Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1741/09 odrzucił skargę kasacyjną J. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1741/09 w sprawie z jego skargi na Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie opróżnienia lokalu. Odpis niniejszego postanowienia wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k - 67).
W dniu 5 maja 2010 r. J. R. wniósł do Sądu osobiście sporządzone zażalenie na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Ponadto, § 4 tego artykułu wskazuje, iż zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Stosownie do treści art. 178 powołanej ustawy wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 powołanej ustawy).
W niniejszej sprawie z zestawienia daty doręczenia skarżącemu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej – 26 kwietnia 2010 r. z datą wniesienia zażalenia – 5 maja 2010 r. wynika, iż skarżący uchybił siedmiodniowemu terminowi, o którym mowa w art. 194 § 2 cytowanej ustawy. Ostatni dzień terminu do wniesienia zażalenia upłynął bowiem z dniem 30 kwietnia 2010 r.
Ponadto należy wskazać, iż przedmiotowe zażalenie nie spełnia wymogów określonych w art. 194 § 4 cytowanej ustawy. Skarżący sporządził ww. pismo osobiście, podczas gdy cytowana ustawa przewiduje w tym wypadku tzw. przymus adwokacko – radcowski.
Odnosząc się z kolei do oświadczenia skarżącego, iż nie stać go na wydatki związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika należy wskazać, iż Sąd badał już jego sytuację materialną i postanowieniem z dnia 10 lutego 2010 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, natomiast skarżący nie składał sprzeciwu od ww. postanowienia.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji.