Uzasadnienie
E. F. pismem z dnia 17 września 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 1872/09. Skarga ta została odrzucona postanowieniem z dnia 25 lutego 2011 r. z uwagi na niezachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 marca 2011 r., a pismem z dnia 14 marca 2011 r. uzupełnionym pismem z dnia 28 marca 2011 r. skarżący zwrócił się do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że uchybienie w przekroczeniu terminu nie było z jego winy i spowodowało dla niego ujemne skutki w zakresie prowadzonych postępowań sadowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja przywrócenia terminu regulowana jest przepisami art. 85 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 85 czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże Sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z treści powyższego artykułu wynikają cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania określonych czynności procesowych, które muszą wystąpić łącznie. Do przesłanek tych zaliczyć należy wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono.
Stwierdzić należy, że wniosek skarżącego odpowiada wymaganiom formalnym.
W pierwszej kolejności należy zatem wyjaśnić kwestię, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Warunkiem koniecznym do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest wskazanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Skarżący w swoim wniosku wskazał, że o uchybieniu terminu dowiedział się w dniu doręczenia mu postanowienia Sądu z dnia 25 lutego 2011 r., tj. w dniu 7 marca 2011 r. natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył w dniu 14 marca 2011 r.
W związku z powyższym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w siedmiodniowym terminie.
Następną przesłanką, która powinna być w sprawie wyjaśniona jest, czy skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Wymóg uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oznacza obowiązek ich wykazania, w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony polegają na prawdzie.
W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że wniesienie skargi po upływie terminu było przez niego niezawinione. Skarżący, podniósł jedynie, że uchybienie nie było z jego winy.
W związku z tym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został uzasadniony.
Z tych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.