Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 799/20

Uzasadnienie

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], nałożył na Fundację "S. w S. następujące zalecenia:

1. 1. usunięcie materiału zgromadzonego z pogłębienia jeziora D., podczas budowy Portu Jachtowego [...], na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] D., gmina Miasto S. poza obrębem pól refulacyjnych wykonanych na ww. gruncie – w trybie natychmiastowym,
2. 2. doprowadzenie napełnienia pól odkładu urobku, usytuowanych na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] D., gmina Miasto S. do rzędnej + 2,0 m n.p.m., zgodnie z zapisami pkt I tiret pierwszy decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...], jm zwalniającej Fundację "S. " z siedzibą w S. od zakazów określonych w przepisie art. 88 l ust. 1 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne – w trybie natychmiastowym,
3. 3. uregulowanie na drodze formalno-prawnej, wynikającej z zapisów art. 389 pkt 6 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, likwidacji urządzeń wodnych – pól odkładu urobku, mnichów upustowych usytuowanych na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] D., gmina Miasto S., a także wylotów wód porefulacyjnych funkcjonujących na potrzeby przedmiotowych pól refulacyjnych – poprzez uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na przeprowadzenie ww. czynności,
4. 4. pisemne powiadomienie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o działaniach podjętych w celu realizacji zaleceń niniejszego zarządzenia pokontrolnego – w terminie do dnia [...] sierpnia 2020 r.

W podstawie prawnej zarządzenia organ wskazał art. 341 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 335 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.).

Jak wynika z uzasadnienia powyższego zarządzenia, w dniu [...] czerwca 2020 r. pracownicy PGW Wody Polskie, w ramach którego działa Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w S., w związku z otrzymanym zgłoszeniem w sprawie "nielegalnego składowania refulatu uzyskanego z pogłębiania jeziora M. przy [...] w S.", przeprowadzili kontrolę gospodarowania wodami w zakresie przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy Prawo wodne.

Podczas kontroli oględzinom poddano teren działki o numerze ewidencyjnym [...], gdzie usytuowane zostały hałdy materiału ziemnego (refulatu) pochodzące – zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika Fundacji – z pogłębiania jeziora D. podczas realizacji inwestycji dotyczącej budowy Portu Jachtowego – M.. Rozmieszczenie urobku, dochodzące miejscowo do brzegów jeziora D. wykraczało poza obręb pól refulacyjnych, który zaznaczony został na mapie sytuacyjno-wysokościowej z koncepcją pola odkładu, stanowiącej integralną część wniosku Fundacji z dnia [...] listopada 2017 r., na podstawie którego Dyrektor RZGW w S. wydał decyzję zwalniającą z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, jak również określony został za pomocą współrzędnych geograficznych punktów charakterystycznych podanych w decyzji Prezydenta Miasta S. dnia [...] grudnia 2017 r. (udzielającej Fundacji pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. [...] pól odkładu urobku, [...] mnichów upustowych, [...] wylotów wód porefulacyjnych).

Organ wyjaśnił, że co prawda wskazana wyżej decyzja Prezydenta Miasta S. została – wskutek naruszenia przepisów proceduralnych przy jej wydawaniu – wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności niemniej jednak faktyczna realizacja decyzji nie może prowadzić do "ujemnych sankcji wobec uprawnionej strony" i wywołać negatywnych dla niej konsekwencji. Strona działała bowiem i wykonywała urządzenia wodne – w tym pola odkładu urobku – w oparciu o prawomocną i ostateczną decyzję w czasie, kiedy ta decyzja funkcjonowała w obrocie prawnym.

Podczas prowadzenia czynności kontrolnych dokonano roboczych pomiarów rozmieszczenia refulatu na poddanym oględzinom terenie, które również wskazują na fakt, że materiał umieszczony na przedmiotowym gruncie wykracza poza zatwierdzony uregulowaniami administracyjnymi obszar. Ze względu na nadmierną ilość zgromadzonego materiału, wały otaczające pierwotnie pola urobku, w dniu wizji nie były możliwe do zlokalizowania. Opisane wyżej niewłaściwe nagromadzenie refulatu może spowodować – w ocenie organu kontrolnego – zniszczenie lub uszkodzenie brzegów jeziora D., a także gruntów pokrytych jego wodami.

Zdaniem organu, zachodzi konieczność usunięcia materiału usytuowanego poza obrębem ww. pól refulacyjnych, a także usunięcia nadmiaru i rozplantowania refulatu zgromadzonego w granicach przedmiotowych pól urobku do (wskazanej w decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r.) rzędnej + 2,00 m n.p.m., bezpiecznej dla stateczności wałów okalających omawiane pola. Całkowita likwidacja urządzeń wodnych wykonanych na ww. terenie w związku z koniecznością przygotowania terenu pod planowaną realizację inwestycji pn. "Zespół hotelowo-usługowy wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną przy ul. [...] [...] w S." wymagać będzie uzyskania – zgodnie z zapisami art. 389 pkt 6 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne – pozwolenia wodnoprawnego na likwidację urządzeń wodnych.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Fundacja "S. " w S. zarzuciła zaskarżonemu zarządzeniu:

1. 1. naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy Prawo wodne w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie sprawy i brak rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy,
2. 2. naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy Prawo wodne poprzez doręczenie zarządzenia pokontrolnego wyłącznie skarżącej, z pominięciem pełnomocnika skarżącej,
3. 3. naruszenie art. 341 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego niemającego pokrycia w prawach i obowiązkach skarżącej jako podmiotu kontrolowanego, wynikających z decyzji Dyrektora RZGW w S. z [...] grudnia 2017 r. oraz ze stosunków właścicielskich, co prowadzi do nieuzasadnionego i nieznajdującego oparcia w aktualnym stanie faktycznym i prawnym obciążenia skarżącej,
4. 4. naruszenie art. 190 ust. 13 i 14 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 ustawy Prawo wodne poprzez ich niezastosowanie,
5. 5. naruszenie art. 341 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 ustawy Prawo wodne poprzez nałożenie w zarządzeniu pokontrolnym obowiązków o charakterze niewykonalnym, biorąc pod uwagę wyznaczony termin.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, strona podniosła, że organ wydał zarządzenie pokontrolne, które nie ma pokrycia w prawach i obowiązkach skarżącej jako podmiotu kontrolowanego wynikających z decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] grudnia 2017 r. Wspomniana decyzja przewidywała zwolnienie z zakazu wykonywania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe – "robót polegających w szczególności na robotach wymienionych w decyzji". Użycie przez organ sformułowania "w szczególności" nakazuje, zdaniem strony uznać, że roboty w ramach zwolnienia z zakazów przewidzianych w ustawie Prawo wodne nie zostały zdefiniowane, a tym samym przyjęto katalog otwarty dla wszystkich robót zwolnionych z zakazów prawa wodnego, niezbędnych do realizacji inwestycji skarżącej.

Strona zarzuciła organowi, że nie poczynił on ustaleń, czy właściwym podmiotem do prowadzenia kontroli, a w konsekwencji kierowania zarządzenia pokontrolnego jest skarżąca. Fundacja zwróciła uwagę, że to nie skarżąca jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...], a tym samym nie ona jest odpowiedzialna za stan tej nieruchomości.

W jej ocenie, niezależnie od kwestii zasadności treści zarządzenia pokontrolnego oraz podmiotu, który ewentualnie winien wykonać prace, zakreślony przez organ termin jest niewykonalny, ze względu na złożoność tej kwestii oraz sytuację pandemiczną na terenie Polski.

Skarżąca powołując się na art. 190 ust. 13 i 14 oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne wskazała, że organ nie był uprawniony w drodze zarządzenia pokontrolnego do nałożenia na skarżącą obowiązku usunięcia materiału zgromadzonego w wyniku prac wykonanych na działce nr [...] ani doprowadzenia napełnienia pól odkładu urobku do rzędnych wskazanych w decyzji z [...] grudnia 2017 r. Obowiązek taki mógł zostać bowiem nałożony wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej, którą z pewnością zarządzenie pokontrolne nie jest.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej "p.p.s.a.").

Niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] lipca 2020 r., nakładające na skarżącą Fundację zalecenia wymienione w punktach od [...] do [...] tego zarządzenia. Skarga ta niewątpliwie dotyczy zatem przejawu działalności organu administracji publicznej objętego kognicją sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z wyłączeniem aktów lub czynności wymienionych w dalszej części przepisu).

Zarządzenia pokontrolne, mające swoją podstawę w art. 341 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, choć nie są decyzjami administracyjnymi, to mają charakter władczy i rozstrzygają indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Tym samym należy je kwalifikować jako akty, o których mowa we wskazanym wyżej art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lutego 2019 r. sygn. II SA/Rz 1314/18 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 maja 2014 r.; sygn. II OSK 2893/12 i z dnia 19 września 2017 r.; sygn. akt II OSK 2205/16).

W niniejsze sprawie skarżącej nie przysługiwał żaden ze środków zaskarżenia określonych w art. 52 § 2 i 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., skargę do Sądu należało wywieść w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o wydaniu zarządzenia pokontrolnego. W realiach rozpatrywanej sprawy zakwestionowane zarządzenie pokontrolne zostało skarżącej doręczone w dniu [...] lipca 2020 r. Skarga do Sądu została nadana w dniu [...] sierpnia 2020 r. a zatem została wniesiona w przewidzianym przez prawo terminie.

Rozpoznając merytorycznie skargę, Sąd podzielił w znacznej części wątpliwości skarżącej co do zgodności z prawem obowiązków nałożonych zakwestionowanym zarządzeniem pokontrolnym.

W punkcie 3 zarządzenia, nałożono na stronę zalecenie uregulowania na drodze formalno-prawnej, wynikającej z przepisów art. 389 pkt 6 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, likwidacji urządzeń wodnych – pól odkładu urobku, mnichów upustowych usytuowanych na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] D., gmina Miasto S., a także wylotów wód porefulacyjnych funkcjonujących na potrzeby przedmiotowych pól – poprzez uzyskanie pozwolenia wodno-prawnego na przeprowadzenie ww. czynności.

Zgodnie z treścią art. 341 ust. 1 ustawy Prawo wodne, na podstawie ustaleń kontroli, o której mowa w art. 335 ust. 1, organ wykonujący kontrolę albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej mogą:

1. 1) wydać kontrolowanemu zarządzenie pokontrolne;
2. 2) wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego przewidzianego przepisami ustawy;
3. 3) wystąpić do właściwego organu o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu na prawach strony;
4. 4) nałożyć grzywnę w drodze mandatu karnego za wykroczenia określone w przepisach ustawy.

Kontrolowany, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, jest obowiązany powiadomić organ wykonujący kontrolę albo ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej o realizacji zaleceń wskazanych w tym zarządzeniu (art. 341 ust. 2 cytowanej ustawy).

W ocenie Sądu, z powyższych uregulowań w żadnym razie nie wynika podstawa do wydania w zarządzeniu pokontrolnym władczego nakazu dokonania legalizacji czy też likwidacji urządzeń (pól odkładu urobku, mnichów upustowych) wykonanych przez skarżącą na działce nr [...], jak również wylotów wód porefulacyjnych funkcjonujących na potrzeby tych pól.

Wskazane wyżej urządzenia wykonane zostały na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2017 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, co do której następnie - decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] czerwca 2020 r. - stwierdzono nieważność.

Zdaniem organu całkowita likwidacja urządzeń wodnych wykonanych na ww. terenie, wiąże się z koniecznością przygotowania terenu pod planowaną realizację inwestycji pod nazwą "Zespół hotelowo-usługowy wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną przy ul. [...] [...] w S.".

W ocenie Sądu, okoliczność, że zarówno budowa jak i rozbiórka wspomnianych urządzeń wodnych wymaga pozwolenia wodnoprawnego nie budzi wątpliwości.

Jak wynika bowiem z treści art. 389 pkt 6 ustawy Prawo wodne, na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Z kolei w myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji.

Bezsporne pozostaje także i to, że skarżąca nie uzyskała dotychczas pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę urządzeń wodnych, o którym mowa w punkcie [...] zarządzenia pokontrolnego.

Strona nie posiada także pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie spornych urządzeń wodnych, bowiem decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2017 r., udzielającej takiego pozwolenia.

Uregulowania dotyczące legalizacji urządzeń wodnych zawarto w art. 190 ustawy Prawo wodne. Jak wynika z ust. 1 tego przepisu, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 407 ust. 2 oraz w art. 422.

Z kolei w myśl art. 190 ust. 13 tej ustawy, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku.

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika zatem jednoznacznie charakter prawny postępowania legalizacyjnego odnoszącego się do urządzenia wodnego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia. Postępowanie to, niewątpliwie jest wyłącznie uprawnieniem podmiotu dopuszczającego się samowoli. Przepisy nie przewidują bowiem żadnych mechanizmów prawnych pozwalających "nakłonić zobowiązanego do złożenia wniosku o legalizację". W przypadku zrealizowania urządzenia wodnego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia i niewystąpienia przez inwestora o wdrożenie trybu legalizacyjnego, ustawa - Prawo wodne przewiduje wyłącznie obowiązek likwidacji takiego urządzenia. Powyższy pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2017 r.; sygn. akt II OSK 2205/16, Sąd w pełni podziela.

Z uwagi na treść cytowanych powyżej uregulowań, organ wydający zarządzenie pokontrolne nie mógł władczo i w tej formie nakazać skarżącemu dokonania likwidacji wybudowanych urządzeń wodnych (z uwagi na to, że ustawa wymaga wydania w tej materii stosownej decyzji administracyjnej) jak też nie mógł władczo nakazać ich legalizacji. Należy podkreślić, że wdrożenie trybu legalizacji jest wyłącznie uprawnieniem strony, z którego dana strona może, lecz nie musi, skorzystać. Oznacza to, że brak jest podstaw prawnych aby organ niejako "wymuszał" na skarżącej, w trybie zarządzenia pokontrolnego, konieczność wdrożenia procedury legalizacyjnej zrealizowanych urządzeń wodnych. Organ nie ma też podstaw – o czym była już mowa powyżej - aby w drodze zarządzenia pokontrolnego nakazywać ewentualną likwidację urządzeń wodnych skoro formą prawną orzeczenia o tej likwidacji jest określona w art. 190 ust. 13 ustawy – Prawo wodne forma decyzji administracyjnej.

Brak jest natomiast przepisów, które powyższe wymogi rozciągałyby także na rozbiórkę czy usunięcie obiektów nie będących urządzeniami wodnymi. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne odnosi się bowiem wprost do urządzeń wodnych. Wobec tego nie sposób zgodzić się ze stroną, że organ winien był nałożyć obowiązek usunięcia materiału zgromadzonego w wyniku prac wykonywanych na działce nr [...] oraz doprowadzenia napełnienia pól odkładu urobku do rzędnych wskazanych w decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. – w drodze decyzji.

W ocenie Sądu, rację należy natomiast przyznać skarżącej, że termin wykonania zaleceń zawartych w punktach [...] nie może zostać uznany za realny.

Ustawodawca nie wskazuje, w jaki sposób organ winien określać termin na wykonanie zaleceń zawieranych w zarządzeniach pokontrolnych, jednak nie ulega wątpliwości, że nie może on działać dowolnie i termin ten powinien być realny do wykonania obowiązków. W szczególności, termin taki nie może być wyznaczany w całkowitym oderwaniu od celu jakiemu ma on służyć, czyli w tym wypadku – jak wynika z treści uzasadnienia zarządzenia - wyeliminowania wskazanych naruszeń. Dlatego przy ustalaniu terminu organ powinien mieć na uwadze okoliczności konkretnej sprawy, a w szczególności zakres nałożonych obowiązków i w tym kontekście powinien określić termin realny tj. taki, w którym działania zmierzające do wykonania nałożonego obowiązku są możliwe do wykonania przy dołożeniu należytej staranności. Określenie terminu realizacji zaleceń "w trybie natychmiastowym", zdaniem Sądu, powyższych wymogów nie spełnia.

Treść zarządzenia, w powiązaniu z treścią protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2020 r. wskazuje, że usunięta winna zostać znaczna ilość materiału zgromadzonego poza obrębem pól refulacyjnych jak i z pól odkładu urobku (ponad rzędną 2,0 m n.p.m.). Wobec tego nakazanie stronie wykonania zaleceń w tym zakresie "w trybie natychmiastowym", poza tym że jest nieprecyzyjne to, zdaniem Sądu, nie uwzględnia także wspomnianych powyżej okoliczności sprawy.

Zważywszy na to, że zawarte w punkcie [...] zarządzenia pokontrolnego zalecenie pisemnego powiadomienia organu o działaniach podjętych w celu jego realizacji jest ściśle związane z pozostałymi punktami tego zarządzenia (pkt 1 – 3), które zostały uznane przez Sąd za wadliwe, niezbędnym okazało się wyeliminowanie wspomnianego zarządzenia w całości.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą argumentu braku poczynienia przez organ ustaleń co do tego czy skarżąca jest właściwym podmiotem do prowadzenia kontroli oraz właściwym adresatem zarządzenia pokontrolnego, należy uznać, że jest on niezrozumiały.

Zgodnie z treścią art, 334 ustawy Prawo wodne, kontrola gospodarowania wodami dotyczy m.in. korzystania z wód oraz ochrony zasobów wodnych (pkt 1), przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy (pkt 2), wykonywania urządzeń wodnych (pkt 4), a także utrzymywania wód oraz urządzeń wodnych (pkt 5). Skoro adresatem decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] grudnia 2017 r., zwalniającej od określonego w art. 88 ust. 1 wspomnianej ustawy zakazu wykonywania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, jak również decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2017 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych jest Fundacja S. w S., zatem nie ulega wątpliwości, że ewentualna kontrola gospodarowania wodami w zakresie objętym tymi decyzjami dotyczyć winna właśnie tego podmiotu.

Należy też zgodzić się z organem, że w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie przyjmuje się, że "postępowanie" w sprawie wydania zarządzenia nie należy do żadnej z grup spraw, o których mowa w art. 1 k.p.a., gdyż nie jest to sprawa rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej (pkt 1 i 2), sporu kompetencyjnego, czy wydawania zaświadczenia. Oznacza to, że postępowanie kontrolne w sprawie gospodarowania wodami nie jest typowym postępowaniem administracyjnym, do którego znajdą zastosowanie przepisy k.p.a. Jest to postępowanie szczególne, w ramach którego działania organu i kontrolowanego są ograniczone i ukierunkowane. Zarządzenia pokontrolne, znane także innym niż Prawo wodne aktom normatywnym, w podobnie ukształtowanej procedurze, wydają między innymi Wojewódzcy Inspektorzy Ochrony Środowiska.

W związku z tym w orzecznictwie utrwalone jest już stanowisko, że "do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne" (wyrok NSA z 12.04.2018 r. II OSK 2479/17, wyrok NSA z 6.05.2014 r., II OSK 2893/12; wyrok NSA z 21.06.2012 r., II OSK 723/12; wyrok NSA z 18.01.2011 r., II OSK 2036/09).

Z tego względu za nieuzasadnione należy uznać podnoszone przez stronę argumenty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na marginesie jedynie należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom strony, decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] grudnia 2017 r., nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzją, na którą organ wskazał jako wyeliminowaną z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności jest decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2017 r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie i uchylił zaskarżone zarządzenie. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.