Uzasadnienie
T.C., pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r., wniósł do tutejszego Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie o sygn. II SA/Wa 551/14.
W motywach uzasadnienia wniesionej skargi skarżący podał, że w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegająca na tym, że wskutek naruszenia przepisów przez Sąd, został pozbawiony możliwości działania w postępowaniu przed tym Sądem. Wyjaśnił, że nie mógł wziąć udziału w posiedzeniu niejawnym Sądu, co uniemożliwiło mu działanie przez Sądem.
Jednocześnie skarżący wniósł o wydanie rozstrzygnięcia na rozprawie oraz zobowiązania Urzędu Pracy [...] do:
- - wydania decyzji o uznaniu lub odmowie uznania za osobę bezrobotną,
- - wydania decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych,
- - wypłacania zasiłków z tytułu uznania za bezrobotnego na bieżąco,
- - wypłaty zaległych zasiłków w kwocie 24.330 zł.
Odpis skargi został doręczony pełnomocnikowi organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotą instytucji wznowienia postępowania jest dążenie do wydania orzeczenia zgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dopuszcza możliwość obalenia prawomocnego orzeczenia, tylko w sytuacji, gdy zapadło ono z pogwałceniem obowiązujących zasad prawa i jest sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy.
Zgodnie z art. 270 tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt 551/14 jest prawomocne od dnia 26 czerwca 2014 r., w związku z czym uznać należy, że spełniony został podstawowy warunek dopuszczalności skargi o wznowienie, jakim jest prawomocność orzeczenia objętego skargą.
W myśl art. 277 powołanej ustawy, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jednocześnie w orzecznictwie NSA zostało określone, że termin trzymiesięczny do złożenia skargi o wznowienie postępowania nie może zacząć swojego biegu wcześniej niż od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, gdyż dopiero po tym zdarzeniu złożenie takiej skargi jest dopuszczalne. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 22 sierpnia 2014 r., a więc w ustawowym terminie.
Skoro przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania spełnia wymogi formalne do jej wniesienia, należało przejść do badania jej zasadności.
W niniejszej sprawie, jako podstawę wznowienia wskazano art. 271 pkt 2 cytowanej ustawy. Stanowi on, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
W sprawie o sygn. akt II SA/Wa 551/14 przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., wydane w trybie określonym w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Powyższym postanowieniem organ uznał za niezasadne zażalenie skarżącego, wniesione na niezałatwienie w terminie sprawy w przedmiocie przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej i wypłaty zasiłku dla bezrobotnych przez organ I instancji – Prezydenta [...]. Sąd, stwierdzając, że tego rodzaju postanowienia nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie stanowią ani decyzji administracyjnych, ani zaskarżalnych postanowień, ani też innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, odrzucił na posiedzeniu niejawnym wniesioną przez T.C. skargę, jako niedopuszczalną.
Skarżący, wnosząc o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 551/14, zarzucił, że wskutek naruszenia przepisów prawa przez Sąd i rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, był pozbawiony możności działania, bowiem tym samym uniemożliwiono mu działanie przed Sądem.
Należy wskazać, że pojęcie niemożności działania nie posiada bliższego określenia zarówno w teorii, jak i w orzecznictwie. Istnieje spory margines dla swobody interpretacyjnej dla tego pojęcia. Orzecznictwo i teoria nie wypracowały tezy generalnej, wyznaczającej podstawowe cechy niemożności działania. Jednakże, w ocenie Sądu, niemożność działania, czyli niemożność obrony swych praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Należy przy tym wskazać, że konieczne jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego przez Sąd, a pozbawieniem strony możliwości działania.
Nadto o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania. W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia wznowienia postępowania (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2866/05, publ. Lex nr 188424).
Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała ustawowa przesłanka określona w art. 271 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 10 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznanie spraw odbywa się jawnie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast art. 58 § 3 stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie, które zapada na posiedzeniu niejawnym jest doręczane stronom na piśmie, a nie ogłaszane.
Należy stwierdzić, że Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 551/14 nie naruszył przepisów postępowania, bowiem postanowienie z dnia 12 maja 2014 r. o odrzuceniu wniesionej przez T.C. skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność, wydał na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści przepisu art. 58 § 3 powołanej ustawy. Nadto Sąd doręczył stronie wydane orzeczenie pouczając o środku zaskarżenia. Skarżący miał też dostęp do akt sprawy, mógł składać pisma, zawierające jego stanowisko w sprawie. W takiej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że skarżący był pozbawiony możliwości obrony swoich spraw w postępowaniu przed Sądem w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 551/14.
Zgodnie z art. 282 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza (§ 2 cyt. wyżej przepisu).
Oddalenie skargi o wznowienie postępowania następuje, jeżeli w ocenie Sądu brak jest powołanych przez skarżącego przyczyn wznowienia. Orzeczenie takie jest wynikiem negatywnej oceny zasadności zgłoszonej podstawy wznowienia postępowania.
Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka, stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 551/14, bowiem Sąd rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym działał zgodnie z przepisami prawa i brak jest podstaw do uznania, że skarżący był w postępowaniu przed Sądem pozbawiony możliwości obrony swoich praw.
Odnosząc się do wniosku skarżącego, dotyczącego zobowiązania organu przez Sąd w niniejszej sprawie do wydania decyzji o uznaniu lub odmowie uznania za osobę bezrobotną, o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, wypłacania zasiłków z tytułu uznania za bezrobotnego na bieżąco, wypłaty zaległych zasiłków w kwocie 24.330 zł, należy stwierdzić, że kwestie te nie stanowiły przedmiotu niniejszego postępowania, bowiem niniejsza sprawa dotyczyła skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., wydane w trybie określonym w art. 37 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 282 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.