Uzasadnienie
Skarżący – J. R. po odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1741/09 jego skargi na Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie opróżnienia lokalu, w dniu 29 grudnia 2009 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie wskazując jednak w jakim zakresie.
W związku z powyższym, zwrócono skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w celu jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia złożonego wniosku bez rozpoznania, a także wezwano do nadesłania oświadczenia o wysokości kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania oraz o innych niezbędnych wydatkach wraz z kopiami dokumentów, wskazujących na ich wysokość.
Skarżący otrzymał wezwanie w dniu 14 stycznia 2010 r., wypełniony formularz wniosku zwrócił w oznaczonym terminie, natomiast nie wykonał wezwania w zakresie złożenia oświadczenia oraz stosownych dokumentów w zakresie dotyczącym jego sytuacji materialnej.
W uzasadnieniu wniosku podniósł argumenty na poparcie wniesionej skargi, a ponadto wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie należące do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o pow. 38 m2 oraz około 40 tysięcy złotych oszczędności. Podał również, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.680 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Jedynym czynnikiem, od którego ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uzależnia możliwość przyznania wnioskującemu żądanej pomocy w ramach prawa pomocy, jest kryterium materialne.
Przyznanie tego prawa osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy zauważyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w tym postępowaniu. Natomiast prawo pomocy wywodzi się z tzw. prawa ubogich, dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, gdyż zwolnienie z kosztów sądowych nie prowadzi do ich zlikwidowania, a jedynie do ich przeniesienia na budżet państwa. W praktyce oznacza to, że ciężar finansowy związany z kosztami prowadzenia przez stronę postępowania przed sądem, będą musieli ponieść inni obywatele.
Jednocześnie Sąd, jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Dlatego też zawsze należy ustalić, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.
W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jego miesięczny dochód stanowi emerytura w wysokości 1.680 zł, a ponadto posiada oszczędności w kwocie 40 tysięcy zł. Jednocześnie nie złożył wymaganych dokumentów oraz oświadczenia o wysokości ponoszonych niezbędnych kosztów utrzymania.
Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, tj. że w jego sytuacji zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Ponadto, jak już wcześniej podniesiono, jedyną przesłanką braną pod uwagę, przy badaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest sytuacja majątkowa wnioskującego. Oznacza to, że inne argumenty powołane przez stronę, szczególnie dotyczące wniesionej skargi, nie mają znaczenia przy ocenie złożonego wniosku.
Z tego względu na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.