Uzasadnienie
Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] maja 2020 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] dotyczącą odmowy przyznania A. K. nagrody rocznej za rok 2018, tj. od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 30 listopada 2018 r.
A.K. pełnił służbę w Policji w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] listopada 2018 r. W dniu [...] października 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał, na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, decyzję nr [...], na mocy której z dniem [...] grudnia 2018 r. przeniósł funkcjonariusza do służby w Służbie Ochrony Państwa, z zachowaniem ciągłości służby.
Komendant Służby Ochrony Państwa rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] mianował A. K., z dniem [...] grudnia 2018 r. w służbie stałej i wyznaczył na stanowisko służbowe w Służbie Ochrony Państwa.
W dniu [...] stycznia 2020 r. A. K. wniósł kierowane do Komendanta Głównego Policji ponaglenie, w którym zawarł żądanie ustalenia i wypłaty mu nagrody rocznej za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 30 listopada 2018 r.
W dniu [...] lutego 2020 r. Komendant [...] Policji wydał decyzję nr [...], którą odmówił wypłaty nagrody rocznej za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 30 listopada 2018 r.
W dniu [...] lutego 2020 r. funkcjonariusz złożył od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając jej błędną interpretację przepisów prawa, a także naruszenie przepisów prawa materialnego. Wniósł o przyznanie nagrody rocznej za rok 2018. Funkcjonariusz powołał się na interpretację przepisów prawa zawartą w pismach: Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. [...], Sekretarza Stanu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2019 r. [...] oraz Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2019 r. [...].
KGP w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2020 r. podkreślił, że w niniejszej sprawie konieczne jest rozróżnienie sytuacji policjanta zwalnianego ze służby w Policji od – jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie – przeniesionego do innej służby, na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Instytucja przeniesienia funkcjonariusza do służby w Służbie Ochrony Państwa została zamieszczona w przepisie art. 70 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 828, z późn. zm.). Zgodnie z art. 70 ust. 1 tej ustawy funkcjonariusz Policji (...) może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Służbie Ochrony Państwa, jeżeli wykazuje predyspozycje do jej pełnienia.
Przepis art. 70 ust. 2 ustawy o SOP stanowi, że funkcjonariusza do służby w Służbie Ochrony Państwa przenosi Komendant SOP w porozumieniu z komendantem albo szefem właściwej służby, z której dany funkcjonariusz ma zostać przeniesiony, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Jednocześnie przeniesienie funkcjonariusza innej służby może nastąpić również w sytuacji braku takiego porozumienia, w przypadkach uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi lub kadrowymi SOP. W takiej sytuacji o przeniesieniu decyduje minister właściwy do spraw wewnętrznych (art. 70 ust. 3 ustawy o SOP).
W przedmiotowej sprawie zaistniało ostatnie ze wskazanych rozwiązań, tj. przeniesienie na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Ponadto z treści przepisu art. 70 ust. 4 ustawy o SOP wynika, że funkcjonariusz innej formacji przeniesiony do służby w Służbie Ochrony Państwa zachowuje ciągłość służby. Stosownie natomiast do art. 70 ust. 5 cytowanej ustawy funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.
Zdaniem KGP z treści powyższych przepisów prawa wynika, że w sytuacji omawianego przeniesienia następuje rozwiązanie dotychczasowego stosunku służbowego z jednoczesnym nawiązaniem nowego stosunku służbowego w Służbie Ochrony Państwa.
Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, z późn. zm.) policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Analogiczne rozwiązanie przewiduje art. 174 ust. 1 ustawy o SOP.
Zasadą jest, że wypłata nagrody rocznej następuje do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (art. 110 ust. 9 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 110 ust. 10 ustawy o Policji policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. W tym ostatnim przypadku jest zatem, podobnie jak odprawa, należnością przewidzianą dla funkcjonariusza odchodzącego ze służby, a ta, zgodnie z treścią art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, nie przysługuje policjantowi przenoszonemu w trybie art. 70 ust. 1 ustawy o SOP.
Przełożony, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, nie jest zatem uprawniony do przyznania nagrody rocznej za okres pełnionej służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym następuje przeniesienie funkcjonariusza Policji do SOP. Policjantowi przeniesionemu do służby w SOP przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy o SOP, z uwzględnieniem okresu służby pełnionej w Policji. Funkcjonariusz ten zachowuje ciągłość służby, a ponadto zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 111), Komendant SOP, określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP.
Z kolei zgodnie z § 13 wymienionego rozporządzenia, Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych.
Należności z tytułu nagrody rocznej nie mogły zostać przyznane funkcjonariuszowi w Policji za rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem zgodnie z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w art. 70 ust. 1 tej ustawy, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, którą to należnością jest w tej sytuacji nagroda roczna.
Prawo do nagrody rocznej materializuje się wobec policjanta z upływem roku, za który nagroda ta przysługuje, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego, jeśli nie jest już policjantem, a jest funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, a co za tym idzie przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP, za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji, jako równoważnej ze służbą w SOP.
Zdaniem KGP brak jest podstaw do przyjęcia, iż wobec Komendanta [...] Policji powstało roszczenie z tytułu przyznania prawa do nagrody rocznej za rok, w którym nastąpiło przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, tj. za rok 2018. W dniu, w którym zmaterializowało się to prawo, A. K. nie był już policjantem, ale funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa. Strona, w chwili gdy nabyła omawiane prawo, nie miała już w Policji przełożonego, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, bowiem od dnia przeniesienia, tj. od dnia 1 grudnia 2018 r. takim przełożonym jest Komendant Służby Ochrony Państwa.
Organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że po stronie policjanta, w związku z jego przeniesieniem do służby w Służbie Ochrony Państwa, powstaje jakiekolwiek roszczenie z tytułu wypłaty nagrody rocznej za rok, w którym nastąpiło to przeniesienie.
Nie doszło wobec tego, w tym przypadku, do naruszenia przez organ art. 2 Konstytucji RP, a tym samym naruszenia zasady ochrony praw nabytych, bowiem zasada ta, w omawianych okolicznościach, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, w sytuacji A. K. nie znajdowała zastosowania. Skarżący nie nabył prawa do nagrody rocznej pełniąc służbę w Policji, w roku w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem nabycie tego prawa możliwe było najwcześniej z upływem roku kalendarzowego, w którym to przeniesienie nastąpiło, a wówczas A. K. nie był już funkcjonariuszem Policji (a funkcjonariuszem SOP). W przedmiotowym postępowaniu nie doszło również do naruszenia art. 110 ust. 12 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie przepis ten nie może mieć także zastosowania, albowiem odnosi się on do sytuacji, w której w danym roku kalendarzowym policjant pełnił służbę w różnych jednostkach organizacyjnych Policji, a nie w jednostce Policji i jednostce organizacyjnej innej formacji, jaką w niniejszej sprawie jest Służba Ochrony Państwa.
KGP zaznaczył, że zgodnie z art. 174 ust. 3 ustawy o SOP nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi SOP mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy służby w danym roku.
Zdaniem KGP nie budzi wątpliwości, że przeniesiony z innej formacji do służby w SOP funkcjonariusz zostaje następnie mianowany na określone stanowisko służbowe. W tym przypadku mianowanie skarżącego na stanowisko służbowe w SOP nastąpiło rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] listopada 2018 r. Zgodnie z powołanym przepisem Komendant SOP zobowiązany jest do przyznania funkcjonariuszowi SOP nagrody rocznej, jeżeli pełnił on służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych. Przepis § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. nakazuje natomiast traktować równorzędnie służbę w SOP ze służbą w innej formacji, z której nastąpiło przeniesienie. Przyznanie nagrody rocznej w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do służby w SOP możliwe jest nawet w sytuacji, gdy odbyło się ono w ostatnich trzech miesiącach tego roku kalendarzowego, albo w krótszym okresie, bowiem Komendant SOP zobowiązany jest do uwzględnienia przy obliczaniu minimalnego okresu pełnionej służby w SOP, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej przez funkcjonariusza SOP, okresu służby w innej formacji w tym samym roku.
Okres, o którym mowa w art. 174 ust. 3 ustawy o SOP, wymaga bowiem pełnienia służby w SOP przez okres 3 miesięcy w roku mianowania, a nie 3 miesięcy od mianowania funkcjonariusza w SOP. Stąd też okresy służby w innej formacji i w SOP w danym roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, powinny być zsumowane i jeśli wyniosą one co najmniej 3 miesiące, to funkcjonariusz SOP jest uprawniony do nagrody rocznej (oczywiście przy zachowaniu pozostałych wymogów określonych w ustawie o SOP).
Organ odnosząc się do powołanych w odwołaniu przez skarżącego pism, stwierdził, iż nie są one aktem prawa powszechnie obowiązującego. Przedstawiono w nich wyłącznie interpretację przepisów prawa, która w omawianej sprawie nie znajduje zastosowania.
A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...].
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 110 ust. 1, 3, 9 i 13 ustawy o Policji oraz § 13 zdanie 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 111), co skutkowało niezasadną odmową przyznania i wypłaty nagrody rocznej za 2018 r.
Funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, względnie stwierdzenie jej nieważności.
Skarżący nadmienił, że służbę w Policji pełnił nieprzerwanie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] listopada 2018 r. Ostatnio zajmował stanowisko [...] Komendy [...] Policji.
Na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] został na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy o Służbie Ochrony Państwa z dniem [...] grudnia 2018 r. przeniesiony z Policji do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa.
Skarżący w 2018 r. służbę w Policji pełnił przez 11 miesięcy, zatem spełnił wszystkie wymogi formalne niezbędne do otrzymania nagrody rocznej za rok 2018. Komendant Służby Ochrony Państwa ustalił prawo do nagrody rocznej jedynie za okres 1 miesiąca pełnienia służby w SOP, tj. od 1 grudnia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. SOP poinformował, że właściwy do ustalenia i wypłaty nagrody rocznej za pozostałe 11 miesięcy pełnienia służby w Policji jest właściwy organ Policji.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w 2018 r. skarżący pełnił służbę od:
- 1) dnia [...] stycznia do dnia [...] listopada 2018 r., tj. przez 11 miesięcy w Policji;
- 2) dnia [...] grudnia do dnia [...] grudnia 2018 r., tj. przez 1 miesiąc w Służbie Ochrony Państwa.
Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że przy ustalaniu właściwości organu w tej sprawie ma zastosowanie przepis art. 70 ust. 4 ustawy o SOP. Należy bowiem przyjąć, że jeżeli funkcjonariusz nabył prawo do nagrody rocznej w Policji, to nagrodę tę winien wypłacić mu właściwy organ Policji w części proporcjonalnej do okresu służby w Policji. Nagrodę roczną za 11 miesięczny okres pełnienia służby winien przyznać i wypłacić Komendant [...] Policji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia organu obowiązanego do wypłaty nagrody rocznej za 2018 r. osobie, która została przeniesiona na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy o SOP ze służby w Policji do służby w SOP decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2018 r. i nie otrzymała tego świadczenia w Policji.
Podstawą zmiany formacji, w której skarżący A. K. pełnił służbę, było przeniesienie. Instytucja ta znana jest przede wszystkim tzw. stosunkom służbowym o charakterze publicznoprawnym, i jest wyrazem charakterystycznej dla tych stosunków zatrudnienia dyspozycyjności pełniącego służbę, wyrażającej się w znaczącej jego zależności od podmiotu, na rzecz którego pełni służbę. Natura prawna tego przeniesienia nie jest jednorodna. Nie można zbudować jednego, ogólnego modelu przeniesienia. Najczęściej oznacza ono zmianę określonych elementów stosunku służbowego przy zachowaniu jego bytu prawnego (tożsamości prawnej), np. zmianę stanowiska służbowego albo miejsca pełnienia służby.
W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z przeniesieniem znacznie dalej idącym. Przeniesienie przewidziane w art. 70 ustawy o SOP powoduje bowiem zmiany w zasadzie wszystkich, poza podmiotem pełniącym służbę, elementów dotychczasowego stosunku służbowego. Trudno zatem przyjąć, że dotychczasowy stosunek służbowy zachowuje swą tożsamość - jest tym samym stosunkiem prawnym po przeniesieniu. Przede wszystkim nie jest już stosunkiem służbowym w Policji lecz stosunkiem służbowym w odrębnej formacji - SOP. Niemniej jednak ustawodawca nie wiąże tego przeniesienia z ustaniem dotychczasowego stosunku służbowego (w Policji) i nawiązaniem następnego (w SOP). Wprowadza instytucję przekształcenia stosunku służbowego, opartego na prawnej fikcji –- uznaniu, że stosunek przekształcony jest nieprzerwaną kontynuacją stosunku służbowego sprzed przeniesienia, z wynikającymi stąd konsekwencjami dla uprawnień przeniesionego funkcjonariusza.
W przypadku funkcjonariusza Policji ustawa o Policji nie traktuje przeniesienia policjanta do innej formacji jako przesłanki ustania jego stosunku służbowego – zwolnienia ze służby (art. 41). Ustawa o SOP nie uznaje natomiast przeniesienia funkcjonariusza innej formacji do służby w SOP za sposób powstania stosunku służbowego funkcjonariusza SOP (art. 76 ust. 1). Tę tezę zdają się również potwierdzać przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa. Według § 6 ust. 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia, w porozumieniu w sprawie przeniesienia zawartym pomiędzy Komendantem SOP i Komendantem Głównym Policji określa się: datę ustania służby w jednostce organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę (pkt 4) i datę, od której liczy się początek służby funkcjonariusza w SOP (pkt 5).
Rozkaz personalny potwierdzający przeniesienie funkcjonariusza do służby w SOP zawiera m. in. również datę, od której liczy się początek służby funkcjonariusza w SOP (§ 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia). Nie powinno budzić wątpliwości, że terminologia rozporządzenia odnosi się do faktów związanych z przeniesieniem, a nie do czynności prawnych (decyzji) składających się na przeniesienie. Data ustania służby i data od której liczy się początek służby funkcjonariusza SOP, to nie to samo co data zwolnienia ze służby i data nawiązania stosunku służbowego.
Potwierdzeniem i zarazem konsekwencją przyjętego przez ustawodawcę modelu przeniesienia funkcjonariusza innej służby do służby w SOP, mającego zresztą swój odpowiednik w ustawie o Policji (art. 25a), są regulacje zawarte w przepisach art. 70 ust. 4 i 5 ustawy o SOP. W myśl tego pierwszego funkcjonariusz Policji przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. Funkcjonariuszowi przeniesionemu w tym trybie do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby (art. 70 ust. 5). Ustawodawca nie wyjaśnia pojęcia ciągłości służby. Zdaniem Sądu należałoby przyjąć, że chodzi tu potraktowanie przekształconego stosunku służbowego jako nieprzerwaną kontynuację stosunku zatrudnienia przed przeniesieniem, a więc przyjęcie, jakby nie nastąpiła zmiana formacji, uznanie zatem służby w innej formacji (Policji) za równorzędną ze służbą w SOP, m.in. z punktu widzenia zachowania i nabycia uprawnień związanych ze służbą.
Przemawia za tym również treść § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, według którego Komendant SOP, określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Więziennej, Służbie Celno-Skarbowej lub Centralnym Biurze Antykorupcyjnym odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP.
Przepis art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, który stanowi, że funkcjonariuszowi przeniesionemu do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, ma wobec tego charakter deklaratywny. Jedynie potwierdza, że skoro w następstwie przeniesienia nie nastąpiło odejście ze służby wskutek zwolnienia ze służby, to przeniesionemu funkcjonariuszowi nie przysługują świadczenia z tytułu takiego odejścia.
Nagroda roczna jest świadczeniem przewidzianym zarówno w ustawie o Policji, jak i w ustawie o SOP. Uprawnienie do tego świadczenia w razie przeniesienia policjanta na podstawie art. 70 ustawy o SOP do służby w SOP należy zatem oceniać na podstawie obu tych regulacji prawnych, z uwzględnieniem charakteru prawnego i skutków przeniesienia.
Według art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3 tego artykułu). Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 10).
Przepis art. 174 ustawy o SOP stanowi, że funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (ust. 2). Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 2a). Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy służby w danym roku (ust. 3). Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał:
- 1) z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego;
- 2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;
- 3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy;
- 4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (ust. 4).
Z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że nagroda jest świadczeniem przysługującym za dany rok kalendarzowy służby w Policji, pod warunkiem że policjant pozostawał w tym roku w służbie co najmniej przez 6 miesięcy. Prawo do nagrody powstaje zatem z upływem roku kalendarzowego. Zasada ta odnosi się również do policjanta, który w trakcie roku kalendarzowego został przeniesiony do Służby w SOP. Nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 110 ust. 10, ponieważ przeniesienie policjanta do służby w SOP nie wymaga zwolnienia go ze służby w Policji.
Policjant przeniesiony do służby w SOP nabywa zatem prawo do nagrody dopiero z upływem roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie, jako funkcjonariusz SOP, a nie jako policjant. Zgodnie z wyżej przedstawionym rozumieniem ciągłości służby, znajdującym potwierdzenie w § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r., okres służby w Policji policjanta przeniesionego do służby w SOP należy traktować na równi z okresem służby w SOP. Prowadzi to do wniosku, że policjant przeniesiony w ciągu roku kalendarzowego do SOP nabywa z upływem tego roku prawo do nagrody rocznej w SOP.
Przyjęcie odmiennej interpretacji, zakładającej, że w takiej sytuacji nagroda roczna jest wypłacana w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwy organ Policji, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP nie znajduje, zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, dostatecznego uzasadnienia zarówno w art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, jak i w przepisach o nagrodzie rocznej zawartych w ustawie o SOP. Przepis przytoczonego wyżej art. 174 ustawy o SOP nie przewiduje możliwości nabycia prawa do nagrody rocznej w SOP przez funkcjonariusza, który nie służył w SOP przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem określonym w ust. 3 tego artykułu. Ten wyjątek nie dotyczy jednak funkcjonariusza przeniesionego do służby w SOP, lecz funkcjonariusza mianowanego do służby w SOP w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego. A zatem stanowisko, że funkcjonariusz przeniesiony z Policji do SOP nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji, proporcjonalnie do okresu pozostawania w służbie w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie, prowadzi, w świetle art. 174 ustawy o SOP, do pozbawienia funkcjonariusza prawa do "uzupełniającej" nagrody w SOP za ten rok kalendarzowy. Takie rozwiązanie podważałoby zawartą w art. 70 ust. 4 ustawy o SOP gwarancję zachowania ciągłości służby w razie przeniesienia.
Można stwierdzić, że przedstawionego stanowiska Sądu nie podważają przepisy wykonawcze do ustawy o SOP, w szczególności § 13 przytaczanego rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018r. Przepis ten stanowi, że Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych.
Odnosząc się do tego przepisu rozporządzenia, należy mieć na uwadze hierarchię norm prawnych, z której wynika po pierwsze, że akt wykonawczy nie może być niezgodny z ustawą i po drugie, że przepisów ustawy nie można interpretować, kierując się treścią aktu wykonawczego (rozporządzenia). Przyjęty w § 13 rozporządzenia sposób bilansowania należności pieniężnych, które przeniesiony funkcjonariusz otrzymał pozostając w służbie przed przeniesieniem i które mu przysługują z tego samego tytułu w SOP po przeniesieniu, nie przystaje do ustawowych regulacji dotyczących nagrody rocznej. Była już o tym mowa, że z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji nie wynika, że policjant przeniesiony do innej służby, a więc niezwolniony ze służby w Policji, nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji w roku przeniesienia. Ustawa o służbie w SOP (art. 174) również nie daje policjantowi przeniesionemu do SOP prawa do nagrody w SOP za okres służby w tej formacji pozostały do końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie.
Tytułem uzupełnienia można dodać, że teza Sądu zaprezentowana w rozpatrywanej sprawie znajduje potwierdzenie m. in. w wyroku WSA w Krakowie z 26 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1339/19 i we wcześniejszym wyroku WSA w Warszawie z 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/10 (ten drugi wyrok dotyczył przeniesienia funkcjonariusza Straży Granicznej do Policji na podstawie art. 25a ustawy o Policji, odpowiadającego art. 70 ustawy o SOP).
Odnosząc się do pierwszego z powołanych wyroków, Sąd jest zdania, że organ Policji nie miał w niniejszej sprawie podstaw prawnych do przekazania podania (wniosku) skarżącego o wypłatę nagrody rocznej do innego (właściwego) organu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Przekazanie podania do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. (zresztą niezaskarżalne) jest uzasadnione wówczas, gdy organ, do którego zostało wniesione jest niewłaściwy, a właściwy w tej sprawie jest inny organ, nie zaś wówczas, gdy organ do którego skierowano podanie (wniosek o świadczenie) nie uważa się za obowiązany do jego wypłaty. Generalnie bowiem organ Policji jest właściwy w sprawach o wypłatę nagrody rocznej aktualnym i byłym policjantom.
W rozpatrywanej sprawie skarżący skierował wniosek o wypłatę nagrody rocznej do Policji, podnosząc, że należy mu się nagroda roczna na podstawie ustawy o Policji. Domagał się więc tego świadczenia od konkretnego organu Policji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził wprawdzie, że jest organem niewłaściwym w tej sprawie, niemniej tę niewłaściwość powiązał z brakiem w ustawie o Policji podstaw do wypłaty byłemu funkcjonariuszowi Policji nagrody rocznej. Rozpoznał więc merytorycznie roszczenie skarżącego, uznając się tym samym swoją właściwość w tej sprawie.
Sądowi znane są również odmienne stanowiska wyrażone np. w wyrokach WSA w Warszawie: z 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/19 i z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2722/19. Ze względów wyżej przedstawionych Sąd tych zapatrywań jednakże nie podziela.
Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.