia faktyczne w sprawie wskazując, że we wcześniejszym, wyznaczonym terminie, uzgodnionym pomiędzy I. i W.S.
a zainteresowaną Spółką, w okresie od [...] r. oraz w okresie od [...] r., pracownicy inwestora mieli możliwość wejścia na działkę nr [...] i wykonania niezbędnych robót budowlanych. Z uwagi na niedokończenie tych prac na ścianie budynku, która jest zlokalizowana na granicy działek [...] i niemożność porozumienia się z właścicielami działki nr [...] inwestor – Spółka "T" wystąpił do Starosty o wydanie zgody na korzystanie z terenu sąsiedniego. Zdaniem Wojewody, z powyższego wynika, że inwestor wystąpił z wnioskiem, gdy wyczerpał już możliwość porozumienia się w sprawie z właścicielem działki nr[...], czyli wypełnił warunek z art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się do podniesionej przez odwołujących się kwestii braku decyzji o pozwoleniu na roboty budowlane, celem wykonania których inwestor wystąpił o zgodę wejścia na sąsiednią nieruchomość, Wojewoda stwierdził, że w dniu [...] r. inwestor otrzymał decyzję o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę istniejącego obiektu handlowego wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr [...], obejmującą zakresem również roboty budowlane, na których ukończenie inwestor wystąpił o zgodę na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości. Decyzja ta jest ostateczna i znajduje się w obrocie prawnym.
Natomiast pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu handlowego zostało wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. W decyzji tej wymieniono niezakończone roboty budowlane, nie wymieniając prac wykończeniowych, do których należy zaliczyć ocieplenie i wykończenie tynkiem strukturalnym ściany zewnętrznej na granicy działek nr [...]. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w jakikolwiek sposób nie podważa funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r.
Reasumując Wojewoda uznał, że wniosek "T" Spółki w całości wypełnia dyspozycję art. 47 ustawy Prawo budowlane, gdyż roboty, dla zakończenia których inwestor wnioskował o wejście na sąsiednią działkę, są objęte pozwoleniem na budowę, a inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem wykazał staranność odnośnie uzgodnienia warunków wejścia na działkę sąsiednią z jego właścicielami, które zakończyły się niepowodzeniem.
I. i W.S., reprezentowani przez radcę prawnego M.K., zaskarżyli opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Decyzji Wojewody skarżący zarzucili wydanie jej z naruszeniem art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organ oceny podniesionego przez skarżących zarzutu, zamieszczonego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, o naruszeniu art. 10 K.p.a.
I. i W.S. podnieśli wobec zaskarżonej decyzji także zarzut naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, stanowiącej własność skarżących, podczas gdy proces inwestycyjny został zakończony, a przy tym prace wskazane w decyzji z dnia [...] r. nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ww. ustawy, z uwagi na to, że stanowią bieżącą konserwację obiektu.
Zdaniem skarżących, Wojewoda, pomimo powołania sformułowanego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., nie rozstrzygnął o jego trafności. Uniemożliwienie I.S. zapoznania się z aktami sprawy przez pracownika organu pierwszej instancji, w terminie wyznaczonym w stosownym zawiadomieniu, stanowiło naruszenie art. 10 § 1 K.p.a.
Skarżący podali, że wbrew twierdzeniom inwestora, zgodnie z zawartym z nimi porozumieniem z dnia [...] r., inwestor miał możliwość wejścia na teren działki nr [...] w celu wykonania prac budowlanych (od [...]r.) oraz wejścia w celu wykonania prac poprawkowych (w okresie od [...] r.). Tym samym nie polegają na prawdzie wyjaśnienia inwestora zawarte we wniosku o wejście na teren ich nieruchomości, że I. i W.S. nie wykonali w całości porozumienia z dnia [...]r.
Skarżący zauważyli, że skoro Spółka "T", uzyskała decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu handlowego, to proces inwestycyjny został zakończony. W decyzji tej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wymienił zakres prac niewykonanych, dotyczących wiaty stalowej na wózki, wiaty stalowej na odpady oraz zadaszenia nad wejściem od strony zaplecza oraz wskazał, że obiekt handlowy został zrealizowany zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Według skarżących, świadczy to o zakończeniu przez Spółkę procesu inwestycyjnego. Natomiast roboty budowlane, o których mowa w art. 47 ustawy Prawo budowlane, muszą być objęte uprzednio udzielonym pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem i jeżeli, jak twierdzi inwestor, zamierzone przez niego prace nie polegają na bieżącej konserwacji, winien wówczas uzyskać pozwolenie na budowę lub zgłosić zamiar wykonania tych prac budowlanych właściwemu organowi.
I. i W.S. zauważyli, że nie tylko rozpoczęcie robót budowlanych, ale także ich prowadzenie, na każdym etapie wymaga posiadania przez inwestora ostatecznej decyzji administracyjnej – pozwolenia na budowę. Tym samym wydanie pozwolenia na budowę zakończyło postępowanie, którym inwestor zmierzał do rozpoczęcia prac budowlanych polegających na rozbudowie i przebudowie istniejącego obiektu. Natomiast następne uzyskanie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu zakończyło postępowanie, prowadzone uprzednio na podstawie wcześniej uzyskanego pozwolenia na budowę. Według skarżących, nie ulega wątpliwości, że skoro prace, które chce podjąć inwestor, nie należą do kategorii bieżącej konserwacji, to ich prowadzenie wymaga uzyskania nowej decyzji administracyjnej - pozwolenia na budowę.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że z akt sprawy organu pierwszej instancji wynika, że I. i W.S. pismem z dnia [...] zostali powiadomieni o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni, od otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienie to skarżący odebrali w dniu [...] r., natomiast decyzja Starosty została wydana w dniu [...] r. Zatem skarżący mieli dostateczną ilość czasu na zapoznane się z aktami sprawy. Dodatkowo, jak zauważył Wojewoda w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego skarżący nie wykazali chęci zapoznania się z aktami sprawy.
Na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżący podtrzymał skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem kontroli stała się decyzja wydana w oparciu o art. 47 ustawy Prawo budowlane, orzekająca, na wniosek "T" Spółka o niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej, należącej do skarżących I. i W.S.
Będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 47 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W myśl art. 47 ust. 2 ww. ustawy, w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości.
Nie jest okolicznością sporną w niniejszej sprawie to, że zakres robót do zrealizowania przez "T" Spółka z o.o., tj. wykonanie tynku strukturalnego na ścianie budynku, która znajduje się na granicy z działką skarżących, wymaga czasowego wejścia na teren działki I i W.S. Z akt sprawy wynika, że zamierzając wykonać prace budowlane Spółka nie doszła do porozumienia ze skarżącymi, bowiem nie udało się uzgodnić wysokości finansowej rekompensaty związanej z wykorzystaniem, przez okres czterech kolejnych dni, części nieruchomości skarżących dla potrzeby wykonania tynku strukturalnego, poprzez ustawienie niezbędnych rusztowań. Rozbieżność pomiędzy kwotą oferowaną przez inwestora z tego tytułu w propozycji ugody z dnia [...] r. ([...] zł) a żądaniami skarżących zaprezentowanym w piśmie z dnia [...] potwierdzają fakt nieudanej, acz podjętej próby uzyskania przez "T" Spółkę uzgodnienia ze skarżącymi warunków zgody skorzystania z nieruchomości.
Zdaniem I. i W.S., zakres planowanych prac budowlanych nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, lecz bieżącą konserwację obiektu. Jednocześnie skarżący zauważyli, że na roboty te Spółka winna uzyskać pozwolenie na budowę lub dokonać zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi. Wnioski te skarżący wyprowadzili z faktu wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu "T" Spółka na użytkowanie rozbudowanego i przebudowanego, istniejącego obiektu handlowego wraz z zagospodarowaniem terenu na działce o numerze geodezyjnym [...]. W decyzji tej, co akcentują skarżący, organ nadzoru budowlanego wskazał, że do wykonania pozostały następujące roboty: wiata stalowa na wózki, wiata stalowa na odpady stałe, zadaszenie nad wejściem od strony zaplecza.
W ocenie Sądu, wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie podważa wiarygodności wyjaśnień Spółki, że nie zostały wykonane wszystkie prace wykończeniowe na elewacji ściany obiektu handlowego, usytuowanej na granicy z działką skarżących.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obwarowane jest spełnieniem konkretnych warunków. Przesłanki do wydania takowej decyzji przez organy nadzoru budowlanego zostały sprecyzowane w art. 59 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ww. ustawy, właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Według art. 59 ust. 2 ustawy, właściwy organ może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych. Stosownie do art. 59 ust. 3 ustawy, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót.
W myśl art. 59a ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Wedle ust. 2 art. 59a, kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje sprawdzenie:
- 1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu;
- 2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie:
- a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,
- b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego,
- c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych),
- d) wykonania urządzeń budowlanych,
- e) zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem,
- f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego;
- 3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego;
- 4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu;
- 5) uporządkowania terenu budowy.
Z przedstawionych regulacji wynika, że przed wydawaniem pozwolenia na użytkowanie organ nadzoru budowlanego sprawdza najistotniejsze kwestie, enumeratywnie określone w ust. 2 art. 59a, zaś przewidziane w art. 59 ust. 3 unormowanie zezwala na wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem. Zatem prawnie dopuszczalne jest wystąpienie sytuacji, w której dany obiekt został dopuszczony do użytkowania pomimo niewykonania części robót wykończeniowych, do których niewątpliwie można zaliczyć prace związane z położeniem na ścianie zewnętrznej obiektu tynku strukturalnego. W tych okolicznościach zarzut skarżących o konieczności uzyskania przez "T" Spółkę nowego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych, okazał się chybiony. Spółka posiadała bowiem określone decyzją administracyjną prawo wykonania prac wykończeniowych, jeżeli do tej pory ich nie zrealizowała, a którego to faktu skarżący skutecznie nie podważyli.
Prace te objęte były decyzją Starosty z dnia [...] r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego obiektu handlowego wraz z zagospodarowaniem terenu działki nr [...] (vide: pkt 9.2.1. "Ściany zewnętrzne" opisu technicznego projektu budowlanego).
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez Wojewodę art. 80 K.p.a. polegającego na braku ustosunkowania się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 K.p.a. Sąd stwierdził, że powołany art. 80 K.p.a. nakazuje organom administracji publicznej dokonanie oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązek ustosunkowania się do zarzutów odwołania i przedstawienia własnego stanowiska w sprawie wynika natomiast z art. 107 § 3 K.p.a., z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) i uprawnień orzeczniczych organu rozpoznającego odwołanie (art. 138 K.p.a.). O ile zatem należy przyznać rację skarżącym, że Wojewoda uchybił ww. przepisom prawa procesowego, bowiem nie odniósł się do wskazywanej w odwołaniu kwestii naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., to ustalenia faktyczne poczynione przez Wojewodę, w ocenie Sądu, okazały się prawidłowe. Tym samym zarzut naruszenia art. 80 K.p.a. Sąd uznał za nietrafny.
W skardze, jak i w odwołaniu, podniesiono zarzut uniemożliwienia przez Starostę I.S. zapoznania się z aktami sprawy. Po pierwsze należy stwierdzić, że przedstawione przez skarżących okoliczności związane z wizytami I.S. w siedzibie organu I instancji nie korespondują z wyjaśnieniami złożonymi przez Dyrektora Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w piśmie z dnia [...] r. Po drugie, skarżący nie wykazali w skardze w jaki sposób rzekome uchybienie organu I instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Celowym jest w tym miejscu wyjaśnienie, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd administracyjny może uwzględnić skargę z powodu naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego wówczas, gdy dojdzie do przekonania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Takich okoliczności, które wobec naruszenia zasady wynikającej z art. 10 § 1 K.p.a., skutkować miałyby wpływem na ostateczny wynik sprawy, skarżący nie przedstawili. Sąd dostrzegł, działając z urzędu, że również Wojewoda uchybił postanowieniom art. 10 § 1 K.p.a., tym niemniej w realiach niniejszej sprawy, w których organy obu instancji orzekały opierając się na materiale dowodowym znanym stronom tego postępowania, a stan faktyczny sprawy był w istocie niesporny, nie wystąpiły podstawy do przyjęcia, że naruszenie ww. przepisu mogło mieć istotny wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia.
Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy i właściwie zinterpretowane i zastosowane, obowiązujące przepisy prawa. Orzekając o niezbędności wejścia przez "T" Spółkę na teren nieruchomości skarżących przy ul.[...], w celu dokończenia robót elewacyjnych budynku przy ul. [...] organ należycie określił także granice niezbędnej potrzeby korzystania z ww. działki nr [...]. Nie dostrzegając takich naruszeń prawa, które skutkować musiałyby wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.