Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1201/18 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżących A. T. i G. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z ich skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Skarżący złożyli sprzeciw od ww. zarządzenia.
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie utrzymał w mocy ww. zarządzenie z dnia 15 stycznia 2019 r. Odpis wskazanego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem, że na orzeczenie to nie przysługuje zażalenie, zostało przesłane skarżącym w dniu 15 lutego 2019 r.
W piśmie, którego wpłynęło do sądowego biura podawczego w dniu 22 lutego 2019 r., skarżący podtrzymali wszelkie wnioski zawarte w aktach "bezwzględnie żądając ich reaktywacji". W okolicznościach "odmowy lub nieuwzględnienia" tych wniosków, skarżący domagali się potraktowania przedmiotowego pisma, jako "zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego", celem definitywnego rozpoznania wniosków skarżących w przedmiocie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Kierując się treścią pisma skarżących z dnia 22 lutego 2019 r. Sąd przyjął, że stanowi ono środek odwoławczy od postanowienia z dnia 13 lutego 2019 r.
W myśl art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. W przypadku prawa pomocy, w myśl art. 258 § 1 i 4 p.p.s.a., czynności w zakresie rozpoznania wniosków w tym przedmiocie wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, zaś środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 p.p.s.a.). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi art. 260 § 2 p.p.s.a., w sprawach, o których mowa w art. 260 § 1 p.p.s.a. wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W świetle powyższej regulacji, sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wydane przez sąd postanowienie na podstawie art. 260 p.p.s.a., jest ostateczne i prawomocne i nie przysługuje od tego orzeczenia środek odwoławczy.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postanowienie Sądu z dnia 13 lutego 2019 r., zostało wydane w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu skarżących od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 stycznia 2019 r., co oznacza, że postanowienie to jest ostateczne i prawomocne.
W takiej sytuacji skarżącym nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Zażalenie to okazało się tym samym niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd niedopuszczalne zażalenie odrzucił.