Uzasadnienie
K.D., reprezentowana przez adwokata L.K., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 23 października 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia 11 czerwca 2015 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji [...]. Jednocześnie w skardze, pełnomocnik skarżącej zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż, w jego ocenie, wykonanie ww. decyzji z pewnością spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, w oparciu o zaskarżoną decyzję, inwestor podejmie dalsze kroki związane z realizacją budowy stacji GPZ. W przypadku podjęcia takich kroków ich odwrócenie na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji wiązać się będzie ze znacznymi trudnościami. O chęci podjęcia jak najszybszych działań w celu realizacji inwestycji świadczy między innymi złożony przez inwestora wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Wydanie decyzji środowiskowej organu nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego, wskazać należy, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09, Lex nr 552936; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 634/09, Lex nr 630457). Powyższe, zdaniem Sądu, co do zasady wyklucza wstrzymanie wykonania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia.
W odpowiedzi na argumenty pełnomocnika należy podkreślić, że decyzja o pozwoleniu na budowę, na podstawie której realizowane jest przedsięwzięcie, jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego także przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia i ochrony tymczasowej. Nie ma zatem żadnych podstaw w tej sprawie, by ocenę wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. odnosić tak, jak argumentuje pełnomocnik do skutków, jakie mogą wyniknąć na etapie dalszej realizacji inwestycji (por.: postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, Lex nr 1420326). Zaznaczyć trzeba, że na podstawie zaskarżonej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych.
Z tych też względów Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.