Uzasadnienie
M. G. wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2016 r., złożonym na formularzu PPF, wystąpiła ponownie w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Jak wynika z akt sprawy, w punkcie 1 postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 września 2015 r. umorzono postępowanie w sprawie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, a w punkcie 2 zostało przyznane skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (k-39 akt). Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła dla strony w niniejszej sprawie adwokata z urzędu (k-60 akt), który po zapoznaniu się z aktami sprawy sporządził i złożył do akt opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia o odrzuceniu wniesionej skargi (k-63 akt).
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że w niniejszej sprawie, dotyczącej skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego (a więc w sprawie statusu bezrobotnego), skarżąca jest zwolniona z kosztów sądowych. W takiej sytuacji brak jest podstaw do oceny sytuacji finansowej strony w świetle art. 246 § 1 powołanej ustawy, w zakresie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych, ponieważ nawet, gdyby strona posiadała środki finansowe na opłacenie kosztów sądowych, nie ma obowiązku ich uiszczenia w tej sprawie.
Ocenie takiej podlegał, stosownie do treści art. 262 ustawy, jedynie pierwszy wniosek skarżącej o przyznanie pełnomocnika z urzędu, złożony w tej sprawie, rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 30 września 2015 r..
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten został dodany przez art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zmiana ta weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. i na podstawie art. 2 cytowanej ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma zastosowanie do postępowań wszczętych przed tą datą.
Skoro zatem skarżąca w niniejszym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, a postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. zostało jej przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, to postępowanie w zakresie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, należało, jako zbędne, umorzyć.
Przyznane stronie prawo pomocy, jest bowiem skuteczne od momentu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, aż do zakończenia postępowania w sprawie. Jednocześnie trzeba wskazać, że prawo pomocy przyznane w postępowaniu przed sądem nie obejmuje postępowania przed organami administracji. W przypadku przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, zakres jego pełnomocnictwa obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich czynności w postępowaniu przed sądem. Natomiast zmiana osoby pełnomocnika, z którego działania strona nie jest zadowolona, należy do właściwej korporacji i nie jest konieczne ani możliwe wydanie przez sąd nowego postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, w szczególności, że w danej sprawie sąd może przyznać stronie tylko jednego pełnomocnika z urzędu.
Z tych względów na podstawie art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.